From Bottom Of My Heart の小説・ストーリー

Hindi ko namamalayan pinipigilan ko na pala yung sarili kong tumawa Bobo kinikilig ka! Yung puso kong tanga nagsasalita na! Yari na to... hindi na ito nakakabuti sa health ko! Masyadong mabilis yung tibok ng puso ko magkakaheart attack na ata ako! "Hahaha Osya matutulog na ako.. Goodnight Cal" "Night" pagkatapos ng tawag, nilayo ko muna yung cellphone ko saakin

My heart is now ruling over my mind kaya kahit anong paalala ko na magalit, na mapoot, ay mas namayani pa rin ang pag aalala ko sa halimaw na iyon. I sighed heavily nang tuluyang makarating. Nagpark ako sa isang bakanteng lote kaya sumunod naman ang sasakyang sinasakyan ng aking mga tauhan. At di pa man lang tuluyang nakababa ay inaatake na ako ng labis na kalungkutan at pangungulila. My heart is so heavy that I want to burst out in tears.

Tumigil na ito sa pagkanta at naging inatrumental version na lamang ng From this moment ang tumutugtog. Ang bilis ng tibok ng puso ko parang anytime ay lalabas na lamang ito mula sa loob ng aking dibdib. Dagdagan pa na walang humpay ang pagtulo ng aking mga luha dahil sa sobrang sayang nararamdaman ko ngayon.

I don't want to be a comforting zone anymore. Siguro malakas ang loob niya na saktan ako dahil alam niyang kahit anong sakit ang idulot niya dito sa puso ko ay siya parin ang mamahalin ko. Ang taong pipiliin ko na mahalin. He destroyed me too! He destroyed my heart! He destroyed my safety zone! He destroyed everything about me! but... why he can't destroy this damn feelings?! He sniffed, calmly. "Happy Birthday, Heart." he uttered softly.

saad niya sa baritono niyang boses sabay ngisi sa akin na halos ikalundag ng puso ko. Ang ngiting iyon... it hits my weak spot.

Ewan ko ba, bakit kasi ngayon ko lang narealize na tama pala ang nabasa kong quote. 'Of all people, my heart could have chosen, it decided on a boy who didn't have enough room in his own heart to love someone like me.' Damn. It hit me hard.

Ang tibok ng puso ko ay parang lumalakas sa bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig. “She holds my heart and my life,” sabi pa niya, halos parang panata. “And now… I’m very thankful that she took the risk of falling in love with me. So I will cherish her for the rest of my life.” Ang mga huling salita niyang iyon ay parang dumadagundong sa loob ng hall, mabagal, malinaw, at may bigat na hindi kayang itago ng sinumang naroroon.

Ang puso ko ay tila tambol na nagwala sa loob ng dibdib ko. He really is cured.

Naging abnormal ang tibok ng kaniyang puso. Salitang ‘saya’ lang ang nangingibabaw ngayon sa malungkot niyang puso. Hinihingal siyang huminto nang nasa tapat na ng pinto sa itaas para mag-ipon ng lakas bago binuksan ito. Mayamaya'y binuksan niya ito at lumabas. Paglingon sa silangang bahagi ay naroon nakatayo ang babaeng nakatalikod habang nakahawak sa bakal. ‘Siya nga!’

Napabuga ako sa hangin. I touched my chest, it was so throbbing. Why heart?