The Flowers Of Evil Mga Nobela at Kwento

Pagkatapos ay inilagay niya ito sa nabili niyang cosmos bag. "Mukhang sinuswerte ako ah." di mapigilan ni Frost ang mapangisi ng wala pa sa isang minutong paghahanap ay nakita niya ang huling ingredient na kailangan niya. She was about to pick it up when a venomous snake speedily dashed towards her and nearly bit her hand. Luckily, Frost has anticipated it to happen. So using her dagger, Frost skillfully cut off its head. Then she picked up the Lamia flower and put it inside the cosmos bag.

Maririnig din ang malalakas na hiyawan ng mga tauhan ni Fred Brown dahil pagka sunog ng buhay ng mga ito. HABANG SI FLAME NAMAN AY naka ngiti lang habang naka tanaw sa labas ng bintana ng kanyang selda. “Nalalapit na ang pagka-wasak ng lahat, pagka sira ko at ang panibagong mabubuong grupo. Parating na ang pinaka huli sa 7 Deadly Sin..” biglang tumalim ang tingin nito sa malinaw at bilog na buwan. “Matira ang matibay sa mga susunod pang labanan.” Malamig na tinig nito hawak nito ang isang maliit na dagger na kumikislap pa sa dahil sa liwanag ng buwan.

On the bottom of the cover, her mother’s name—Trixie—was written with small fonts. Kumunot ang noo ng dalaga at nang nilapit niya ang notebook sa kaniyang ilong, nakumpirma niya na amoy bulaklak nga ito. There was a faint fragrance of lavender, rose, lily, freesia, and other flowers she couldn’t name. Their scent seemed to harmonize and whatever flower that comes to mind, its scent becomes stronger than the others. “Magical.” Iyan ang tanging komento ni Tempest.

Masyadong hallucinogenic ang mga pollen mula sa soulless flower kaya agad na maghahallucinate at mawawala sa sarili ang sinumang makakalanghap nito kahit na gaano pa siya kalakas. Napatigil si Darryl sa tabi ng ilog nang mapansin niya ang soulless flower. Hindi naman pinansin ni Adam si Darryl nang makita niyang magbato ito ng isang bouquet ng bulaklak sa kaniya. Dito na niya ginamit ang kaniyang espada para hatiin sa dalawa ang mga bulaklak. Agad na kumalat sa ere ang pollen ng mga bulaklak na iyon na siyang nalanghap ni Adam.

Sa taglay na talento ni Thomas, magagawa niyang makabisado ang lahat sa loob lang ng isang araw. Ngunit pagdating sa nakaraang paksa, ang tanging nagagawa niya ay ang paghugpong ng Hell Flowers sa mga tao. Kapareho ito ng pinagkadalubhasaan nina G. Cole at Elliot. Pagkatapos? Ang Hell Flower ay hindi sumisipsip ng mga tawag sa kanser. Ito ay sumisipsip lamang ng kakanyahan ng tao, mga sustansya, at sipsipin ang mga tao na tuyo.

"Good morning, Sophie." Mayamaya ay kumilos na siya. Pagkatapos makapagbihis ng damit pang-ehersisyo ay nagtungo siya sa gym ng kanyang bahay. Nag-workout sa loob ng isang oras. Naligo. Bumaba at kumain ng agahan bago tinungo ang kanyang abuhing Audi na nakaparada sa garahe. Dumaan muna siya sandali sa isang flower shop at bumili ng isang bouquet ng puting camellia. Paborito iyon ni Sophie. Kaya nang mawala ito, sinigurado niya na punong-puno ng puting camellia ang burol nito hanggang libing. Para man lang hindi ito malungkot masyado.

Sa katunayan nga ay noong makababa kami ng kotse ay kaagad akong tumakbo papunta sa entrance at kinuhanan ng litrato ang bawat bulaklak na makita ko. May mga iba't-ibang uri ng bulaklak ngunit ang matandaan ko lang ay ang kulay dilaw na parang araw, ang tawag daw do’n ay sunflower. Sa sobrang ganda nito sa paningon ko ay halos mapuno na ang gallery ko kaka-picture sa bawat sunflower na nakikita ko. Sobrang pagod nga rin si Heins kakahabol sa akin dahil kung saan-saan lang ako lumulusot, basta't masilayan lang ang sunflower. It was already sunset when I got tired and stopped walking around the flower field.

The moment I stepped into the hall, the scent hit me first. Sampaguita. White Roses. A hint of something foreign and expensive. It was beautiful. It was suffocating. And somehow, it felt like a warning. The guests were already gathered, their voices blending into a polite hum of expectations. Laughter echoed—but it didn't feel real. Nothing about tonight did. Then the room shifted. Not loudly Not dramatically. But enough for me to notice. “They're here.” I didn't need to ask who. The Del Rosario’s didn't just arrive.

"Shut up, will you?" He chuckled and snaked his arms around my waist. "How's your day, babe?" I smelled the flowers he gave me from Petalier. It's a combination of fresh hydranges, peonies, and pink roses. I'm not really into roses because I prefer sunflowers more, but roses are fine, as long as it's from him. "It was fine. May huling klase pa 'ko mamayang alas kuwatro." He noded. "Okay. I'll just wait here."

May pagbabantang tugon ng nasa kabilang linya. "Yes Sir!" The call ended. Mas matinik pa sa agila kung magmatyag itong lalaki. Bawat galaw ng dalawa ay kinukuhanan niya ng larawan hanaggang sa dumako naman sina Karina at Evo sa flower garden. "Awww! My heart! Para akong lumulutang sa hangin sa dami at sa gaganda ng mga bulalak rito, Evo!" May panggigigil pa sa boses nito. She badly wants to pick a flower and place it in her ears.