Hollow Pocket

“Ma… gutom na po ako.”

Napamulat agad si Claire mula sa pagkakayuko niya sa gilid ng hospital bed.

Pagod na pagod ang mata niya habang agad niyang nilingon si Noah na bagong gising. Madilim na sa labas ng charity ward at tanging mahinang ilaw lang mula sa hallway ang pumapasok sa kwarto.

Piliting ngumiti si Claire.

“Ano gusto mo kainin?”

“Chicken…”

Natahimik siya.

Hindi dahil ayaw niyang bilhan ang anak.

Kundi dahil wala siyang perang pambili kahit simpleng pagkain mula sa cafeteria.

Mabigat siyang napalunok bago mabilis na inayos ang buhok ni Noah.

“Bawal muna oily sabi ni doc diba?”

Ngumuso agad ang bata.

“Lagi na lang bawal…”

Napatawa siya nang mahina kahit parang may nakadagan sa dibdib niya.

“Arte mo talaga.”

Pero habang tumatawa siya… pasimple niyang kinapa ang bulsa ng jeans niya.

Wala.

Ni barya wala na.

Naibayad niya na lahat sa laboratory requests kanina.

Yung huling pera niya.

“Mama…”

“Hm?”

“Okay ka lang?”

Napatingin siya kay Noah.

Masyadong mapanuri ang anak niya.

Parang laging alam kapag may tinatago siya.

“Oo naman.”

“Kahit nanginginig kamay mo?”

Agad niyang itinago ang kamay sa likod niya.

“Nilalamig lang ako.”

Sinungaling.

Hindi siya nilalamig.

Gutóm siya.

Tatlong araw na halos tinapay at kape lang laman ng tiyan niya.

Mas pinipili niyang ipambili ng gamot ang pera kaysa pagkain niya.

“Hintayin mo ko dito ha? Bibili lang ako food.”

Tumango si Noah kahit halatang nag aalala.

Paglabas ni Claire ng kwarto… agad nawala ang pilit niyang matatag na mukha.

Napahawak siya sa dingding ng hallway habang mariing pinipikit ang mata.

Hindi siya puwedeng bumagsak.

Hindi habang may anak siyang lumalaban.

Tahimik siyang naglakad papuntang vending machine area ng hospital. Umaasa siyang baka may nalimutan siyang coins sa bag.

Pero nang halughugin niya iyon…

Lumang resibo.

Ballpen.

Gamot ni Noah.

At isang maliit na papel na may listahan ng utang niya.

Wala nang iba.

Napahawak siya sa bibig.

Gusto niyang umiyak.

Pero hindi puwede.

Hindi ngayon.

May mahinang tumikhim sa likod niya.

“Claire?”

Agad siyang napalingon.

“Chloe…”

Huminga nang malalim ang kaibigan niya bago lumapit.

Galing pa ito trabaho at naka office attire pa habang may hawak na plastic bag ng pagkain.

“Bakit hindi ka sumasagot sa calls ko? Kanina pa kita hinahanap.”

Biglang bumigat lalamunan ni Claire.

Ayaw niya kasi maging pabigat.

Ayaw niyang makita ng iba kung gaano na siya kalubog.

“Ayos lang kami.”

“Claire…” seryosong sabi ni Chloe.

“Hindi ka marunong magsinungaling.”

Tahimik lang siya.

Inabot ni Chloe ang plastic bag.

“May lugaw diyan saka sandwich.”

Agad niyang naramdaman ang hiya.

“Hindi na sana…”

“Tumigil ka nga.”

Napayuko si Claire.

Nakakapagod maging mahirap.

Kahit pagtanggap ng tulong… masakit sa pride.

“Kumusta si Noah?”

“Lumalala.”

Mahinang napamura si Chloe.

“Ano sabi ng doctors?”

“Kailangan na ng surgery.”

“Shit…”

Napahawak si Claire sa noo.

“Hindi ko alam saan ako kukuha pera.”

Biglang natahimik si Chloe.

May kung anong alangan sa mukha nito bago dahan dahan nagsalita.

“Claire…”

“Ano?”

“Na try mo na ba hanapin yung tatay niya?”

Parang may matalim agad na dumaan sa dibdib niya.

“No.”

“Pero may karapatan siya malaman.”

“Wala na siyang pakialam.”

Sigurado niyang sagot kahit sa totoo lang… hindi rin niya alam.

Limang taon.

Ni minsan hindi niya sinubukang bumalik.

Takot siya.

Takot malaman na wala lang pala lahat kay Drake.

Na isang gabi lang pala talaga iyon para rito.

“Claire…” maingat ulit na sabi ni Chloe.

“Paano kung tutulungan kayo?”

Napatawa siya nang mapait.

“Hindi mo siya kilala.”

At hindi alam ni Chloe kung gaano kalaking mundo ang pagitan nila noon pa man.

Si Drake Valencia…

Lalaking may sariling helicopter.

Sariling penthouse.

Sariling hospital empire.

Samantalang siya…

Isang waitress lang noon na halos hindi makabayad renta.

Hindi sila bagay kahit kailan.

Biglang bumukas ang elevator sa dulo ng hallway.

Napalingon silang dalawa.

May grupo ng nurses na excited na nag uusap habang nakatingin sa TV na nakakabit sa waiting area.

“Oh my God si Doctor Valencia!”

Nanigas agad si Claire.

Hindi niya kailangan makita para makilala ang apelyidong iyon.

“Successful na naman surgery niya…”

“Grabe talaga siya. Para siyang hindi tao.”

Tahimik na napahigpit ang hawak ni Claire sa plastic bag.

Ayaw niya lumingon.

Ayaw niya makita.

Pero parang may sariling isip katawan niya.

Dahan dahan siyang napatingin sa TV.

At doon…

Tuluyan siyang natigilan.

Nasa screen ang lalaking pilit niyang kinakalimutan sa loob ng limang taon.

Mas lalo itong naging gwapo.

Mas malamig.

Mas matalim ang tingin.

Naka black suit ito habang napapalibutan ng reporters.

Doctor Drake Valencia.

Hindi na yung lalaking marunong ngumiti habang hinahalikan siya sa leeg.

Hindi na yung lalaking marahang humawak sa bewang niya habang binubulong gaano siya kaganda.

Parang ibang tao na.

“Doctor Valencia! Totoo bang impossible case ulit ang naoperahan ninyo?”

Malamig sumagot si Drake sa camera.

“Walang impossible kung magaling surgeon mo.”

Natawa reporters.

Pero si Claire…

Parang binuhusan ng yelo.

Pareho pa rin ang boses nito.

Pareho pa rin epekto sa kanya.

Nakakawasak.

“Mama?”

Bigla siyang napabalik sa realidad nang marinig ang mahinang boses ni Noah mula sa likod.

Hindi niya napansing lumabas pala ito ng kwarto habang hawak IV stand.

“Baby bakit ka nandito?!” agad siyang lumapit.

Pero hindi nakatingin si Noah sa kanya.

Nakatitig ito sa TV.

Partikular sa lalaking nasa screen.

“Ang gwapo niya…”

Nanghina bigla tuhod ni Claire.

At mas lalo siyang natakot nang ngumiti si Noah bago inosenteng magsalita.

“Magkamukha kami…”