Third-person Pov Novels & Stories

Third Person POV Malamig ang silid hindi dahil sa hangin kundi dahil sa presensya ng lalaking nakatayo sa gitna nito. Tahimik pero nakakatakot nakatali si Seraphina sa isang upuan, ang mga kamay niya ay mahigpit na nakapulupot sa likod, habang ang manipis na tali ay nag-iiwan ng marka sa kanyang balat. Pagod na siya halos wala nang lakas. Pero hindi pa rin siya umiiyak hindi sa harap niya. Hindi sa harap ni Alaric nakatayo ito sa harap niya, nakatitig parang sinusuri ang bawat galaw niya, bawat paghinga, bawat panginginig. Parang isang bagay hindi tao.

Third Person's POV Masaya kaming naghahabulan sa gitna ng ulan habang ang aming mga paa ay puno ng tilamsik ng putik sa mga damong ligaw na nasa aming paanan. Nagpupumilit akong makarating sa puno ng mangga sa unahan pa ng aming kinaroroonan. Ang goal, ang unang makarating sa puno ng mangga ay siyang magiging panginoon at ang matatalo ay magiging alipin sa buong linggo.

•°•°•°•°• THIRD PERSON P.O.V •°•°•°•°• Mabilis na lumipas ang oras at madaling araw na nang magising si Ashly. Pagkatapos n'yang mag-unat ng braso ay napagdesisyonan n'yang magtimpla ng kape, kaya lumakad ito papuntang kusina. Pinipilit s'ya ng ilang kasambahay roon na pagsilbihan s'ya ngunit ayaw ng babae. Nagsasawa na ito sa gano'ng pagtrato nila sa kan'ya. Hindi naman s'ya baldado para iutos pa iyon sa kanila. Saglit lang rin ang pagtimpla n'ya at bumalik na s'ya sa kwarto. Tumambay muna ito sa terrace at doon nagkape. Nag-iisip

Third Person POV. Nagising si Allison dahil sa sinag ng araw na tumatama sa kanyang mukha. Dahan-dahan niyang minulat ang mga mata niya at pinunasan pa ang mga ito upang malinaw siyang makakita. Nanlaki kaagad ang mata niya dahil nasa hindi pamilyar na lugar at kwarto siya, hindi niya alam kung nasaan siya.

THIRD PERSON’S POV Naiwang nakaluhod si Damon sa gitna ng maalikabok at sirang sala ng rest house sa Tagaytay. Ang kanyang mga mata ay tulala, nakatitig sa maruming semento habang unt-unting lumulubog sa kanyang sistema ang bawat salitang binitiwan ni Avaya. Ang matinding pagkapahiya, ang pagkawala ng kanyang dignidad bilang lalaki, at ang katotohanang matagal siyang pinagmukhang tanga ng babaeng akala niya ay napaiikot niya ay parang poisons na unt-unting pumapatay sa kanyang pagkatao.

Dahil hindi gaano nahahagip ng ilaw ang pwesto na ‘yun, hanggang makita ko ang mga mata na nakatingin sakin diretso. Natakot naman ako at agad kong binawi ang tingin ko at nag focus nalang ako sa pag iinom. THIRD PERSON POV “Kanino ka naman naka titig?” Tanong ng isang lalaki. Nang sundan nito ng tingin ang kaibigan. “Oh.. you like the woman wearing the red dress? She’s gorgeous and I think she’s a model too..” wika ng lalaki. Nakita nila itong tumayo at mukhang nag paalam sa mga kaibigan na babae. “Gusto mo? Kukunin namin..” tanong ng isang lalaki.

“Sa tingin ko, karapat-dapat ako sa isang mas mabuti at mas kahanga-hangang lalaki. Kaya, salamat dahil pinakita mo sakin kung gaano ka kawalang kwenta, dahil dito nakita ko nang malinaw ang sarili ko at nalaman ko kung ano ang dapat kong gawin mula ngayon." THIRD PERSON POV

Hindi ko alam kong paano ko gagawin yun! "Max! What should I do?" Litong tanong ko sa kawalan habang naka hawak sa ulo ko.. Litong-lito ako ng mga sandaling to! Gusto kong bumalik para tulungan si Max pero anong magagawa ko! Ni hindi nga ajo makabalik sa sarili kong katawan at makaalis sa mala paraisong ito. ........ Third Person POV Mula sa malayo isang bulto nang tao ang malayang naka tingin sa mansion ng nga Quinto,,malaya niyang pinagmamasdan ang kilos ng bawat taong naroon.

Third Person POV Pagdating nila sa set, medyo magulo na ang paligid. Ang mga crew members, artista, at ang director ay nagsisimula nang mag-set up. Si Luigi, na leading man para sa araw na iyon, hindi na nagpatumpik-tumpik at agad pumunta sa direksyon ng mga crew. Si Nami naman, na sumusunod lang, hindi malaman kung anong gagawin. Hindi siya sanay sa mga ganitong setting—ang daming tao, ang daming cameras, at parang lahat ay abala.

Third Person's POV ​Ang katahimikan ng umaga sa Batangas ay bumasag nang ang puting delivery truck ay huminto nang bahagya sa tapat ng bakal na gate ng mansyon. Ang mga ibon na kanina lang ay masayang naghuhunihan sa mga puno ng kape ay tila nabulabog at mabilis na nagliparan palayo. Sa bawat sulok ng paligid, ang mga tauhan ni Rocco Zevier Malvasi ay mabilis na kumilos na parang mga anino. Ang mga sniper rifle ay nakatutok na sa windshield ng sasakyan mula sa mga estratehikong posisyon sa bukirin.