Sunset Tagalog Novels & Stories

"Zhairiyah! Wake up? Malapit nang mag sunset." Tila nagising sa mahimbing na pagkakatulog si Zhairiyah nang maramdaman ang tapik sa balikat nya, at ang mahinang boses na gumigising sa kanya. Unti-unti niyang iminulat ang mga mata, at agad namang bumungad sa paningin niya, ang gwapong mukha ni Zandro, na kaagad ngumiti nang makita syang dumilat. "You slept so peacefully, but I need to wake you up since ang sunset ang ipinunta natin dito." wika nito, bago bumalik sa pagkakaupo sa driver seat.

Ano raw? "Night class? Anong night class? May klase pa tayo sa gabi? At tsaka, ano naman ang mga gagawin nila?" sunod-sunod kong tanong sa sobrang pagtatakha. "Ahmm... Night class. Ano siya... May klase tayo sa gabi pero--"

Gusto kong makapagtapos, kahit iyon lang ang maging achievement ko at kahit paano ay maging proud ang mga magulang ko sa akin kahit na wala na sila. Ilang sandali pa nga ay nagbukas na kami. Ako ang naka-assign sa private seat ngayon. Sa itaas kung saan dito ang mga mayayaman o 'di kaya ay mga artista laging pumupunta. Kasama ko si Ynna ngayon at sa kabilang side siya samantalang ako naman sa ay kabila. Nasa baba ang counter kaya kung ano man ang mga utos ng customer ay kailangan pa naming bumaba.

Lumabas siya ng kotse at pinagbuksan ako. "Saan tayo pupunta?" tanong ko sa kaniya. "Basta, tara." Inilagay ko ang kamay ko sa kamay niya. Magkahawak ang kamay naming dalawa papunta sa dagat. Wala namang makakakita dito miski shokoy ano? "See? Mas magandang makita ang sunset kapag nasa dagat." He said. Tumango ako. "Oo nga."

Dati, ang sunset ay tanda ng pagtatapos ng isang payapang araw—isang pangakong bukas, gigising siyang muli sa parehong katahimikan. But now, it’s different. Tulad ng araw na unti-unting nilalamon ng dilim, ganoon din ang katahimikang pinaghirapan niyang buuin—dahan-dahang kinukuha pabalik ng mundong pilit niyang tinakasan. And she knew—the sun would never rise the same way again. “Ayos ka lang ba, Didi?” muling turan ni JD na ngayon ay nasa harapan na ng dalaga.

Natutuwa si Zin sa tuwing na pipikon niya ito dahil para itong Bata na galit pero cute version. "SUNSET!" Sabay na nagulat sina Yenna at Zin sa batang sumigaw kaya napatingin sila sa Bata at tumingin na sa Sunset. "It's so beautiful!" Mangha na sabi ni Yenna habang naka tingin sa papalubog na araw. "So beautiful." Sagot naman ni Zin at napangiti si Yenna at tumingin kay Zin na naka tingin sa sunset.

Hindi matapos ni Tin ang sinabi dahil sa biglang pagbukas ng gate ng resort sabay ang malalakas na tunog ng paputok. Bumungad sa paningin ni Tin ang napakagandang aisle na punong puno ng mga bulaklak na sinabayan ng makukulay aerial fireworks display. “Ate tin, si kuya Hayden nami-miss ka.” Nakangiting salubong ni Tale sa kanya. “Sorry for making it sound exaggerated at sadyang pinutol ko kanina. Blame it to your cheesy husband.” Sabay turo nito sa kapatid niyang si Hayden na nakatayo sa gitna ng arc na sadyang nilagay para mukhang may ikakasal muli.

Nang hindi na siya makatiis na nakikitang umiiyak ang babae ay kinabig niya ito ay niyakap. Hinayaan niyang umiiyak ito. Hinagod na lamang niya ang likod nito upang pakalmahin. Nang makalipas ang ilang sandali ay tila naman kumalma si Amber dahil humina ang paghikbi nito. "Negatibo ang pagpapakahulugan ko sa sunset dahil simbolo ito ng pagtatapos ng liwanag. Ngunit bakit gano'n? Kahit parang masama ito, napakaganda pa rin nito sa mata."

Malinaw. KUNG SUNSET ANG PINAPANOOD nila kahapon, at ang moonlight ang huling nasilayan bago pumikit ang mga mata— ngayon naman ay ginising sila ng maliwanag na sunrise. Kaagad na bumangon si Osiris nang maramdaman niyang humahalik na sa kanyang paa ang alon ng dagat. Hinanap niya si Summer at natagpuan niya itong natutulog sa loob ng kotse.

“What legend?” ‎“Yung sabi-sabi na ang sunset daw ay ‘devil hour.’ Ang oras kung saan ang mga nilalang sa dilim ay lumalabas, nagpapalit anyo, o sumasanib sa tao. Kapag tinawag ka raw nila habang naglalakad ka, at sumagot ka…” ‎ ‎Dramatic pause. ‎ ‎“…kakainin nila ang kaluluwa mo.”