Talaga Naman の小説・ストーリー

Mabilis niyang sinalag ang kamay at natatawang niyakap ito. "Kailangan na nating bumalik ng Manila." Explain niya sabay hila rito. "May gamit sa yacht, do'n ka na maligo. Let's go." "I hate you, Braylon. Matapos mo'kong pagurin, kahit maayos na tulog, iistorbohin mo pa ako? I really hate you!" Inis na nagpatiuna ng lakad ang dalaga papunta sa tulay. "May private nurse naman ang asawa mo ba't kailangan mo pang magmadali nang ganito? Can we leave when the sun comes up? Ang dilim pa, oh."

"ang ganda mo naman... umiinom ka ba?" "Oo naman... Tara sa loob?"

simple kong sagot sa kanya. Yumuko naman nang bahagya sina Manang Elsa sa akin bilang paggalang bago ko ipinagpatuloy ang paglakad habang karga ang bata. Si Tala naman ay pasimpleng sumulyap sa likuran namin, tinatanaw ang dalawang taong naiwan sa garahe. "Why is Tita kissing Daddy, Mommy?"

Muli. Wala. At ibig sabihin ko, ‘WALA,’ na kumislap sa mga mata niya hanggang sa matapos ang palabas. Naiwan akong wasak dahil muli kong ibinigay ang katawan ko sa mga manyak na iyon at hindi pa rin sapat iyon sa kanya. Nakaupo ako roon na parang rebulto at dahil walang nagsasalita, bahagya akong tumango at naghanda para sa pangalawang performance.

"Talaga?" "Opo. Hindi na siya ordinaryong tao na puwede niyong biru-biruin." "Sayang. Masaya sana siyang kausap at kasa-kasama." "Mas masaya akong kausap at kasama. Tara. Mag-inuman po tayo." "Ikaw na bata ka. At talagang matatanda pa ang inalok mo. Hindi na kami puwede riyan." Bumagsak ang mga balikat ko.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Wika ni Sab. Bigla namang sumingit si savana sa mainit nilang usapang magkaibigan. Ooooyyyy! Oy! ooohy! Narito ka rheana?! Alam mo bang lagi kang hinahanap ni Sir!' Saad ni Savana sabay upo sa tabi ng dalawa. Uhmmm!" Haynaku savana!Wag mo nalang kaya kaming paki-alaman ni rheana. Ang gawin mo ,Hanapin mo yung gwapo na nakas*x mo!' Sambit naman ni sab.

Nanlamig ang dugo ni Nelson. “Matagal ka na naming hinahanap.” Napahawak si Talia sa braso ni Nelson. “Who… who are you?” tanong niya. Ngunit ngumiti lamang ang estranghero. “At ikaw, Talia… hindi mo ba talaga siya naaalala?” Napatigil si Talia. “Na… aalala?” Doon niya napansin ang lumang sugat sa kamay ng lalaki—ang parehong marka na minsan na niyang nakita… sa isang lugar na hindi niya na matandaan.

Muli akong napatingin sa lalaking katabi nito sabay tango "Hello. Ako naman si Tisay. Pero, ang tunay kong pangalan ay Talia Moreno. Pero, mas magiging kumportable ako kung tatawagin mo ako sa palayaw kong Tisay." medyo mahaba-haba kong paliwanag. "Hi! Well, bagay naman sa iyo ang pangalang Tisay eh. Ang ganda mo tapos parang may lahi ka ding foreigner. Tisay na tisay kong tingnan." nakangiting sagot naman nito sa akin

"Talaga?" "Oo, bro. Naiwan nga siya doon sa mansion d'yan sa Maynila, eh," kuwento pa ni Alexander sa kanya. "Buwelong-buwelo siya ngayon doon Kung ano ang gawin niya dahil wala kami doon."