Talaga Naman นิยาย & เรื่องราว

Tumango naman s'ya saakin “Oo nga pala ba’t naparito ka? Ang aga pa ah?” “Ha? Ah eh wala kakamustahin lang kita” Nagtaka naman ako sa kinikilos n'ya dahil parang naging balisa s'ya na ewan “Sigurado ka?” tumango naman s'ya sa sinabi ko “Sige, kumain kana ba—” “Katanaya”

“Kumakanta ka, Ella. Kaya mong kumanta!” "W-what?" “Kumakanta ka. Alam ko. Nanalo ka sa talent show noong college pa tayo. Bakit hindi na lang ikaw ang kumanta? Sigurado ako na okay lang sa kanya kung ikaw.” Tumango si Damon. “Tama siya. Ni hindi nga malalaman ng boss mo na hindi ka dapat kakanta. Iisipin niya lang na part ‘yon ng plano at gusto mo siyang isurpresa.”

" anya. Talaga bang galing kang Laguna, Mahal at medyo nawala na ang tampo ko rito. "Yes, sabi mo diba you want to eat mango in Laguna, so I did." wika nito na nakangiti. "Bakit 'di mo sinabi sa'kin ang totoo?" "How can I surprise you, if I tell you." anya. Napa ngiti na lang ako sa sagot nito. Oo nga naman paano pa ako masu-surprise kong alam ko na, usal ko. Tumayo naman ako kaagad ng maalala ang mango na pinagke crave ko ng ilang araw.

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

sambit ko Naman Dali dali naman akong kumuha ng Tali at tinalian ng mahigpit si troy. " Ahh, stop it Agatha!" Sigaw ni troy " Or else I will k*ll you!!" Inis na wika nito sakin. Natawa na lamang ako dahil sa pagbabanta Niya sakin. " Try lang" wika ko Naman habang nakangisi sakaniya.

Tila naga-anyayang halikan niya ang mapupulang labi nito. Kahit saan anggulo ay gandang-ganda siya rito. Para kay Carl si Dhalia na yata ang pinakamagandang dilag na nakilala niya. Kaya hindi nito hahayaang mawala pa ito. Dahan-dahan na pinangko ni Carl ang dalaga ng maramdaman nito ang tuluyan pagsandig ng katawan ni Dhalia sa matitipunong dib-dib niya.

paninigurado ko sa kaniya at ngumiti. Nasa aming gitna ni Manuelo si Crescentia habang nakaupo kami sa likod ng kariton. Si Ka Tiago naman ay nakasakay sa tamaraw. Mabagal ang aming paglalakbay dahil hindi naman tumatakbo gaya ng kabayo ang tamaraw. Ano kaya ang itsura ng tamaraw kapag marunong itong tumakbo? Napatawa ako sa aking naisip kaya ang nag-uusap na Manuelo at Crescentia ay napalingon sa akin. "Anong tinatawanan mo diyan binibini?" tanong ni Manuelo.

Sagot ni Ice. "At bakit naman namin gagawin yun kung alam naman naming di ka tinatablan non? At bakit ka magseselos? Wala naman ako para sayo diba? Para nga akong laruan na pinamigay mo after mong makita si Raya." Dagdag ko pa.

"Talaga? Paano ka makakasiguro na hindi kita mananalo kung ikaw Hindi mo ba ako sinubukang labanan? Maaari kang maging kasing lakas ng isang Third Level Greater Martial Arts Marquis, ngunit Kulang ka rin sa braso. 'Yan ang pagkukulang mo..." Natural, ang mga salitang iyon ay nagtulak kay Edgar sa gilid. D * mn ito! Paano maglakas-loob na banggitin ni James ang braso ko kapag siya ay Siya na ang nag-aayos nito!

Lalo na ngayong lahat ng karapatan ay nasa kanya na. Isang malalim na hininga ang pinakawalan ni Miguel sabay tango. Nauna pa siyang magtapat sa ina ni Gabriella kesa sa dalaga Tipid na ngumiti si Mariella at dinampot ang tsaa na sa palagay niya ay lumamig na. "Inumin mo na ang tsaa mo at hindi na masarap iyan kung malamig na," nakangiting sabi ni Mariella.