Novel & Cerita The Cut That Always Bleed

tanong ni Maddox habang sinusuri kung may malay ba ang lalaking nasa harap niya. The man was suffering from a severe bleeding kaya naman ang priority niya is to control the bleeding. Kung hindi kasi ma-control ang bleeding ay may posibilidad na ma-shock ito, mawalan ng malay or even become unresponsive. Nagulat si Maddox nang biglang umupo ito at napatitig sa kan’ya kaya mabilis niya itong pinahiga.

Isa itong sirang shaver at kaya madali nitong nasugatan ang kanyang daliri dahil nakalabas na ang matalim nitong blade. Gamit ang bagay na ito, tiim ang mga bagang na sinugatan nya ang sariling daliri at pinatulo ang dugo nito sa pahina ng aklat kung saan nya isinulat ang kanyang pangalan. Kung may makakakita sa kanya, paniguradong pangingilabutan ito dahil para syang gumagawa ng isang ritual ngayon. Hindi nya rin alam kung bakit ganito ang naisip nyang gawin, basta ang gusto nya lang ay mag-eksperimento.

Nanginginig pa nga nang kaunti ang kanyang mga kamay habang patuloy niyang nililinis at pinapagamot ang bahaging iyon, dahil alam niyang sa kanya ito galing. Tila nabasa ni Theodore ang tumatakbo sa isipan at puso ng asawa. Nakita niya ang lungkot at pagsisisi sa mukha nito, "Honestly… it’s really not that bad at all. It doesn’t hurt nearly as much as you think it does, or as much as you worry about. Besides… life is all about experiencing different things, isn’t it? This is actually the very first time I’ve ever been cut by a knife… so in a way, it’s a new experience for me."

Ang delubyong panghahawakan niya sa bawat araw na darating hanggang sa malagutan ng hininga. Ang katana na iyon, simula noong turuan ako ni Kuya Brent na gumamit no’n, parang sabik akong dalhin ito palagi at makapaslang. Gusto kong makakita ng dugo sa mga taong nasasaktan ko. Siguro nga, it’s our blood.

Lalabas na sana ako ng maramdaman ko ang pag-ikot ng paligid ko. "Your nose is bleeding." Saad ni Wintella na dahilan ng paghawak ko sa aking ilong and there is a blood. Inabutan niya ako ng panyo at pinunasan ko ang dugo. Inalalayan niya ako sa paghiga at inabutan ng tubig. As days passed my Leukemia worse. Hindi ko alam kung paano pa ako haharap sa mga taong nilihiman ko o kung paano pa ako magpapaliwanag.

But useless dahil hindi naman yun tinatablan. Biglang napailag na lang ako ng biglang may tumilapon sa akin na isang target knife at agad ko yung nahuli na malapit lang sa leeg ko. It almost cut me kung hindi ako mabilis na nakailag. Ngumisi naman si Scarlet. Seems like it began.

Dahil gawa sa makapal na materyales ang pinto ay sobrang lakas ng impact nu’n sa daliri ni Claire. Halos mawalan siya ng ulirat dahil sa sobrang sakit na natamo. Her nails were almost scraped out. Kaagad na umagos ang dugo mula roon at nagkalat sa sahig. Excruciating pain enveloped her entire being. Ni hindi niya namalayan na nabitawan niya ang cellphone at nanginginig na hinawakan ang nasugatang kamay. Halos mapaluhod siya sa sahig na puno ng dugo niya dahil nanghihina ang kanyang katawan. Ni hindi niya narinig ang pagtawag ng nakaunipormeng babae na nagbukas ng kabilang pinto.

Ito ang ayoko talaga kapag nireregla ako dahil bigla-bigla na lang sumasakit ang puson ko. “It will be alright,” mahina kong bulong sa aking sarili. Come on, this will be better than before. “Aray,” daing ko nang pakiramdam ko ay mas lalong lumalabas ang malalaking dugo sa aking katawan. I press it harder until it stops bleeding. My body was full of sweat; halos hindi ko na alam kung paano nga ba ang tamang posisyon. Nakailang ulit na rin akong papalit-palit ng pads.

''That's me. ''Mejo napalakas ang impact ng pagkaka-untog nya kaya nag-dugo. But luckily, only the external part caused the bleeding at wala namang problema sa internal areas. She'll be awake any minute now and we suggest na magpahinga muna sya. We still need to sanitize her wound dahil mejo malaki.'' tumango nalang ako bago umalis yung nurse. I sat beside Steff as I stared her face. She looks so innocent, looks so fragile.

I slowly laid her body on the cold floor as I harshly stood up and looked for something sharp to cut myself. Damn it! I can't see anything! Mabilis akong lumuhod at pinatalas ang aking mga kuko. This is sharp enough! I quickly cut myself deep on my wrist using the sharp nail of my pointing finger. Damn! Hindi ko na pinansin ang kirot na agad kong naramdaman at muling sinugatan ang aking sarili. Please Vreihya! I don't want to be alone!