Sunset Tagalog Novels & Stories

Sana nga ay lagi na lang ako ang dahilan ng kaligayahan niya. Narito kami ngayon sa tabing dagat, ngunit tambay na lang kami dahil tapos na kaming magbabad at magtampisaw kanina. Nais daw kasi ni Azul na mamasdan ang ganda ng paglubog ng araw dito sa may pangpang. Ang mga parents daw niya maging mga Ninong at Ninang nila ay nakahiligan ang panonood ng sunset, dahil may kasabihan sila doon. At ayon din sa lalaki na once daw nakasama sa panonood ng sunset hindi na sila naghihiwalay. Iyon daw ang paniniwala nila dahil hanggang ngayon daw mahalan at magkakasama pa rin sila ng buong pagmamahal at saya. Kaya ako naman ay abot abot ang kilig at saya na nararamdaman dahil doon, nais ko rin naman tal

Tanong ko sa kanya. "Ngayon lang siguro yan ang naalala ko." Ani niya. "Alam mo ba sabi nila, kung sino daw ang kasama mo manuod ng sunset at sunrise ay siya daw ang taong nakatadhana sayo." Sambit ko saka nakangiting tumingin kung saan nakapwesto ang araw saka isinuot ang black shades.

sabi ko at pagkatapos ay narinig namin sa radyo, sa stereo nitong kotse ang balita. May bagyo nga at ang pangalan nito ay Susan. Magtatagal daw ito hanggang sa linggo. Paano kaya yung contest niyan? May pasok ba? Hindi na gaanong malakas ang ulan nang makauwi kami ni Daddy. Pagkapasok namin sa loob ng bahay ay agad akong umakyat patungo sa kuwarto ko.

OBSERVATION DECK. Bumungad ang malawak na tanawin—ang kabuuan ng bulkan taal, ang ginintuang liwanag ng dapithapon. Unti-unting lumulubog ang pulang araw, pinapainit ang malamig na hangin at pinapakinang ang mga ngiting napapasilay. “Wow… ang ganda ng sunset,” manghang-mangha si Wendy habang sunod-sunod ang kuha ng camera.

"Mrs. Altamirano... ready to sail?" Kumapit si Mia sa kamay ng asawa. "Always." Manila Bay. The Sunset Cruise. 6:15 PM. Ang The Phoenix ay naglayag papunta sa gitna ng Manila Bay. Ang hangin ay sariwa at malamig. Ang langit ay nagpipinta ng kulay kahel, lila, at ginto habang ang araw ay dahan-dahang lumulubog sa horizonte. Sa upper deck ng yate, may nakahandang mesa para sa apat.

Katulad ng kung paano mo ito igaya sa mga tao, ang mundo ay puno ng pagdadagdag na hindi mo mawari. Aalis ang sunset, dadating ang sunrise para sabihing may bago na namang pagsubok, problema at pag-asa na darating. Lulubog ang sunset dahil ito ay nagsasabing sa kalagitnaan ng unos, pighati at maraming nangyayari ay aalis din sila sa tamang panahon. My butts hurt upon sitting the whole afternoon near the shore, maraming tao tuloy ang nakatingin sa akin habang nakatitig lamang ako sa kawalan.

sabi ni Papa at tuluyan na nga silang umalis. "I want to be alone," I announced and stared at the sun that is now going down in the sea. Hindi nalang ako lumingon kasi alam kong susunod den siya sa gusto ko mangyari. Nagkakamali pala ako. He sat beside me and look at the sea. "I guess this will be your last seeing this because you are coming back in Manila," he said. "And I know how you will miss this so I'll just be with you kahit ayaw mo," sabi niya na hindi parin nakatingin sa akin.

Umandar ito at sa bawat pag-abante nito sa karagatan ay parang paglapit nila sa lumulubog na araw. Kulang ang salitang ‘napakaganda’ para ilarawan ang nakikita ni Sloane. Halos maiyak siya dahil ngayon lang siya nakasakay ng yate upang panoorin ang sunset. Usually ay napapanood niya lang ito kapag nasa mataas siyang part ng building ng pinagtatrabahuan niya noon. Saint noticed the tear slowly dripping from her eyes. He gently wiped it away, earning a soft gaze from his wife. He smiled sweetly.

Hinalikan muna siya nito sa pisngi bago nito sabihin ang rason. "That's because sunset reminds me that everything has an end. No matter how bad your life may be or no matter how bad your problem is, sunset reminds you that it will always end and tomorrow will be another day. And sunset bring sadness and happiness at the same time which sunrise don't have." Ngumiti ito sa panghuling sinabi. Alam niyang binibiro lamang siya nito dahil sa itsura at paraan ng boses nito nang sabihin iyon sa kanya.

Kabanata 47 Sunset HINDI ko na namalayan ang pag-takbo ng buong oras sa byahe himpapawid dahil buong oras, tulog ako. Nagigising lang paminsan minsan kapag umaalog ang eroplano. "Thank you po Ma'am," pasasalamat ng crew sa akin ng ako na ang baba ng nakarating na kami sa destinasyon. Sa Palawan.