Shamed Novels & Stories

Tanging pagdikit lang ng tainga ko sa pintuan ang aking ginagawa para marinig ang pinag-uusapan nila. "Alam kong sa loob ng ilang buwan na naging sa amin itong apartment ay naging malaking bagay na rin ito lalo na sa pagpasok sa eskwelahan nitong mga anak ko," si Mama. My lip caught between my teeth. I understood the difficulty of their position. They wanted to return to this apartment, but shame held them back. I could feel it radiating from them whenever Immanuel offered help. And yet, despite that shame, they also wanted to help me heal. They recognized the cruel irony that accepting his generosity had become another burden in itself.

napabuntong hininga naman ako. I know it s*cks na maging madrama ako dahil Isa Naman akong bad b*tch na spoiled brat pa. Si Jenifer lang Naman Ang laging naniniwala sakin na hindi ako ganun and because of her perspective sakaniya ko lang sinoshow yung gentle side na meron ako. " Hindi mo Yun kasalanan Astrid, naiintindahan kita na Minsan yung mga nasa paligid mo din Ang may problema wag mong sisihin Ang sarili mo dahil Wala kang kasalanan " wika naman ni Sharmaine.

Hindi gaya sa kanya na pinaayos pa ang ilong at labi para gumanda . "Instead of saying sorry ? you blamed me for blocking your path, where is your shame there, bitch?'' napalunok nalang si Bianca dahil mukhang hindi papatalo ang babae kaya taas noo nalang siyang lumagpas sa babaeng masungit hindi siya sanay magsungit dahil ang totoo mabait siyang tao pero nagkukunwaring masungit dahil gusto niyang maranasan maging classy tignan .

It’s scary, painful, and embarrassing. Because what do you mean someone was able to see her without any clothes on? Not to mention he held it, right? Nakaka-awkward at nakakahiya. But well, it already happened. Ang tanging magagawa niya na lamang ngayon ay ang tibayan ang kanyang sikmura at lunukin ang guilt na nararamdaman niya para sa kanyang mga magulang.

Kumuha ng isang malaking tumblr ng tubig si Eros at tinungga ito pagkatapos ay binalik uli ito at naglakad na muli pabalik sa taas. "Uy!" nakangusong sabi ni Shawna. "Sorry na please! Alam ko na hindi ko dapat iyon ginawa sa 'yo! Sorry na talaga dude!" Pinagdikit niya ang dalawa niyang palad. "Sorry na ha? Uy! Sorry na talaga! Inaamin ko na sobra na yung ginawa ko sa 'yo kanina at hindi na 'yon nakakatuwa."

Dahil sa sobrang pagkamuhi ay halos maiyak na ito sa galit. "That son of a b*tch whom I despise is my f*cking half sister! Kaagaw kay Adrian, kaagaw sa mana kay Daddy, kaagaw sa atensyon ni daddy. Kaagaw sa lahat ng bagay! urgh !!" parang sabunutan na ni Sharon ang kaniyang sarili. "You're not joking!" Amelia exclaimed. Dilat na dilat ang mata at laglag ang kaniyang panga. "Oh, my gawdd!" Leila was as shocked as Amelia. They shared the same facial expressions.

Ang pinakakitang-kita, mga salitang nakasulat gamit ang pulang lipstick. “Shawn is a pig.” “Wronged big head.” “Scumbag.” Nanlamig ang ekspresyon ng lalaki. Mabilis na nanigas ang panga, at malamig niyang binigkas, bawat salita puno ng galit. “Karen. How. Dare. You.”

The air between us crackled with unspoken words and shared memories, a silent acknowledgment of the journey we had both undertaken to arrive at this moment of closure and acceptance. "Heather, I'm so sorry. Hindi ko gusto ang nangyari sa iyo. Nadala lamang ako ng emosyon at ng takot ko. Takot na takot ako noon, alam ko, mahal na mahal ka ni Anthony, natatakot ako na maagaw mo sa amin ang ama ng anak ko. I'm really really sorry" ani ni Sharmaine sa akin nang maiserve ko sa kanila ang pagkain nila.

Puro katanungan pa rin ang nasa utak ko. Nasa likod na bahagi ako ng elevator at may limang tao pa sa harap ko. Hindi ako mapakali. Lahat sila ay pasimpleng sumusulyap sa akin. Nagtataka ay bahagya ko ring tiningnan ang repleksyon ko. Sa sobrang pagmamadali ay hindi ko na pala inalala ang hitsura mo. Messy hair na halatang-halatang bagong gising, kalat na makeup sa mukha at nabuburang lipstick sa labi, samahan pa ng hindi nabutones sa may dibdib ng knitted fitted dress ko. What the---Luwang-luwa ang cleavage ko! Napayuko ako at pasimpleng inayos ang damit ko. I felt so ashamed.

Someone wants to talk to you, too. Mariin kong kinagat ang aking labi. Parang bumahag ang aking buntot sa nabasa. Hindi ko alam kung makakaya ko pa bang harapin sila matapos ng nangyari kagabi. I feel so ashamed about last night. Parang gusto ko na lang h'wag nang lumabas at manatili na lang dito sa loob ng suite na ito. To Josia: