What A Shame Novelas e Histórias

‘Yong iisiping pamasahe ko na lang ay ang pauwi mismo sa amin galing sa proper. Oo nga pala, si Shame. Mabait si Shame. Pala-kuwento. Medyo boyish lang kung manamit at kumilos pero mabait naman at saka maayos kausap. Agad nga'ng gumaan ang loob ko sa kaniya kasi siya mismo ang unang nakipag-usap sa akin matapos akong ipakilala ni Miss Kiara sa opisina nila.

Wala nang pakialam kung pagtinginan sila ng mga tao. “Ilang beses ko bang sasabihin na magkaibigan lang kami, Alessandra?! Bakit ba ang dumi ng isip mo?!” Malakas siyang tumawa. “Ako? Madumi ang isip? Kung mayroong madumi rito, ikaw ’yon! Kayong dalawa ng babae mo! Akala mo ba hindi ko alam ang ginagawa niyo behind my back? Totoo ang sinabi ni Shamy. You’re both worthless pieces of trash!”

humahagulgol niyang sabi. Nanliit ako sa sarili. Naging pabaya ako at hindi nag-ingat, hindi iniisip ang mga kahihinatnan ng aking mga aksyon. Ngayon, isang inosenteng ama ang nawalan ng buhay dahil sa akin. "I'm so sorry, April. I wish I could take it all back," I said, my voice heavy with regret. But it was too late for apologies. The damage had been done, and I would have to live with the guilt and shame for the rest of my life.

Pero agad din niyang naalala… Namatay ang parehong magulang ni Shaine sa isang plane crash. "Sorry, ako..." Nataranta siya. Gusto lang niyang humingi ng tawad para hindi na malungkot si Shaine. Ngunit bago pa siya makapagtapos, iniangat ni Shaine ang kamay at tinakpan ang kanyang bibig. Pinilit niyang pigilan ang emosyon at umiling. "Wala kang kasalanan. Ako lang 'to. Ako ang may problema."

"Sorry works when a mistake is made, but not when trust is broken." _____________________________________ Baby Charm Calling... Parang namanhid ang utak ko sa aking nakita. Kelan pa nangyaring 'baby' niya si Charm? Hindi ko alam kung ano ang dapat na maging reaksyon ko. Ang alam ko lang ngayon ay naninikip ang aking dibdib at parang pinipiga ito sa labis na panibugho.

"A-ouch! I said sorry!' Pasigaw na sagot ni Shane at napatingala nang husto ang ulo dahil sa ginagawa ng kapatid sa buhok niya. "Hindi iyan ang gusto kong marinig!" Matigas na turan ni Kiana. "Shane, say it at nang hindi ka na nasasaktan pa!" Pagalit na utos ni Troy sa anak. Pakiramdam ni Shane ay lalong dumugo ang bibig niya dahil sa mariin na pagkalapat ng mga labi. Ang pagsabi ng sorry ay labag na sa kalooban na, what more ang bawiin ang sinabi kanina na ikinagalit ng kapatid?

Archie… sayang lahat ng drama. So steady. Still. Soft breathing. Half-open mouth para realistic. Pero utak ko? Nagpapa-party. Lalo na nang marinig kong sinabi ni Anna, mama ni Shane, yung linyang halos nagpatalon sa puso ko: “Shane… fix this before everything gets worse.” Ha! Girl, hindi mo alam— WORSE ang gusto ko. Because worse = wedding. Wedding = Shane belongs to me.

She feels sorry for her. "Gail, sorry. Sorry kung nasasaktan ka. I'm really sorry. I-I don't know how to ease the pain. I-I'm sorry." Tipid siyang ngumiti. Unti unting tumulo ang mga luha sa mata nito. Nakagat niya ang labi. She feels guilty as hell!

“Holy fucking shit!” Hindi niya alam kung bakit sobra siyang apektado sa impormasiyong nalaman sa araw na iyon. Isa lang ang kaniyang natitiyak at batid niyang may nabubuo na naming malasakit sa dibdib niya para kay Sheeva. He couldn’t even imagine how difficult and painful for someone like Sheeva Mae to live a life after a crucial life tragedy, yet he was there, acting like a heartless son of a bitch all along and mistreating the poor woman.

Sabay natin tong itatama at sabay natin haharapin ang lahat ng pagsubok na dadating sa'tin. Not everyone is going to hurt me, you and us! Learn to trust and loved again. Dahil sa mundong ibabaw ay walang perpekto. Tayo'y magkakamali ngunit ito'y maari natin itama. "Hey you two! What's up? Ang ganda mo lalo, Zhanea." Ayan ang unang bungad sakin ni Shara na medyo bilugin na ang tiyan. Bumitaw ako sa kamay ni Calvin at niyakap ang babae.