Sunset Tagalog Novels & Stories

montaire dahil baka nandito nadin sila. "Andrei! sigaw ko ng makitang nakatayo ito malapit sa beach nakatulala lang ito at dahan dahan akong pumupunta sa direksyon niya. "Andrei, what wrong? takang tanong ko "Hmmm...n-nothing julia ang ganda ng view dito"saad nito "Oo nga sobrang ganda lalo na yung sunset mamaya" saad ko "You look beautiful Julia" saad nito

Parehas silang ngumiti sa isa't-isa at binusog ang mga mata sa magandang tanawin na nakalahad sa kanilang harapan. Ang magandang pag-usbong ng araw ang nagmamarka sa bago na namang kabanata ng buhay. Sunrise symbolizes new hope and life. A new beginning that people need to live and embrace. "I hope that one day things will be okay with us, Anjelouv. Sana dumating ang araw na maging malaya na akong makasama ka. We've been through a lot already. Sana ngayon pagbigyan na tayo." Namamaos na usal ni Zak.

“Oo. Lately, she always reminds me that not all endings are sad and ugly. Mayroon din ending na masaya at maganda. And sunset is the proof. Sunset ends the day with beautiful scenery and views.” Tumayo si Red habang kipkip nito sa dibdib ang urn ni Serenity na naglalaman ng abo nito. Niyakap nito ang urn ng mahigpit kasabay ng sunod-sunod na pagpatak ng luha. “I told you na sa bahay ka nalang natin ‘e, kasi mas malapit sa akin. Ayaw mo kasi. Gusto mo talaga dito. Ganito naman tayo palagi ‘e. Gusto mo ang laging nasusunod. Wala ‘e sobrang mahal kita, kaya kahit labag sa loob ko sinunod ko parin ang gusto mo! Visit me often in my dreams, buttercup!”

"Zhairiyah! Wake up? Malapit nang mag sunset." Tila nagising sa mahimbing na pagkakatulog si Zhairiyah nang maramdaman ang tapik sa balikat nya, at ang mahinang boses na gumigising sa kanya. Unti-unti niyang iminulat ang mga mata, at agad namang bumungad sa paningin niya, ang gwapong mukha ni Zandro, na kaagad ngumiti nang makita syang dumilat. "You slept so peacefully, but I need to wake you up since ang sunset ang ipinunta natin dito." wika nito, bago bumalik sa pagkakaupo sa driver seat.

Gusto kong makapagtapos, kahit iyon lang ang maging achievement ko at kahit paano ay maging proud ang mga magulang ko sa akin kahit na wala na sila. Ilang sandali pa nga ay nagbukas na kami. Ako ang naka-assign sa private seat ngayon. Sa itaas kung saan dito ang mga mayayaman o 'di kaya ay mga artista laging pumupunta. Kasama ko si Ynna ngayon at sa kabilang side siya samantalang ako naman sa ay kabila. Nasa baba ang counter kaya kung ano man ang mga utos ng customer ay kailangan pa naming bumaba.

Lumabas siya ng kotse at pinagbuksan ako. "Saan tayo pupunta?" tanong ko sa kaniya. "Basta, tara." Inilagay ko ang kamay ko sa kamay niya. Magkahawak ang kamay naming dalawa papunta sa dagat. Wala namang makakakita dito miski shokoy ano? "See? Mas magandang makita ang sunset kapag nasa dagat." He said. Tumango ako. "Oo nga."

Dati, ang sunset ay tanda ng pagtatapos ng isang payapang araw—isang pangakong bukas, gigising siyang muli sa parehong katahimikan. But now, it’s different. Tulad ng araw na unti-unting nilalamon ng dilim, ganoon din ang katahimikang pinaghirapan niyang buuin—dahan-dahang kinukuha pabalik ng mundong pilit niyang tinakasan. And she knew—the sun would never rise the same way again. “Ayos ka lang ba, Didi?” muling turan ni JD na ngayon ay nasa harapan na ng dalaga.

Natutuwa si Zin sa tuwing na pipikon niya ito dahil para itong Bata na galit pero cute version. "SUNSET!" Sabay na nagulat sina Yenna at Zin sa batang sumigaw kaya napatingin sila sa Bata at tumingin na sa Sunset. "It's so beautiful!" Mangha na sabi ni Yenna habang naka tingin sa papalubog na araw. "So beautiful." Sagot naman ni Zin at napangiti si Yenna at tumingin kay Zin na naka tingin sa sunset.

Hindi matapos ni Tin ang sinabi dahil sa biglang pagbukas ng gate ng resort sabay ang malalakas na tunog ng paputok. Bumungad sa paningin ni Tin ang napakagandang aisle na punong puno ng mga bulaklak na sinabayan ng makukulay aerial fireworks display. “Ate tin, si kuya Hayden nami-miss ka.” Nakangiting salubong ni Tale sa kanya. “Sorry for making it sound exaggerated at sadyang pinutol ko kanina. Blame it to your cheesy husband.” Sabay turo nito sa kapatid niyang si Hayden na nakatayo sa gitna ng arc na sadyang nilagay para mukhang may ikakasal muli.

Nang hindi na siya makatiis na nakikitang umiiyak ang babae ay kinabig niya ito ay niyakap. Hinayaan niyang umiiyak ito. Hinagod na lamang niya ang likod nito upang pakalmahin. Nang makalipas ang ilang sandali ay tila naman kumalma si Amber dahil humina ang paghikbi nito. "Negatibo ang pagpapakahulugan ko sa sunset dahil simbolo ito ng pagtatapos ng liwanag. Ngunit bakit gano'n? Kahit parang masama ito, napakaganda pa rin nito sa mata."