Teenager Mga Nobela at Kwento

Napansin kong natigilan siya bago dahan-dahan na napayuko. "Pasensya ka na Te. Curious po kasi ako sa mga bagay-bagay and feeling ko napag-iwanan na ako ng mga kaibigan ko. Gusto ko kasing ma-enjoy ang buhay ng pagiging teenager which is kapag nagpapaalam naman ako kina Mommy at Daddy, ayaw naman kasi nilang payagan ako." puno ng guilt sa boses na sagot niya sa akin.

Tumango ulit siya. "Don't worry, I talked to Ace about this and he promised me that he will be nice to you." Sinabayan nito ng pagkikibit-balikat ang pagsasalita and she added, "At isa pa, hindi na kayo teenager katulad ng dati. Actually, pareho na kayong nasa legal age, ikaw ay 24 according to Ace since I forgot na and he's 25. Ang isip niyo ay hindi na bata, pareho na kayong may pang unawa, and naniwala akong gumagamit din ng utak si Ace. Hindi sa lahat ng pagkakataon bully siya."

"But you are still a kid." "Seventeen na ako!" mariing saad ko sa kanya. Seventeen na ako pero ang lahat bata pa rin ang tingin sa akin. Alam ko minor pa rin ako pero hindi na ako bata. Teens and kids are different. "Seventeen ka pa lang."

Impressive, mukhang alam ang lahat tungkol sa business nila. Kami lang yata ni Ate ang tahimik. Siya, mukhang hanggang ngayon nanlulumo pa rin. Ako, wala naman akong isasagot. Ano ba dapat ang isasagot ng isang sixteen years old na katulad ko? Nandito lang naman talaga ako para kumain, e.

Since this school ay may isang storey building sa gilid which is intended for high school, kaya may mga teenagers na nagsisikalat dito. ‘Yong mga nag pa-practice din sa gym ay puro mga high school students. Wala akong phone kaya hindi ko ma contact si Masson. Napabuntong hininga nalang ako. I wonder kung ano na ang ginagawa niya ngayon. "Hi," nag angat ako ng tingin. Tumambad sa 'kin ang isang teenager na naka jersey pa. Napakamot siya sa ulo niya na tila ay nahihiya. Pati tenga nito ay namumula.

Sa halip ay komportable lang siya sa presensya ng binata. May kaba oo, pero hindi takot. Kundi yung pakiramdam gaya nung mga teenager pa sila. Maya maya pa’y narinig niyang tumikhim si Renz bago ito nagsalita. “So.., how’s life after high school?” pagkuway tanong nito. Nagkibit balikat si Arah. “Wala masyado. Academy, training, trabaho. ” Bahagyang tumango si Renz.

Grabe, ang bilis ng panahon. Naalala niya ang mga araw na maliit pa ang kapatid. Iyong gigil na gigil siya sa kakulitan nito. Siya ang tagapaligo. Tagapulbo sa likod. Tagalagay ng clip sa buhok. Tagapalit ng medyas kapag umiiyak ito dahil masyadong masikip. Ngayon? Teenager na ang kapatid. Maldita minsan. Madaldal. Pero cute pa rin sa mata niya.

“ Don’t tell me, plano mong gamitin sya laban sa sarili nyang pamilya?” “ Bingo.” Pagpitik na sagot ni Lucas. “ But do we have a lead who are we looking for?” “ All I know is that he is in his teen, eighteen years old to be exact.” kamot sa ulong sagot ni Lucas. Alam kasi nitong mahihirapan silang maghanap base lamang sa edad. Kung makakalap pa sana sila ng iba pang impormasyon tungkol sa nawawalang tagapagmana ay mas mapapadali ang trabaho nila.

Ang akala pa naman niya ay mahihirapan siya sa pagpapaalam ngunit laking pagkakamali niya. “Alam mo sa totoo lang, gusto ko na gawin mo rin ang mga ginagawa ng ibang teenager kagaya mo. hindi yung puro bahay at eskwela ka lang. Tatanda ka lang ng hindi mo nai-enjoy ang buhay mo.” sabi nito sa kaniya. “Katulad ko, matanda na ako at hindi na makalabas pa dahil mahina na ang katawan ko.” dagdag pa nito.

Napsinghb si Dia, halatang na-offend at nairita, ramdam ang init sa pisngi niya at ang mabilis na pagtibok ng puso, habang sa loob niya, naglalaban ang irritation at pagtatanggol sa sarili. “First of all, and again... Damn it, ilang ulit ko pa bang uulitin? Hindi na ako bata. I’m not a fvcking kid so stop saying that kid word. Ano bang problema mo? At kung mag boyfriend na ako, wala naman ng masama kasi I'm already 18! Hindi na minor at hindi makukulong ang magiging boyfriend ko!"