Talaga Naman Novels & Stories

[Sweet Rabbit: Nakapasa na ang bangka sa libu-libong bundok] [Tamara is very sweet: Palagi kong sinusundan si Tamara, hindi ko inaasahan na marami na pala siyang naranasan sa nakaraan, hug] 【Always there】 Tinaas ni tamarind_o ang kanyang kamay at pinunasan ang basa na sulok ng kanyang mga mata: "Paumanhin, hindi ko layunin na magpanggap na biktima, bigla ko lang naalala na napakahirap ng paglalakbay na ito..."

At dahil kumikita na si Nate ay nagpatayo siya ng pwedeng matuluyan ng mga turistang gustong pumasyal sa Alta Vieza. "Is that Lagoon?" Tumango ako at ngumiti. "Isa iyan sa pinakasikat dito sa Alta Vieza." "Pwede bang maligo diyan?" "Oo naman." Bahagyang nawala ang ngiti ko nang maalala ko si Dayne. Isa iuan sa lugar na madalas kong iwasan. Naaalala ko kasi ang nakaraan nang sabay kaming maligo diyan.

“Talaga?!” “Oo naman kung gusto mo bakit hindi?” “Sige! Kapag nanganak na ako.” “Wait may proper paper ka ba? I mean sayang naman ang talent mo kung di mo huhubugin… Like mag-aral ka muna ng culinary kasi hindi naman palagi Mango Graham ang ipapakain mo sa amin.”

simple kong sagot sa kanya. Yumuko naman nang bahagya sina Manang Elsa sa akin bilang paggalang bago ko ipinagpatuloy ang paglakad habang karga ang bata. Si Tala naman ay pasimpleng sumulyap sa likuran namin, tinatanaw ang dalawang taong naiwan sa garahe. "Why is Tita kissing Daddy, Mommy?"

Muli. Wala. At ibig sabihin ko, ‘WALA,’ na kumislap sa mga mata niya hanggang sa matapos ang palabas. Naiwan akong wasak dahil muli kong ibinigay ang katawan ko sa mga manyak na iyon at hindi pa rin sapat iyon sa kanya. Nakaupo ako roon na parang rebulto at dahil walang nagsasalita, bahagya akong tumango at naghanda para sa pangalawang performance.

"Talaga?" "Opo. Hindi na siya ordinaryong tao na puwede niyong biru-biruin." "Sayang. Masaya sana siyang kausap at kasa-kasama." "Mas masaya akong kausap at kasama. Tara. Mag-inuman po tayo." "Ikaw na bata ka. At talagang matatanda pa ang inalok mo. Hindi na kami puwede riyan." Bumagsak ang mga balikat ko.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Nanlamig ang dugo ni Nelson. “Matagal ka na naming hinahanap.” Napahawak si Talia sa braso ni Nelson. “Who… who are you?” tanong niya. Ngunit ngumiti lamang ang estranghero. “At ikaw, Talia… hindi mo ba talaga siya naaalala?” Napatigil si Talia. “Na… aalala?” Doon niya napansin ang lumang sugat sa kamay ng lalaki—ang parehong marka na minsan na niyang nakita… sa isang lugar na hindi niya na matandaan.

Tango lang ang sinagot niya rito. Mula nang umalis na si Tala sa unit nila, nawalan na siya ng gana pa na tumira doon. It feels unusual for him. Napaka tahimik at cold ng atmosphere ng kanyang bachelor’s pad, na dati naman ay comfort zone niya. At the moment sa mansyon sa Forbes Park muna siya tumutuloy. Iniwan niya ang kanyang unit dahil nagpapaalala lang yun sa kanya ng matinding longing sa dalaga.

napatango-tango ako. Mas madami ang kainan rito. May cafe, meron ding shop na pang nitrogen ice cream, wala nito sa tarlac kaya manghang mangha ako! Or they have and I just don't know where in tarlac? Gusto ko sanang picturan kaya lang ay wala ang cellphone ko. Iniwan ko sa sobrang inis at hindi ko din naman magagamit dahil lowbat iyon. Alam nina Jelai na magiging busy kami ngayon kaya hinayaan ko na lang ding palowbat ang cellphone.