Sunset Tagalog Novels & Stories

Agad din bumitaw ang dalaga ng ma realized nya ang ginawa. Sandaling katahimikan ang namayani sa kanilang dalawa pagkatapos ng nangyare. "Nabasa ko lang na yong sunset yong proof na no matter what happens that every day can end beautifully. Pero kapag nakakakita ako ng sunset bumibigat ang pakiramdam ko." ani ng dalaga habang nakatitig sa paligid na nag o-orange dahil sa palalubog na araw. "Bakit?" tanong ng binata sa kanya.

Kaso sayang talaga at hindi pa natuloy ang mga iniisip ko kanina," bulong ko sa aking sarili sabay kamot sa aking ulo at sabay pagbuntong hininga. Matapos ang pagbibihis naming dalawa ay pareho kaming tumungo malapit sa ilog kung saan nakatayo kami roon at naghinhinta sa paglubog ng araw. "Mag-aalas singko na at mayamaya lang ay lulubog na ang araw, matatanaw ulit natin ang kung gaano kaganda ang sunset," wika ko habang abala sa pag-abang sa paglubog ng araw. "Oo nga kristina, tignan mo ayan na at unti-unti nang palubog ang araw," sabay turo ng kaniyang daliri.

*Ngiting nakakaloko* Kid said. "Ulol! Kausapin mo ang Paki ko! at ang mabuti pa ay magbihis na kayo, 'punta muna tayo sa labas dahil malapit na ang sunset, Alam n'yo ba na ang best view ng resort na ito ay tuwing sunset? Kaya magbihis na kayo." Trevor said. *Few minutes after* "Wow! Ang ganda nga! malapit na magsunset dahil kulay orange na ang langit!" Kid said.

“Sunset, iyon ang hinihintay.” “Sunset?” Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinggit, ang swerte naman ng babaeng iyon kung sinuman siya. Imagine, magpo-propose ang boyfriend niya kasabay ng paglubog ng araw. Napaka romantic naman ng kung sinuman ang nagplano nito. “So paano iyon, paano mata timing na nandito ang girl kapag sunset? Eh malapit nang lumubog ang araw oh!” Halos nagpa panic ko nang sabi. “Nandiyan lang ang babaeng iyon. Nasa tabi lang iyon.”

“Ano sa tingin mo ng lugar na ito?” “Maganda. Relaxing sa mga mata.” As dusk fell, Shaun took Naomi to the beach. Malapit lang iyon banda sa port kung nasaan ang yate. The clouds on the horizon were breathtakingly beautiful. A gentle sea breeze blew, and everything was so beautiful, tender, and pleasant. Naglakad ang dalawa nang walang sapin ang mga paa sa malambot na buhangin, nag-iwan ng bakas ng mga paa na unti-unting naglalaho kasabay ng hampas ng mga alon sa dalampasigan. The sunset's glow shone on them, beautiful and hazy. Someone casually took a picture with their phone. That beautiful moment was frozen in time. Hindi lang naman sila ang turista doon pero kahit na pareho silang famous

Inangat ko ang aking boses at sumagot nang may matinding paggalang: "Salamat po... Mama Helena. Dark is my home, too." — NANG mag-alas-singko ng hapon, dahan-dahang lumubog ang araw sa abot-tanaw ng Tagaytay. Ang kalangitan ay nagpinta ng napakagandang kulay ng gold, orange, at deep purple. Tahimik ang buong bakuran matapos pumasok ang mga bata sa loob ng bahay kasama nina Mama Marissa para magmeryenda.

Ang mga mata ay sumasalamin sa kulay ng paglubog ng araw. Naupo si Tristan sa malambot na buhangin at tinapik ang puwesto sa kanyang tabi. "Halika, Boss Doc. Panoorin natin ang sunset." Lumapit si Jaime at marahang umupo sa tabi ng bilyonaryo. Ipinatong niya ang kanyang mga bisig sa kanyang mga tuhod at dahan-dahang isinandal ang kanyang ulo sa balikat ni Tristan. Walang salita, walang ingay—puro lang ang tunog ng humuhulas na alon at ang mabilis ngunit payabang na pagtibok ng kanilang mga puso habang sabay na pinapanood ang paghalik ng araw sa dagat.

Kitang-kita 'yong gulat sa mukha nila. "Gising ka na pala Ate, tamang-tama, palubog na rin 'yong araw." Sabi ni Ade habang nakatingin sa palubog na araw. "El Salvador has the best view when it comes to sunset." Sabi ni Tyler na nakangiting nakatingin rin sa araw. "Do you know Adi? Sunsets are proof that no matter what happens, every day can end beautifully." He looked at me like how he looked at the sunset. ---------- Read.Vote.Comment. © michiekelss

'Di ko naman alam rito pala niya ako dadalhin. Nakikita ko ng malinaw ang paglubog ng araw. Hindi ko tuloy mapigilan ang pag tulo ng luha ko. Agad ko itong pinahiran bago pa niya ako makitang umiyak. Ramdam ko naman ang pagyakap niya sa 'kin mula sa likuran. "Ang ganda niya 'no," tukoy niya sa sunset. "Kaya lang maraming ayaw sa kan'ya. Na kahit gaano pa siya kaganda ang Sunset ang ibig sabihin nito ending."

yaya ko sa kanya. Tumango siya at umupo siya sa tabi ko. Papalubog na ang araw at tahimik kami nagmamasid doon. Ito na yata ang pinakamagandang sunset na nasilayan ko. Hinding-hindi ko makakalimutan ang araw na ito. "Ang ganda 'di ba?" wala sa sariling sambit ko. "Yeah, parang ikaw." "Sus! Matagal ko nang alam iyon no!" natatawang wika ko.