Awkward Feelings In Tagalog Meaning Novels & Stories

“So, may I or may I not?” “Hindi ako nakatira rito kaya baka ‘yong kuwarto ko ngayon ay ginawang ng bodega,” I answered. He clicked his tongue. “There’s the term ‘baka’ which means you’re uncertain. Why don’t we check it?” aniya at naunang naglakad paakyat sa ikalawang palapag. Sinundan ko naman siya kaagad at tumayo sa tabi niya ng huminto ito.

"Ah... Wala naman, akala ko ba busy ka?" "Ah," nahihiya nitong sabi at napa kamot pa sa ulo niya. "Nakalimutan kong 'di pala ako busy." Ano daw? "Ang weird mo." sabi ko sabay tawa. Ang awkward no'n kasi ako lang 'yong tumawa tapos nagtaka siyang napa tingin sakin kung bakit ako tumawa kaya natahimik agad ako. "Ah sorry." nahihiya kong sabi saka tumayo para mag CR. "CR lang ako."

I'm sorry. Ano ba itong ginawa ko? Akala ko handa na ako sa mangyare, handa na ako sa anumang kinalabasan na ito pero bakit hindi manlang ako nakaramdam ng tuwa?, at hindi manlang ako nakaramdam ng masarap na feeling, at tangi kulang nararamdaman ay guilt at pandidiri sa sarili ko. Mabilis naman ako tumingin kay vous ng mabilis itong tumayo at mabilis na lumapit saakin habang galit na galit ang mga mata nitong nakatingin saakin.

What was he thinking? "Excuse me? Ako, mag-assume? Never!" wala talaga siyang maaasahan kay Marcus. Ang kapal naman ng apog nitong sabihin sa kanya na baka mag-assume raw siya. Hah! Ang kapal talaga ng mukha! “Gwapong-gwapo ka rin sa sarili mo, Marcus.”

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

It’s scary, painful, and embarrassing. Because what do you mean someone was able to see her without any clothes on? Not to mention he held it, right? Nakaka-awkward at nakakahiya. But well, it already happened. Ang tanging magagawa niya na lamang ngayon ay ang tibayan ang kanyang sikmura at lunukin ang guilt na nararamdaman niya para sa kanyang mga magulang.

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.

xercise naming dalawa. This is the feeling of being in-love, sa iba ay nakapandidiri pero kapag nagmamahal ka, mas nakadidiri ay mas nakaka-excite at mas masarap lalo na kung mahal na mahal mo ang kaniig mo. Inikot ako ni Barbs para mula sa likuran niya ako kunin.

“Okay, sure.” Imbes na masaya ako kasi nakita ko siya ulit, mas nalulungkot naman ako. Ano bang meron sa akin? Ayaw na ayaw ko ang nasasaktan. Malakas man ang loob ko pero takot din akong masaktan. “I missed hanging out with you and yet you’re acting like you’re awkward around me.” “Ano?!” “Yes. Sa tingin mo hindi ko napapansin? Hindi ka ba komportable?”

utos ko. Walang sagot na tumayo siya bago tumayo at binuksan ang pinto. Ang masasabi ko lang ay, shit, that was really awkward. Nakakalito din and at the same time nakaka-frustrate dahil gaya gaya siya! And, for the nth time, I sighed as I massage my temple. Oh, god. Ang daming ganap ngayong araw. I don't even know how to keep up!