Novel & Cerita Time Heals All Wounds

Constantly wincing from the pain. "Dang!" Mura ng dalaga nang tuluyan ng maituwid ang braso at humapdi lalo ang kirot nito. "Always remember not to move your arm if you want it to heal faster." He said coldly but hes hands are busy covering her wound with gauze. Tuluyan ng napangiti si Artia. She didn't know he's this caring. O baka guilty lang at nakokonsensiya kaya siya ganito dahil siya ang tumulak sa kaniya kaya siya nagkasugat ng ganito.

“I will try my best to be brave, just like Elraeh.” Pag-uwi ng bahay ay dumiretso kami sa kwarto. Ramdam ko ang pagod ni Rhevan, parang binuhusan siya ng emosyon na matagal niyang kinikimkim. Bilang ina, masakit tanggapin na may mga sugat na hindi nakikita ng mata. Hinaplos ko ang buhok niya, paulit-ulit, parang doon ko ibinubuhos ang lahat ng tapang na gusto kong ipamana sa kanya. “This is only the beginning,” mahinahong sabi ni Rhett habang nakatingin sa anak namin. “We will take this one day at a time, and we will not rush his healing.”

Trixie couldn’t ask for more right at that moment. Marami pa ring pira piraso ang buhay niya. Marami pa ring sugat na hindi pa tuluyang naghihilom. Pero unti unti, may mga bagay na bumabalik sa tamang puwesto. And they all just needs time. Because time heals all wounds, takes away all those pain, restore the left scars. Ilang segundo pa ay sumakay na si Trixie sa kanyang kotse at mabilis na pinaandar ito.

At sa ilalim ng malambot na ilaw, habang nakatingin ako sa kanya, alam kong kahit gaano kadilim ang mundo ko noon— siya ang nagbigay ng liwanag. **************************************************** 💫 “Sometimes, healing doesn’t come from medicine or time. It comes from someone who refuses to leave.”

Natahimik at at marahang uminom ulit bago mataman siyang tinitigan. "Time heals." Simpleng sagot ko kahit hindi ako naniniwala doon. Time doesn't heal anything---it's just that it teaches us how to live with pain that's why we thought we're really over of something. Cause if really time heals, I should be okay now, right? "Siguro nga, saka siguro di pa sapat 'yung panahon. Buti pa si Engineer nakamove on na." "Kanino? Kay zaira?"

Pahamak talaga kahit kailan. "Jinxuang, done." Sabi ko sa earpiece at hinabol ang hininga ko. Chineck ko ang sarili ko sa salamin. I'm not wearing a bandage on my shoulder anymore. And so my wound. Tinanggal ko ito sa pagkakatahi kagabi dahilan para bumukas ulit 'yon. Ngunit ngayon ay wala na. As in, wala na. Volt helped me and patched it using a skin just to cover it and to make my wound heal faster. That skin is made from natural resources at hindi mula sa tao. And that's our group's secret.

Na ang ginagawa ngayon ni Nynaeve na technique ngayon ni Nynaeve ay ang unique skill ng matandang Black. Noon, bumisita si Dr. Black sa university nila dahil matalik na magkaibigan ang ama ni Martin at ang doktor. In-introduce ng doktor ang therapy na ginagawa nito kay Kai Daemon Xander dahil alam nitong effective iyon. Si Kai Daemon Xander na ama ng kanyang kaibigan si Aemond ay nakaka-experience ng trauma at hindi man lang maalala nito ang mahal nito sa buhay. Thrice a week ay nagkakaroon ang lalaki ng therapy session isa na sa ginagawa ng doktor ay ang Deep Tissue Massage na pinaniniwalaan ng doktor na isa sa nakatulong kay Daemon upang bumalik ang alaala nito. Syempre isa lang iyon pero

Wala ng daan ang naroon. "Shit!" She cursed. "Where is she?" Hawak niya tiyan at sinisimulan na pagalingin ang sugat na natamo mula kanina. Healing does not include in vampire, yet she can heal wounds. Isang malaking question mark ang pagkatao ni Aareah para sa kanya. Kaya marami siyang tinatago. "You can finally master the Healing. Was the book helps you a lot?"

“Ang bawat haplos ay magdadala ng ginhawa, at ang bawat init ay magiging lunas.” Nang dumampi ang aking mga kamay sa kanyang balat, naramdaman ko ang panginginig ng kanyang katawan—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bagong sensasyong tumatagos sa kanyang mga ugat. Ang hangin sa loob ng silid ay naging mainit, puno ng kuryenteng tila nag-uugnay sa aming dalawa. Ang tinatawag nilang paggamot ay naging daan upang magtagpo ang aming mga katawan at damdamin. LUKE’S POV

Pakiramdam ko nga, maiiyak pa ako, eh. ''A-Ano'ng sabi n'ya?'' ''He said, time heals all wounds. Pero as of now... hindi ka pa rin n'ya tanggap bilang kapatid n'ya.'' Ang saya na kaninang nararamdaman ko ay unti-unti na namang napalitan ng sakit. ''But he said na malay daw natin baka bukas? O sa mga susunod na araw, matanggap na n'ya lahat ng nangyari.''