The Hood Novels & Stories

I saw a silhouette of a hooded man above. Hindi ko alam kung nakababa na sa hagdan ang kapatid ni Victorino. Hindi ko siya maaninagan dahil sa makapal na usok. Sobra na ring bumibigat ang aking katawan lalo na ang aking mata. Who is the damn hooded guy? Another intruder? Damn! Not now. I tried to move my body but I couldn’t. I just want to close my eyes. I felt tired. This is bad.

Mas lalo akong natakot dahil parang nabalutan ng masamang hangin ang paligid ng mansion. Andami nila. Puros sila may suot na kulay abo na cloak at naka-hood pababa sa kanilang mga mukha. 'Di ko maaninag ang mga itsura nila dahil natatakpan ito ng malalaki nilang hood.

Isang matingkad na simbolo ng hatchet ang makikita sa mga hood ng mga sasakyan. Ang ibang kotse sa kalsada ay gumilid paalis ng biglaan. Sila ay malinaw na takot sa sitwasyon. “Ang Hatchet Gang?!” Ang mukha ni Riley ay nawalan ng kulay ng makita niya ang kotse. “Tapos na tayo! Pinadala ni Manager Bowie ang kanyang mga tauhan! Galit siya!” “Anog ngayon? Ano ngayon?!”

tanong ko. “Tingin ko po nagpalit lang siya ng damit.” Napalingon si Spencer sa hallway. “Sakto… suot din niya ang black hood jacket niya ngayon.” Itinuro ni Spencer ang papalabas na hallway. Napalingon ako at doon ko nakita si Zion. Naglalakad siya palabas ng villa, suot ang black hood jacket na iyon na may malaking white Nike check logo sa likod.

Mag-isa lang talaga ako. But when I was about to get out, three guys wearing sleeveless hoodies are in front the door frame of the men's room. I gulped as they looked dangerous especially with the way they cover themselves. They also have a tattoo on their arms that I think, hawks? Aalis na sana ako pero parang nanghina ang tuhod ko nang makita ko sila. They are blocking the entrance. And one wrong move, they might know someone is here. I calmed myself and was about to go out when someone covered my mouth with his palm.

Sumalubong sa aking mukha ang malamig na hangin, kaya naman pasimple kong inilibot ang aking paningin sa paligid dahil kanina ko pa nararamdamang may nakamasid sa akin at hindi nga ako nagkamali. Sa isang sulok kung saan may isang poste ay nakatayo roon ang isang lalaking nakasuot ng isang kulay itim na hoodie. Pinaningkitan ko pa ito ng mga mata ngunit hindi ko makita ng maayos ang mukha nito.

bulong ng isang pamilyar na boses. Paglingon niya, si Zanjoe iyon. Dahan-dahang itinatali sa kanyang beywang ang kulay gray nitong hoodie jacket. Inikot ng maayos, binuhol ang mga manggas, at siniguradong natakpan nang buo ang stain.

Impit naman siyang napatili nang makita ang masaganang pagdaloy ng dugo sa kung saan tumilapon ang lalaki. " Its all right now, kitten," ani ng boses na nanggaling sa kung saan.Pamilyar iyon at tila ba naririnig niya sa loob ng kanyang isip ang boses nito. Nilinga -linga niya ang paligid at nakita nya ang isang bulto ng lalaki sa di kalayuan. Nakasuot ito ng itim na hoodie kaya naman hindi niya makita ang mukha nito.Sa paanan nito ay nakahandusay ang dalawa pang kasama ng lalaki kanina. Wala ding malay ang mga ito.

Naririnig niya ang sinasabi nito. The woman was wearing an old hoodie. Hindi niya malaman kung yellow o brown ang kulay nito. Bagong labas siguro ito na design, isip-isip niya. Hindi sumagi sa isip niya na sa kalumaan at ilang wisik ng zonrox ay kumupas na ang kulay ng dating orange na hoodie. May mga maliliit na nga din itong butas, dahil sa kagat ng ipis. "Penthouse... Penthouse..."

Then suddenly one of the guards spoke up carefully. “Sir… there’s something else.” Alex looked toward him sharply. “What?” The guard switched camera angles quickly before replaying another section of footage from earlier that evening. This time the hooded figure wasn’t alone. A black vehicle sat parked farther down the road partially hidden beneath the trees. Waiting. Watching. And when the hooded person finished placing the box outside the gate, they didn’t immediately leave. No. They paused first and turned slightly toward the mansion. And simply stood there staring at the property for several long seconds before calmly walkin