Thesis Defense Attire Novels & Stories

"So they don't even care whether he dies or not, as long as he won't step his feet in their ancestral home again." "How could he step in if he was already dead?" Zero smirked and then before having a sip on his drink. N They were wearing their usual clothes as if they were just a bunch of college students in some university while I, wearing the same thing, a suit, just to impress my woman in different ways. I am even wearing a red neck tie to match with her mask and I know that it was so cringe and lame to do such a thing but fuck, it was just because of her why I am even doing these shits.

Napatingin siya rito nang lumuhod at dahan-dahang sinuot ang tsinelas sa kanya. May kung anong damdaming bumabangon sa kanyang dibdib. “Bagay?” tanong niya, upang alisin ang anumang emosyon. Tiningnan siya ni Theo mula ulo hanggang paa, corporate blazer, mamahaling dress, jacket nito sa balikat, at simpleng tsinelas. Ngumiti ito. “Perfect.” “Sinungaling.” “Hindi. Kahit ano naman ang isuot mo bagay sa’yo.”

I reasoned out. "You should," maikling sagot niya saakin tila pinag-aaralan ako. "Thank you for your understanding," I told him. I knelt down to adjust my stockings that were curling up on my feet. Hiniram ko lang kasi sa kapatid ko na si Anya ito kaya medyo luma na. Hindi ako nakabili noong nakaraan kasi busy ako. Buti nalang mayroon akong formal attire na ginamit noong nag thesis defense kami ng mga kaibigan ko ngayon ko lang ulit nasuot.

ELISA'S POV "Sir?" tawag ko sa atensiyon ni Rage ng huminto ako sa harap niya pagkatapos kong makapagpalit ng damit sa corporate attire na napili ko. Isang itim na slacks at puting long sleeves ang suot ko. Naka-itim na sandals din ako na dalawang pulgada ang taas na takong.

Nang matapos na akong makapag empake ay inayos ko na rin ang sarili ko at pinalitan ang malaking t-shirt ni Jaxson ng sarili kong damit. Isang denim na pantalon at puting damit lang ang napili kong isuot dahil hindi ko naman siguro kailangan na magsuot pa ng engrandeng gown duon. Pinadaanan ko na rin ng suklay ang buhok ko at kaunting inaayos ang aking mukha para mag mukhang presentable. Nang makalabas ako ng kwarto ay naabutan kong binubuksan ni Jaxson ang ref namin.

Malalim akong bumuntong hininga at inayos ang makapal kong salamin bago bahagyang nilingon ang mga estudyanteng nakatingin sa akin. Nakasuot ako ng skirt na doble ang haba kaysa sa required na sukat. Si Tiya ang may kagustuhan nito kaya wala naman akong nagawa. Isa pa ay nakakatulong din naman ito sa akin. I wore black knee-high socks and flat black shoes—heels were required, but I refused. They made walking unbearable. My outfit mirrored everyone else's. . . a crisp white long-sleeve blouse tucked beneath a fitted black coat, finished off with a neatly tied necktie. Except that my skirt was longer that everyone's. My hair was pulled back into a sleek, perfectly pressed ponytail—so precise,

Kinuha ko ang bag sa mesa at inayos ang nasa loob nito bago muling bumaling kay Reilan. "Stand up, aalis na tayo. Malapit ng magseven, ayokong malate." He stood up quickly, towering over me even I'm already wearing my four inched heels. Meanwhile, he's wearing a white long sleeves under a black tuxedo. Sasamahan daw kasi niya ako sa conference kahit di naman kailangan. Hinayaan ko na lang dahil baka gusto talaga niyang umattend. He's also a businessman, afterall.

Noong una wala naman siyang sinabi tungkol sa pagsusuot ko ng two piece tapos ngayon naman ay ito. Nagtipa ako ng sagot. "Nakahanda na ang mga damit ko at paalis na kami. Ang dala kong two piece ay 'yong mga bigay mo. Saka dress. Wala akong short at tshirt sa bag, Thauce." At hindi pa nagtatagal ay may reply na ulit siya! "Then wear the dress when you swim. Do not remove it." Napatanga ako sa sagot niya. Minsan ang lakas rin talaga ng saltik ni Thauce. Pasagot pa lang ako pero may pumasok na naman na reply niya.

Napaangat ako ng tingin ng marinig ang yapak ng isang tao mula sa hagdan. Nakita ko si Thav pababa dito habang nagbabatones sa suot niyang white long sleeve at nakasampay naman sa balikat niya ang kanyang itim na suit ganun din ang necktie. Ang buhok niya naman ay tila mga daliri lang ang kanyang ginawang panuklay dito at ayun ang hot niyang tignan.

“Both.” “Drayce—” “I don’t separate business and personal life. You already know that.” Napatikom na lang ako ng bibig. Pero deep inside, mixed ang feelings ko. Pressure. Excitement. Panic. Fashion emergency? “Do I need a gown?” “I already sent one to your room. I had it tailored based on your measurements from your application file.” Wait, what?! Stalker much? “You memorized my measurements?” tanong ko, trying not to sound scandalized.