Rogue Novels & Stories

pagkabilib ni Mang Rodrigo sa kakayahan ng elemento. "Dapat umabot tayo... natatakot ako sa mas malala pang pwedeng mangyari...," pananabik ni Ian na may halong pangamba sa mga naiwan sa Maynila. Muling sinubok na pabulusukin ni Mang Rodrigo ang takbo ng kanyang 4x4 pick up upang tsambahan na mahabol ang di inaasahang mga eksena. Ilang milya mula sa kanilang kinaroroonan, nilamon ng sandamukal na buhangin ang mga engkanto na tumilapon mula sa mga mapanakit na kamay ng kalaban.

Lumakad siya palabas mula sa likod ng desk, marahang binabaybay ang maikling distansya patungo sa kinaroroonan ni Lauren. Hindi na siya ang kinatatakutang Dr. Anne Clair Montgomery. Siya na lang si Anne—isang babaeng takot, nasasaktan, at desperadong ibalik ang oras. "Then stop, Lauren..." basag at halos pabulong na pagsusumamo ni Anne. Lumapit siya hanggang sa isang hakbang na lang ang agwat nila, ang kaniyang mga mata ay basang-basa na rin ng luha habang nakatitig sa tila batong mukha ng estudyante.

Isang bitag na naghihintay lamang ng maliit na pagkakamali. Naglakad si Rogue paikot, mabagal, at bawat yabag nito ay dumadagundong sa pandinig ni Selestina. Wala itong ibang bitbit kun'di ang sarili nitong presensya, ngunit iyon pa lamang ay sapat nang magdulot ng pangamba. “Do you know something, belle?” malamig na wika ni Rogue. “I don’t need weapons to scare you. Your body… is already your enemy. One wrong move, and it’s all over.”

Hindi sila iisang tao! Iniisip ng mga tao na iisa lang ang anak ni Dionisio, at ito ay si ROGUE (ang middle name ni Cillian na ginagamit niya sa dark world). Ang pangalang Rogue ay nakaukit sa maskara ng maalamat na si Rain, at nakaukit din sa kuwintas nito. Kaya naman pinupuntirya nila si Rogue na walang iba kundi si Cillian. Gusto nilang iligpit si Cillian para wala nang magpatuloy sa legacy ni Rain, at umaasa sila na sa ganoong paraan ay babagsak o unti-unting mawawala ang kapangyarihan ng Ace Clan.

Hindi ko naman kasi alam kong para saan ang celebration, mamaya pa siguro nila iaanunsyo, “It’s not safe here, this is not place where you can go around to play” Masungit na sabi nito. “dude your so rude, what’s go around to play? It’s obviously she’s here to breath some fresh air.” Natatawang sabi ng kaibigan nitong blonde ang buhok. “mind your own business Rogue” inis na sabi ni sir marcus sa blonde na lalaki na Rogue pala ang pangalan.

iyon lang ang sabi niya bago nagmamadaling lumabas sa kusina. Awang-awa ako sa sarili ko. I wanted to escape this pack but I can't. A werewolf without a pack is considered a rogue and being a rogue means you are prone to be killed whoever you cross paths with. Kaya ako nagtiis. I don't want to be a rogue, that's why kinaya kong magtiis dito even though I don't eat food that I cook. They gave me scraps in order for me to stay a live and be their slave and punching bag. I don't even have decent clothes. All I have are their old clothes which are either torn apart or simply too old to wear.

Sinulyapan ni Robert ang lalaking pinipigilan ng ilang tao, kaswal na nagtanong sa isang bodyguard, at nagsindi ng sigarilyo sa tabi nito. Pagkatapos ay tiningnan niya ang namumutlang mukha ng lalaki, lumapit, at ibinuga ang huling usok ng sigarilyo sa mukha nito. “ Ang pananakit sa kapwa ay mali, pero ang saktan ang isang Roho? Ibang usapan na iyon. Matuto kang magpakabait paglabas mo, bago ka pa tuluyang maubusan ng swerte.”

masayang pagmamalaki ni Ron habang nakakapit sa leeg ni Rogue. Nakita ko kung paano natigilan si Rogue. Isang emosyon ang dumaan sa mga mata niya, halong gulat, labis na kagalakan, at isang uri ng pangungulila na hindi ko inaasahang makikita sa isang katulad niya. Higit niyang hinawakan nang mahigpit si Ron at ngumiti, isang totoong ngiti na umabot hanggang sa mga mata niya.

Lost ID, my ass! ***** Marie Mendoza @ThirdTeeYet

“Dahil kapag nakatingin ako sa’yo, baka hindi na ako makalingon.” Parang bumalik sa akin ang lahat ng init, lahat ng kaguluhan na pilit naming nilimot. Hindi kami nagsalita, ngunit ramdam naming pareho—ang gabing iyon ay puno ng panganib, ngunit mas lalo itong nakakaakit. Flashback — Mansion, Dalawang Buwan ang Nakalipas Sa isang maulan at malamig na gabi, nagtagpo kami sa lumang library.