The Wandering Moon 소설 & 이야기

Hindi ko lubos maisip na mangyayari 'to sa akin. HINDI KO alam kung ilang araw, linggo, o 'di kaya'y buwan na akong nandito. I heard someone knocked on the door that made me afraid. Dahan-dahan akong umatras sa pinakadulong bahagi ng higaan at gulat akong umiyak nang makita kong may ibang lalaki ba iniluwa ng pinto. "Amira Lopez. Mr. Ezra is now letting you go. I'm apologizing in behalf of Mr. Ezra for the inconvenience that he has done with you. Heto ang cheke, panimula mo," ani lalaking estranghero.

Ganoon kabilis. Pinagpasalamat ko nalang ang tadhana dahil parang nakikisabay sa akin. After doing all the dishes, I straightly walked towards the house door. I didn't get to say my goodbye dahil hindi ko na nakita pa sina Mama. I put my mask on and my earphones. Walking is not boring. It is an exercise and a fun thing to do if you are into nature. Sa lagay ko lang ay mahirap. I don't want to hear things that's why I decided to walk while listening to music. Ayokong sumakit ang ulo ko dahil sa sari-saring amoy na naaamoy ko kaya pati mask ay sinuot ko na.

mahina itong napahiyaw sa sakit noong kagatin niya ang palad niyo. Mabilis siyang kumawala sa hawak nito. Galit niya itong tiningnan ngunit sandaling natigilan sa itsura nito. Kahit ang buwan lang ang nagpapaliwanag sa paligid, kitang-kita niya ang itsura nito. Tingin niya nga ay bumagay ang pagdagdag ng edad nito. Ang lakas ding makahatak ng maruming panga nito dahil sa papatubong balbas. Pinilig niya ang ulo upang bumalik siya sa huwisyo. Mabilis niyang sinara ang pinto ng veranda upang hindi nito makita si Serenity.

May binabayaran pa rin kaming renta at nangangamba ako na kapusin kami sa budget dahil medyo matumal ang mga paninda namin sa palengke sa nagdaang buwan. Hindi kami gaanong kapos sa pera ngunit alam kong buwan na lang ang aabutin ay kailangan ko na namang magdoble-kayod. Gustong-gusto ni Miro na tulungan kami ni Mama sa trabaho pero ako naman ang umaayaw. Sinasabi niyang kaya naman daw niyang magtrabaho habang nag-aaral pero lagi ko siyang pinagbabawalan.

Naghiyawan ang Blood Moon Pack na mayabang pang tiningnan ang ibang pack lalong-lalo na kami na nginisihan pa. “Sunod naman ang Wild Moon Pack na nasa ika-limang pwesto.” Tumingin naman ako sa Wild Moon Pack na mukhang may mga hang-over pa ang karamihan, mukha ngang ang ilan ay hindi pa natutulog at napilitan lang uma-attend at higit sa lahat may naghahalikan sa pinakalikod. Napapailing-iling na lang ako.

"Ang isang hangal na tao ay hindi maaaring maging sikat na Buddhist master sa bansa." "Aalis na ako. Hindi mo na ako kailangang paalisin. Hintayin natin ang araw na mauunawaan ito ni Jordan. Sana ay hindi ito masyadong malayo." Dahil doon, lumipad sa hangin ang Moon Maiden na parang puting crane at naanod palayo. … Hindi nagtagal, lumalim ang gabi. Matapos ang ilang oras na pagpapagamot, sa wakas ay bumalik si Mike Baylor sa marangyang tirahan na iniayos ni Randall para sa kanya.

dugtong nitong halos mag-apoy ang mga mata dahil sa tinitimping galit. Kinaumagahan ay maaga pa silang umalis sa bahay ni Eizech at bum'yahe patungo sa Hunter's Village. Bago tumuloy sa lugar ay dumaan muna sila sa Moonstream upang hingiin ang basbas at gabay ng d'yosa ng buwan. Tinawag na Moonstream ang lugar dahil ang batis ay tila sumusunod sa buwan. Mula sa pagsibol ng buwan hanggang sa paglubog nito ay hindi nawawala ang sinag nito doon. Tila umaayon sa buwan ang daloy nito. May panahon na kung saan ang buwan ay tila bumababa at humahalik sa batis. Kaya sinasabing ang Moonstream ay tawiran ng d'yosa pababa sa lupa. Ang Moonstream ay pinakasagradong lugar sa Kanluran at nasa loob ito ng

bulong ko sa hangin bago ako lumakad. Hindi ko alam saan ako patungo dahil lakad lang ako ng lakad. Tanging buwan lang ang nagsisilbing ilaw sa aking paglalakbay. Muli akong napatingin sa buwan, nagsisimula na, kailangan kong makahanap ng ma pag tataguan kung ayaw kong maging isang haponan ng mga uhaw na bampira.

Hanggang sa maalala ni Luisa ang sinabi nito noong nakaraan gabi. “When the rain pours, I’ll come back to you.” Tumingin sa madilim na kalangitan si Luisa. The sky is clear and the moon is shining to bright along with the stars twinkling down at her. Unang tingin pa lang ay alam na niya na malabong umulan sa mga sandaling iyon. Nakaramdam ng lungkot si Luisa. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon na lang ang nararamdaman niya para sa isang lalaking kailan lang niya kakilala.

Hindi mawala-wala iyon sa isip ko ang mga pinag-usapan namin. "Anong ginagawa mo 'nak dito? Malamig na rito," My mother asked me. Napalingon naman ako rito. Sumandal ako sa railings ng teresa namin bago sagutin si Nanay. "Wala naman Nay, nagpapahangin lang," sagot ko. I looked up the sky and I saw a lot of twinkling stars and the beautiful full moon. Itinaas ko ang kamay ko na para bang inaabot ang buwan. It was beautiful and fascinating. My mother also looked up and admire the beauty of the moon.