The Viscount Who Loved Me Mga Nobela at Kwento

Sandali siyang kinabahan, ngunit nang hindi naman ito lumapit, binalewala niya na lang. Sa gilid ng isip niya, bumalik ang alaala ng kanyang nakaraan. Si Matheo, ang dating VP ng Belland, ang lalaking minsan niyang minahal, ngunit siya ring sumira ng tiwala niya. At si Leah, na ngayo’y asawa nito at laging nakabantay, puno ng galit at selos. Kahit malayo sila ngayon sa Switzerland, pakiramdam niya’y hindi siya lubusang ligtas.

It was something more. "You’re mine," he whispered, his voice raw, possessive. And maybe I was. Maybe I had always been his. I reached out, tangling my fingers into his hair, pulling him closer. Gusto kong maramdaman siya, gusto kong isabuhay ang bawat segundo ng gabing ito. His warmth, his love, his everything.

"I don't need your love, Architect Valderama. I need your presence. I need the world to see that I have everything—the company, the heir, and the woman who thought she could escape me." Lumabas siya ng lounge, iniwan akong nakatayo sa gitna ng karangyaan na tila isang basag na piraso ng sining. Alam ko na ang pagbabalik namin sa mansyon ngayong gabi ay hindi na magiging katulad ng dati. Ang "Billionaire's Debt of Love" ay hindi na lang tungkol sa nakaraan; ito ay tungkol sa isang kasunduang isinulat sa dugo at takot.

At gusto ko na lamang umuwi dahil sa kahihiyan na dulot ni Hector. Tumingin sa akin ang lalaki. The way his dark eyes look at me feels like my soul's privacy has been invaded. I felt overpowered. Suplado, hmp!

GINISING si Natalia nang mga katok mula sa pinto ng kanyang silid. Nagmamadali niyang pinagbuksan iyon. “Good morning Maám,” nakangiting bati ng patpating katulong na si Vicky, sa lahat ng mga maid dito sa mansion, dito pinakapanatag ang kalooban niya. “Pinapababa na po kayo ni Sir.” “Pakisabi, hindi ako kakain,” akmang isasara na niya ang pinto ngunit mabilis nito iyong napigilan.

Kinuha niya ang kwintas at ang natitirang ginto, at dali-dali siyang umuwi. Pagdating sa lumang bahay ng pamilya Vargas, wala na doon ang matanda. Pumunta na siya nang mag-isa sa hotel para salubungin ang mga bisita. Nagpalit si Isabelle ng damit, inayos ang sarili, at nang sumakay sa kotse, nakita niyang nakaluhod pa rin si Aurora sa labas, hindi pa tumatayo. Ngunit tiningnan na lamang niya ito nang bahagya at tumingala.

humihikbi niyang sukat habang ang kanyang magagandang mata ay punong-puno ng luha na dahan-dahang gumagapang sa kanyang pisngi. Hinalikan ko ang kanyang noo pababa sa kanyang ilong, isang sensual at nakakahindik na haplos na nagpatahimik sa kanyang mga sumbat, ang aking mga kamay ay dahan-dahang lumipat sa kanyang leeg upang maramdaman ang mabilis na tibok ng kanyang pulso. Ang aming hate to love dark romance ay tuluyan nang lumalim dito sa loob ng aking mansyon, wala akong pakialam sa media speculation o sa mga tsismis sa ospital dahil ang tanging alam ko lang ay akin si Claire at walang sinumang Vanessa ang pwedeng humawak sa kanyang dignidad muli.

Nang makatapak ang heels ko sa glass na aisle ay para lang akong nakalutang at ngumiti kay Vladimir na mabagal pero confident na naglakad palapit sa akin. "The groom, Vladimir Montenego, a man who once refused to believe in love. Until he met her. He is the man who doubted love, later learned how to believe. The man who feared forever, found himself longing for it. Because loving her no longer felt impossible... rather, it felt inevitable."

Ang mga mata niyang blangko ay tila nawala at napalitan ng pagmamahal para sa akin. Ngumiti ako sa mabulaklak niyang salita."Vice president, ang sweet mo naman," "I love you, honey ko." "I love you too, baby ko." I was about to kiss him when he yelled. "WHAT THE FUCK ARE YOU THINKING?"

"Maaari kang bumalik. Maaari mong sabihin na nagkamali ka lang. Maiintindihan ko." He turned to look at me, his eyes tired but clear. "And what would I be going back to, Ysha? A cold bed? A silent house? A life where I am respected but never loved? No. I would rather sit here with you, poor and struggling, than live in that palace alone." "But look at what we've become," I whispered, wiping the tears that escaped. "You were a king. And now..." "And now I am free," he finished for me, taking my hand and pressing it to his lips. "Do you remember what you said? That love is the only thing money cannot buy? Well, I have it. I have you. And that makes me the richest man in the world."