Time Heals All Wounds นิยาย & เรื่องราว

At iyon ang katotohanang kailangang tanggapin. He finally has his own original and complete family. At kahit masakit, kailangan niyang igalang iyon. “Time heals everything,” mahinang sambit niya sa sarili, parang panalangin na paulit-ulit niyang pinaniniwalaan. Unti-unti niyang iniangat ang tingin mula sa bintana, pilit pinapatatag ang sarili. Hindi siya maaaring manatili sa nakaraan. Marami pa siyang kailangang harapin.

Hindi niya pa ‘rin maitatanggi na ina niya si Grace kung kaya dinalaw nila ito. “Mommy, kung ano man ang ginawa niyo saamin ay sana maisip mo na mali ang lahat ng iyon. Hindi ko masasabi kung mapapatawad ka namin pero sigurado naman kami na si God na ang bahala doon. Time will heal our wounds mommy.”

Minsan ay napapatanong siya sa sarili kung si Cydine pa ba itong kasama niya or doppelganger na. Mas naging mabait na rin ito. He would calmly speak to her and he’s… far more than the Cydine she met months ago. Tuluyan na ring nag-heal ang sugat nito sa likod na siyang ipinagpasalamat niya sa Panginoon. Akala niya kasi ay hindi na ito gagaling pa and it would remain like that. It was like the poison is killing his white blood cells that would seal his wound, kaya kahit ilang buwan na ay nanatili pa rin itong fresh tignan.

Dahil kahit siya ay lubos na nagtataka sa kanyang mga kilos. Lingid sa kaalaman ni Aidan ay pinagmamasdan siya ni Jeofrey at lihim itong natutuwa sa kanyang inaasal. "Sana ay maging tulay ang lahat ng ito upang maka move on kayong pareho at matakasan ang sakit na dulot ng kahapon. Pusong parehong sugatan at nasasaktan ang pinagtagpo ng tadhana upang parehong magamot." bulong ng isipan ni Jeofrey habang halinhinang pinagmamasdan ang dalawa habang nakikipag tawanan at nakikipag biruan sa maharot na si Ace. Habang si David naman ay halos mabulunan sa kakatawa.

He looked so much struggling. He gave the rose to the girl. The girl accepts it but hands it back to him. As soon as she handed back the rose, Zephaniah's wounds start healing. The garden stopped wilting and the petals stopped falling. We will see Paradox driving again and this time, the scenerie is changing. Zeph soaks into the sea again but this time, he didn't drown. The sun has completely set and next was sun rise. Naglaho ang babae at naiwang nag-iisa si Zephaniah. Iyon ang hudyat ng pagkahilom ng mga sugat at muling pagdaloy ng oras.

"How about me? Do you think I'll be happy knowing that I lost the chance of being with you?" "Madali lang akong kalimutan. It's not like we've been for years already. Time does heal everything." "If time heals everything then why are you here? You're here because you're still hurting. That's a fact. Sometimes wounds are too deep, it never heals." Pumalatak ito at umupo sa gilid ng mesa. Iniiwas ko ang tingin para hindi ko makita ang sakit sa kaniyang mukha. "Wala ka talagang tiwala sa akin na magagawan ko 'to ng paraan? You do realized I just did right?"

Katulad mismo ng sinabi ni Thomas kay Hevan noon. Sa pagkaalam nito, pareho silang nagkaunawaan at sa wakas ay natanggap ni Ruby ang lahat ng nangyari nang hindi na kailangang alalahanin ang sakit, kahit na ang mga sugat ay nangangailangan ng mahabang panahon upang gumaling. Ayos lang dahil naroon na ang solusyon. Unti-unting gaganda ang lahat.

Humingi siya ng tawad sa akin, sa mga pagkukulang, sa mga masasakit na salitang nasabi niya noon, sa biglaang pagkawala namin sa isa’t isa. “I’m not perfect, Celeste. Pero kung kailangan mo ng tahanan… I’m here.” And she meant every word. “Tatlong buwan ka nang tahimik, Celeste,” sabi ni Selene habang sinasalinan ako ng mainit na tsaa. “Kumusta ka na talaga?” Hindi ko agad nasagot iyon. Because how do you explain healing when your wounds were never physical to begin with?

"I need this badly." Halos bumigay na ako nang makita ko ang katawan niyang puno ng tattoos, mainit at nag-aanyaya. Pero naalala ko uli ang mga sugat niya. "And I need to help heal your wounds, Axel." Sa wakas, nagawa ko ring kumawala sa kanya. Hingal na hingal si Axel habang pinupunasan ang dugo sa noo niya. "Wow, look at that! You're my cure. I'm well again."

"So, maglalandian na lang ba tayo o itutuloy ko pa ang panggagamot sa 'yo?" "Landian na may konting gamutan." Malawak na ngumiti ito. Agad na diniin ko sa kaniyang pasa ang hot compress na hawak. Napangiwi ito sa sakit. "Sakit, love. Hindi 'to gagaling hangga't hindi mo nahahalikan." Hindi ko ito pinansin. Kumuha ako ng cotton at nilagyan ng alcohol ang sugat na natamo nito. Pagkatapos ay betadine naman ang inilagay ko.