The Story Of Hours 소설 & 이야기

Marahil nga nadala lamang siya sa sobrang atensyon at paghanga na naririnig niya sa mga taong nakapaligid. Tapos na siyang magsukat. Tatlong anggulo ng larawan ang kinunan ng lady boss sa cellphone niya. Napansin niyang lagpas alas-nuwebe na ng gabi ngunit ni anino ni Brent ay wala pa kaya nagtanong siya sa lady boss kung alam ba ni Brent ang schedule nila. “Excuse me Ms. Aragon, does Mr. Santillian know that today is our schedule for fitting the dress for our wedding?”

Tinignan nito ang relo na suot niya at saka tumungin sa akin upang sabihin kung anong oras na. "Mag-aalas siyete na po, madam. Ikaw na lang ang wala sa dinner kaya sinundo na kita." "Ha? Alas siyete na?" Tinignan ko ang alarm clock na nasa bedside table ko at nakitang mag-aalas siyete na nga kaya naman napabalikwas ako ng tayo mula sa kama. Pupunta na sana akonsa banyo upang mag-asikaso ngunit bigla naman niyang hinila ang kamay ko upang tignan ang benda noon at saka siya tumingin sa akin.

He wanted a life that he truly deserved and that is a life worth to spend with Clarisse. Sinipat niya ang desk clock sa side table, its eleven in the morning.Malapit na matapos ang ceasefire na sinasabi ni Clarisse. Dalawang oras na lang at puwede na naman silang sumailalim ni Clarisse sa walang kapantay na kaligayahan na tanging sila lamang ang makadarama.

Pasadong alas-singko na ng hapon kaya oras na rin para umuwi sila. Ala-singko ng hapon, may appointment pa ako ng ala-sais. May isang oras lang ako para maghanda. Kinuha ko ang phone ko sa aking hand bag at di-nial ang numero ng asawa ko pero ring lang ng ring, walang sumasagot.

HALOS BUONG araw na abala si Leah sa pagtatrabaho sa restaurant. Paminsan-minsan ay pumapasok sa isip niya si Achilles at ang plano niyang kausapin ito mamayang gabi. Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam niya, hindi tulad kagabi na parang may nakadagang mabigat na bagay sa dibdib niya. Hanggang sa sumapit ang gabi, abala pa rin siya. Binibilisan niya ang pagluluto dahil iyon ang huling lulutuin niya at hahayaan na siya ng ama niya na umalis at puntahan si Achilles.

Ako na ang humila sa kamay ko dahil iba na ang tingin ni Robi sa kamay naming hindi nagkakahiwalay. “Uuwi ka pa? Anong oras na oh,” ipinakita ni Robi ang orasan niya kay Janine. “Aabot pa naman siguro ako kasi may 30 minutes pa naman.” “Nakakainis kasing may mga tanga eh. Buti na lang dala ko 'yung motor ko. Tara na, ihahatid na lang kita.” Si Robi. Tinignan pa rin niya ako ng masama.

NAKABUSANGOT na binagsak ni Bethany ang pagod niyang katawan sa kama niya. Alas sais na ng gabi silang nakabalik sa mansiyon at pagod na pagod siya sa lahat ng pinaggagawa sa at inutos sa kanya ni Simon buong araw. Kakahiga niya pa lang nang biglang mag-ingay na naman ang bell na siyang hudyat na may utos na naman sa kanya ang mahal na hari. Wala bang pahingahan to? Aba, mukhang sobra pa sa 8 hrs a day ang duty niya ah?

Bakit kung kailan utay-utay ko nang natatanggap ang nakaraan saka siya babalik sa buhay ko para ipaalala ulit iyon. Bumaba ako sa isang Bar malapit sa kompanyang pinagtatrabahuhan ko. Tiningnan ko ang wristwatch na suot ko at napagtantong pasado alas-diyes na pala ng gabi at wala akong pakialam sa oras, basta ang alam ko kailangan kong uminom para kahit pa paano makalimutan ko ang sakit at malibang ang sarili ko.

Bukas ito 24/7 and it was said in the message that I should go there between 11:00 pm and 1:00 am, pero dahil sa layo ng lokasyon nito mula sa pinanggalingan ko ay malabong makarating ako sa pagitan ng mga oras na 'yon. Pero kahit naman malapit lang ang coffee shop, hindi naman ako tanga upang pumunta sa nasabing lugar nang gano'ng oras. Although it was sent to me by the Supreme himself, I didn't really feel good about it. Why would he send me an address telling me I should go there between those point of time without telling me any context? It was even a destructive message so I had to search the place immediately before it disappeared.

Hinilot-hilot ko rin ang aking leeg at balikat dahil tila parang medyo nangangalay na at masakit. Napasulyap ako sa orasan, alas singko y medya na pala ng hapon. Inayos ko ang aking mesa. Pagdakay tumayo mula sa aking swivel chair at lumabas ng opisina. Eksaktong pagbukas ko ay ang seryosong awra ni Ares ang siyang nabungaran ko. "H—Hindi ko napansin ang oras," ani ko.