The Safe House By Sandra Nicole Roldan の小説・ストーリー

But then God showed me that every piece doesn't have to be perfectly in place to create something beautiful. And that SOMETHING BEAUTIFUL is my Wife, my uncluttered mess, my organized chaos and my beautiful nightmare. I am Gustavo Orion Sandoval together with my wife, Chiara Andromeda Leviste Montenegro - Sandoval, finally signing off. ___________________________________ I would like to thank you all for supporting the Second installment of Sandoval Series. Sana may napulot kayong aral sa pagmamahalan ni Baba at Chichay.

Bagama't ang loob ng safe room ay pinalamutian ng marangya at sumisigaw ng karangyaan, ang tanging nasa loob ng silid ay isang punit punit at lumang libro at isang bote ng malinaw na gintong likido. Lumapit si James sa kinalalagyan ng mga gamit sa gitna ng silid at kinuha ang bote ng gintong likido. Tinitigan niya ang bote ng gintong likido na may masalimuot na tingin sa kanyang mga mata, bago bumuntong hininga. Nagsimula siyang maglakad patungo sa labasan, ngunit ibinalik niya ang tingin sa punit punit na libro. Matapos magkaroon ng panloob na salungatan sa sarili, kinuha niya ang punit punit na libro at lumabas sa safe room.

“Hindi rin ako preso.” “Hindi pa.” Napatingin ako sa kanya. “At hindi rin kita tinatrato na gano’n,” dagdag niya. “Talaga?” taas-kilay kong tanong. Tumango siya. “May access ka sa buong bahay—maliban sa ilang lugar.” “Of course meron,” bulong ko. “At wala kang magagalaw na hindi ko alam.” “Okay, ang creepy na.” “Safety.”

Agad na tinawagan ni Seb ang PI niya para siguraduhin ang seguridad ng doctora lalo pa at bumaliktad na ito sa kapatid niya at kay Sandra. "Ryan, keep your eyes on her at sa pamilya niya," wika ni Seb sa PI niya tungkol sa doctora. "Dalhin mo sila sa safe house na ibinigay ko sa'yo, para hindi sila madamay sa gulo namin ni Johnson," dagdag pa ni Seb. "Copy sir, makakaasa ka sa kaligtasan nila," paninigurado ni Ryan. Iyon lang at pinatay na ni Seb ang tawag.

“Ms. Lia, bakit nito masyadong malalim ang inyong hukay? Parang naghuhukay kayo ng libingan, hindi ng bahay.” Ngumiti si Lia, pero walang galak ang kanyang mga mata. “Aling Nena, ang safe room ay hindi lamang silid na sementado. Ito ang Literal Foundation ng pag-asa ninyo. Hindi namin ito itinaas sa lupa, itinago namin ito sa loob ng lupa. Kapag bumaha, ito ay magiging bangka. Kapag umugong ang hangin, ito ay magiging kanlungan.”

I nodded. Alvarez’s phone buzzed. “Local contact just confirmed—Julian’s inside. Lights on. No sign of movement. He thinks no one’s coming.” “Then let’s knock,” I said, voice low. ✴✴✴ We approached the safehous. Maliit lang 'yun—stone walls, metal roof, hidden by trees. There were cameras mounted, but Alvarez had already scrambled the feed remotely. Tumigil ang SUV sa isang gilid ng bakod. We moved in, dressed in black, bulletproof vests under our jackets. I could feel my heart pounding, not from fear—but the rush of facing someone who once held my trust.

“Siya ang nagbigay ng hospital layout. Siya rin ang nagbigay ng schedule ni Ma’am Julie.” Tahimik akong tumango. “Nasaan?” tanong ko. “Safehouse niya. Akala niya ligtas siya.” Napangiti ako nang mabagal, malamig. “Walang ligtas sa traydor.” Hindi na kami nag-ingay. Walang convoy. Walang barilan. Isang kotse lang sa dilim. Pagdating namin sa safehouse, bukas ang ilaw, tanda ng taong hindi inaasahan ang kamatayan.

[Ang Pagsilang ng Reyna ng Digmaan] Ang katahimikan sa loob ng Safehouse 4 ay hindi na ang katahimikan nagbibigay ng proteksyon; ito ay isang nakatutulig na hiyaw ng kawalan. Sa gitna ng panic room, ang kama na dapat ay kinaroroonan ng mahimbing na natutulog na si Vlady ay wala nang laman kundi ang lamig ng gabi. Ang maliit na piraso ng tela na may markang Ulo ng Lobo ay tila isang sumpa na nakalapag sa gitna ng gusot na kumot.

Kanina pa daw ito hindi umaalis sa opisina niya. Pagdating ko sa building kinausap ko agad ang security at nagpakilala. "Hello Manong good evening. I'm Cleopatra Sandoval. Pwede ko ba puntahan si Silas?" Medyo kumunot ang noo ni Manong at mukhang nagulat ito sa sinabi ko.

“Kapag dumating sila, hindi ka madadamay.” “Hindi ako lalayo,” sagot niya agad. “Liza—” “Hindi,” putol niya. “Hindi ako babalik sa pagiging spectator sa buhay mo.” Tahimik ako sandali. Narinig namin ang tunog ng eroplano sa malayo. Engine hum. Routine. Normal. Walang normal sa amin ngayon. “May safehouse tayo sa north,” sabi ko. “Isolated. Hindi listed under my name.”