Novel & Cerita The Hood

Nakasuot siya ng mahabang hoodie dress na nasa bulsa ang dalawang kamay at ngayon ay nakangiti sa batang babae na nakatayo sa sopa. Dahil wala siyang suot na pantalon o palda sa ilalim, dapat ay naka-shorts siya, maliban sa natatakpan ito ng kanyang mahabang hoodie. So, sa malayo, parang naka-hoodie lang siya. Sa isang malaking lungsod tulad ng New York, maraming magagandang babae ang may posibilidad na hubad ang kanilang mahabang binti kahit na sa lamig sa panahon ng taglamig.

Pati sa pagkain ko binabangungot pa rin ako ng mukha mo. Tumawa si Addy sa nasaksihan. Nang mahimasmasan, I shot her a glare. Ano bang ginagawa ng isang ‘to rito? Gabi na ah? “May nakakatawa ba?” I asked her. She’s still wearing a hoodie, this time a gray one. She shrugged as she reached for the potato chips I just bought. She opened it and ate one. My brows furrowed.

tanong niya at tiningnan ang laman ng paperbag. Isang hoodie? There she realized na magkapareho ang hoodie ni Rasheen at Spruce pati na din ang binigay sa kanya. Kulay lang ang pinagkaiba ng tatlo at halatang sinadya ni Spruce ang suot nilang family hoodies. Fambonding na ba?

Nagtatampo naman itong tumingin sa akin. "Hindi, Xev. Wala lang talaga iyon." "Come on, Alas. Just tell us that you also see that lady wearing a red hood, right?" tanong ni Auci. Nakita niya din kaya iyon? "Omo, red hood? red riding hood?" Gulat naman siya nitong tiningnan. "Ano na naman naisip mo? Red riding hood yung pambata ba ah? Jusko Xev!" Napairap naman si Auci.

Napakamot pa ako sa aking leeg habang nag-iisip ng pwedeng sabihin pa. "Wear my hood," ani Grantt at kaagad na ibinigay iyon kay Wendy. Palihim ko siyang tinapunan ng tingin. Sa natatandaan ko ay ako ang bumili ng hood na ito. Tsk, malamang sa malamang ay uunahin niya ang kapakanan ni Wendy kaysa sa ang isiping ikaw ang bumili ng hood niya, Yongsann. Kasalanan mo rin naman eh.

Dahil sa suot kong oversized na hoodie, naitago ko ang mukha ko. Kailangan kong makaalis kaagad.

Nanlaki ang mata ko nang makita ang mukha sa loob ng hoodie na iyon. “L-Louise…” bulong ko.

Itinaas niya ang hood ng itim na hoodie jacket na suot niya at mas binaba ang visor ng sumbrerong suot niya para bahagyang takpan ang mukha niya. Maingat ang mga hakbang niya sa kabila ng normal nitong bilis. Halos walang tunog ang bawat hakbang niya habang tinatawid niya ang bridge patungong main building kung nasaan naroon ang opisina ni Russell Alejandro. Sobrang tahimik at may kadiliman ang paligid, ang tanglaw mula sa mga lamp post sa labas ng building at ang repleksyon ng liwanag mula sa kalahating hugis ng buwan ang nagsilbing liwanag niya para makita ang dinadaanan niya. Panaka-naka ang paglingon niya at mas naging mapagmatyag sa paligid niya. Sinisiguradong walang nakasunod at walan

"Tara na." Tahimik silang umalis at agad na nawala sa gitna ng mga taong naglalakad sa paligid. Hindi nila alam na may isang lalaking nakasunod sa kanila—suot ang hoodie, kilos kahina-hinala. Yumuko ang lalaking may suot na hoodie, mahigpit na hawak ang kanyang camera na parang isang napakahalagang kayamanan. Hindi niya mapigilan ang ngiti sa kanyang mukha.

"Hoy Ford, anong nangyayari diyan? Nakikipagtalo ka pa sa babae?" Biglang napalingon si Sunshine at nakita niya ang ilang kalalakihang mukhang goons, naka-flashy at bastos ang suot, na humaharang sa iisang labasan. Yung lider ay may tattoo sa braso, may sigarilyo sa bibig, at may malagkit na tingin habang sinusuri siya. Lalong naging mayabang ang lalaking naka-hood na tinawag na Ford nang makita ang mga kasamahan niya.