Talaga Naman の小説・ストーリー

"Talaga?" "Oo naman." Nakangiti pa rin silang dalawa. "Bakit naman ako magsisinungaling sayo. Punta ka sa amin tapos doon tayo maglaro. Walang daga doon, promise. Pag pumunta ka sa amin, makikita mo namang wala eh."

"Layaaas!!!" Nanginginig na kumaripas ng takbo si Juanita. Napatid pa siya at muntikang matumba kung hindi siya dinaluhan ng kanyang asawang si Sandro na may hawak na bote ng alak. Mahilig manguha ng mga alak ang lalaking iyon tuwing nagpupunta ng mansiyon. Masama mang mag-isip sa kapwa ng hindi maganda, natutunugan na ni Lorenzo noon na oportunista ang pamilya ng pinsan ng kanyang ama.

“Kayo naman, hindi pa nga kayo official na mag-jowa, STNLQ na agad-agad,” “Anong STNLQ?” “Super Tagal Na Lover’s Quarrel!” “Anong lover’s quarrel?” angal niya naman sabay hila ng bahagya sa dulo ng buhok nito. Umangal naman ang dalaga kaya kagya’t niya rin iyong binitawan.

Mukhang excited ito dahil after ng tawag ay may mga follow up text messages pa. Batangas ang destinasyon ng dalawa. Pero bago pa man ay ihaharap daw muna s'ya sa mga magulang nito kaya kinakabahan ang dalaga. Kahit pa kilala n'ya ang mga ito lalo na ang ninang Atalia n'ya ay hindi parin maiwasan ng dalaga na mangamba dahil ipapakilala s'ya ngayon bilang nobya.

sagot naman nito bago lumisan. “Akala ko ba camping? Bakit nandito tayo?” nakangusong sabi niya nang mawala na si Mang Gusting. Hindi sa ayaw niya ang lugar, ngunit gusto niya rin sanang maranasan ang camping. Naiiling na lumapit ito sa kaniya, hinapit ang kaniyang balakang palapit sa katawan nito. “Masiyado namang mainipin ang baby ko. Huwag kang mag-alala, marunong akong tumupad sa pangako. Sa ngayon, magpahinga ka muna dahil alam kong napagod ka sa biyahe.”

Tumango naman s'ya saakin “Oo nga pala ba’t naparito ka? Ang aga pa ah?” “Ha? Ah eh wala kakamustahin lang kita” Nagtaka naman ako sa kinikilos n'ya dahil parang naging balisa s'ya na ewan “Sigurado ka?” tumango naman s'ya sa sinabi ko “Sige, kumain kana ba—” “Katanaya”

“Kumakanta ka, Ella. Kaya mong kumanta!” "W-what?" “Kumakanta ka. Alam ko. Nanalo ka sa talent show noong college pa tayo. Bakit hindi na lang ikaw ang kumanta? Sigurado ako na okay lang sa kanya kung ikaw.” Tumango si Damon. “Tama siya. Ni hindi nga malalaman ng boss mo na hindi ka dapat kakanta. Iisipin niya lang na part ‘yon ng plano at gusto mo siyang isurpresa.”

Talaga? Isang tango naman ang naging tugon ni Vista. "Oo naman." Napa-kurap si Estacie bago muling yumakap sa beywang ni Vista. "Then.. Pwede na kitang tawaging.. Mommy?" "Mommy? Bakit Mommy? Anong klaseng adress yan?" Gulat ang naging tono ng boses ni Vista ng magtanong. "Mommy, means Mom, Mother. It's a especial way of calling parents." Pag-sisinungaling niya.

tumango tango naman ito "Okay ka lang kahit hindi na ako kasama?" tanong na may bahig na pag alala sa tuno ng boses niya..Tumango naman ako...Nakakahiya na din kasi dito sa kaibigan ko masyado ko nang naaabala... "AHHM!...Medyo nakakakaba pero kailangan ko nang subukan," dagdag ko habang pinipilit kong itago ang kaba sa aking tinig.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?