Novel & Cerita Teenager

kuwento ng teen-ager na nagtawa. Saglit na tumahimik si Marcel. Nakikiramdam si Nadine sa kilos at ekspresyon ni Amanda. “Pero kumuha po ako ng pangkain ko ro’n,” biglang dugtong ng teen-ager na lalake sa mga unang sinabi, “natakot po kasi akong baka maluto ang bituka ko, dahil sobrang kumukulo na ang tiyan ko noon sa gutom.”

kaya niya bang pagsabihan ito? Hindi pwede! Usapang teens na kasi ito eh. Parehong teens ang dalawa samantalang siya ay ty or ti as in tigulang na ika nga ni Katrina! Shiittt!

Medyo espesyal ang laro sa pagkakataong ito. Ito ay espesyal dahil sa dalawang puntos. Una, hindi tusong tao ang nag-set up nito, ngunit siya ay isang teenager na makikitang bata pa ang mukha at mukhang fourteen years old lamang siya. Parang kakapasok lang niya sa junior high school. Bihirang makakita ng ganoong teenager na nagse-set up ng laro.

Napansin kong natigilan siya bago dahan-dahan na napayuko. "Pasensya ka na Te. Curious po kasi ako sa mga bagay-bagay and feeling ko napag-iwanan na ako ng mga kaibigan ko. Gusto ko kasing ma-enjoy ang buhay ng pagiging teenager which is kapag nagpapaalam naman ako kina Mommy at Daddy, ayaw naman kasi nilang payagan ako." puno ng guilt sa boses na sagot niya sa akin.

Tumango ulit siya. "Don't worry, I talked to Ace about this and he promised me that he will be nice to you." Sinabayan nito ng pagkikibit-balikat ang pagsasalita and she added, "At isa pa, hindi na kayo teenager katulad ng dati. Actually, pareho na kayong nasa legal age, ikaw ay 24 according to Ace since I forgot na and he's 25. Ang isip niyo ay hindi na bata, pareho na kayong may pang unawa, and naniwala akong gumagamit din ng utak si Ace. Hindi sa lahat ng pagkakataon bully siya."

"But you are still a kid." "Seventeen na ako!" mariing saad ko sa kanya. Seventeen na ako pero ang lahat bata pa rin ang tingin sa akin. Alam ko minor pa rin ako pero hindi na ako bata. Teens and kids are different. "Seventeen ka pa lang."

"As you are, Catherine Hija. Classmate kayong dalawa ng kasintahan mo kaya't hindi ko na uulitin ang nasabi ko kanina. Isang tanong at isang sagot. Ano ang plano mo ngayong may laman na ang iyong tiyan?" Pinaglipat-lipat ni Reynold Wayne ang paningin sa mga teenagers na kaharap. Masakit man ngunit kailangan niyang magdesisyon. Aminado rin naman siyang marinig ang inaasam mula anak na lalaki. Late bloomer man o sadyang may trabaho na siya noong nagkaroon siya ng fling at nagalaw ngunit sadyang mataas ang expectations niya para sa kaniyang mga anak. Kaso marahil ay dulot ng hindi inaasahang pagkakataon ay walang nakasagot agad-agad sa dalawa.

Impressive, mukhang alam ang lahat tungkol sa business nila. Kami lang yata ni Ate ang tahimik. Siya, mukhang hanggang ngayon nanlulumo pa rin. Ako, wala naman akong isasagot. Ano ba dapat ang isasagot ng isang sixteen years old na katulad ko? Nandito lang naman talaga ako para kumain, e.

Since this school ay may isang storey building sa gilid which is intended for high school, kaya may mga teenagers na nagsisikalat dito. ‘Yong mga nag pa-practice din sa gym ay puro mga high school students. Wala akong phone kaya hindi ko ma contact si Masson. Napabuntong hininga nalang ako. I wonder kung ano na ang ginagawa niya ngayon. "Hi," nag angat ako ng tingin. Tumambad sa 'kin ang isang teenager na naka jersey pa. Napakamot siya sa ulo niya na tila ay nahihiya. Pati tenga nito ay namumula.

Sa halip ay komportable lang siya sa presensya ng binata. May kaba oo, pero hindi takot. Kundi yung pakiramdam gaya nung mga teenager pa sila. Maya maya pa’y narinig niyang tumikhim si Renz bago ito nagsalita. “So.., how’s life after high school?” pagkuway tanong nito. Nagkibit balikat si Arah. “Wala masyado. Academy, training, trabaho. ” Bahagyang tumango si Renz.