Tuwang-tuwa talaga ako sa kung paano ginamit ng direktor ang ligaw na bulaklak bilang isang tahimik pero mabigat na simbolo.
Sa unang bahagi ng pelikula, lumilitaw ang bulaklak sa gilid ng semento—maliit, payat, pero nagliliwanag dahil lang sa liwanag ng araw. Para sa akin, nagsisilbi siyang paalala na kahit sa gitna ng pagmamalupit ng lipunan o kahirapan, may puwang pa rin para sa pag-asa at kagandahan. Madalas niyang sinusundan ang mga karakter kapag sila’y nagdaraan sa mahahalagang desisyon, parang silent witness na hindi nagsasalita pero ramdam mo ang presensya.
Panghuli, nakakatuwang tingnan kung paano nagiging baitang ang paglipas ng panahon: kapag napitas ang bulaklak at inilagay sa loob ng isang lumang aklat o sa dibdib ng isang karakter, nagiging tanda siya ng alaala—ng pag-ibig, ng pagsisisi, at ng pagpipigil. Ang ligaw na bulaklak, sa akin, ay hindi lang dekorasyon; buhay at nagbabago siyang simbolo na sumasalamin sa paglalakbay ng mga tao sa pelikula.