Time Heals All Wounds นิยาย & เรื่องราว

At iyon ang katotohanang kailangang tanggapin. He finally has his own original and complete family. At kahit masakit, kailangan niyang igalang iyon. “Time heals everything,” mahinang sambit niya sa sarili, parang panalangin na paulit-ulit niyang pinaniniwalaan. Unti-unti niyang iniangat ang tingin mula sa bintana, pilit pinapatatag ang sarili. Hindi siya maaaring manatili sa nakaraan. Marami pa siyang kailangang harapin.

Hindi niya pa ‘rin maitatanggi na ina niya si Grace kung kaya dinalaw nila ito. “Mommy, kung ano man ang ginawa niyo saamin ay sana maisip mo na mali ang lahat ng iyon. Hindi ko masasabi kung mapapatawad ka namin pero sigurado naman kami na si God na ang bahala doon. Time will heal our wounds mommy.”

Minsan ay napapatanong siya sa sarili kung si Cydine pa ba itong kasama niya or doppelganger na. Mas naging mabait na rin ito. He would calmly speak to her and he’s… far more than the Cydine she met months ago. Tuluyan na ring nag-heal ang sugat nito sa likod na siyang ipinagpasalamat niya sa Panginoon. Akala niya kasi ay hindi na ito gagaling pa and it would remain like that. It was like the poison is killing his white blood cells that would seal his wound, kaya kahit ilang buwan na ay nanatili pa rin itong fresh tignan.

She asked me softly na ikinailing ko naman and I saw how her brows frowned. “Hindi po. I have the ability to heal the critical wounds of someone po,” magalang kong sagot na ikinatango-tango naman niya. She showed me her wound and it’s still fresh and slowly healing because of the wolfsbane kahit na inalis na ang lason sa kaniyang sugat. Hindi lamang siya manghihina ngunit mabagal ang paggaling ng kaniyang sugat. “I’m communicating with Ara,” bahagya naman akong napatigil dahil sa sinabi ni Diamond at nagtataka kung sino ang tinutukoy niyang Ara.

“Ethan… people make mistakes. Painful ones. But just because you didn’t realize it then… doesn’t mean you can’t understand it now.” “Pero late na,” he whispered. “Late na ang growth ko.” “Growth is never late,” she responded gently. “Healing is never on schedule. What matters is that you’re finally doing the work.” Ethan clenched his fists. “Pero Doc… what if all this growth everything I’m doing now doesn’t bring her back? What if it’s pointless?” She sighed softly. “Ethan… healing isn’t a strategy for winning someone back. Healing is for you.”

Bahagya akong ngumiti. “Sa totoo lang, madalas ko ring marinig ’yan. Na time heals everything.” Bahagya akong napangiti, pero agad din iyong nawala. “Pero hindi, eh. Time doesn’t heal anything, Enzo. Tinuturuan ka lang niya kung paano mabuhay kahit masakit pa rin.” Saglit akong natahimik. “May mga sugat na kahit ilang taon na ang lumipas, nandiyan pa rin. Hindi na lang siguro gano’n kasakit tulad ng dati kasi… nasanay ka na. Natuto ka nang tiisin.”

Dahil kahit siya ay lubos na nagtataka sa kanyang mga kilos. Lingid sa kaalaman ni Aidan ay pinagmamasdan siya ni Jeofrey at lihim itong natutuwa sa kanyang inaasal. "Sana ay maging tulay ang lahat ng ito upang maka move on kayong pareho at matakasan ang sakit na dulot ng kahapon. Pusong parehong sugatan at nasasaktan ang pinagtagpo ng tadhana upang parehong magamot." bulong ng isipan ni Jeofrey habang halinhinang pinagmamasdan ang dalawa habang nakikipag tawanan at nakikipag biruan sa maharot na si Ace. Habang si David naman ay halos mabulunan sa kakatawa.

"I need this badly." Halos bumigay na ako nang makita ko ang katawan niyang puno ng tattoos, mainit at nag-aanyaya. Pero naalala ko uli ang mga sugat niya. "And I need to help heal your wounds, Axel." Sa wakas, nagawa ko ring kumawala sa kanya. Hingal na hingal si Axel habang pinupunasan ang dugo sa noo niya. "Wow, look at that! You're my cure. I'm well again."

"So, maglalandian na lang ba tayo o itutuloy ko pa ang panggagamot sa 'yo?" "Landian na may konting gamutan." Malawak na ngumiti ito. Agad na diniin ko sa kaniyang pasa ang hot compress na hawak. Napangiwi ito sa sakit. "Sakit, love. Hindi 'to gagaling hangga't hindi mo nahahalikan." Hindi ko ito pinansin. Kumuha ako ng cotton at nilagyan ng alcohol ang sugat na natamo nito. Pagkatapos ay betadine naman ang inilagay ko.

"Everyone heals in their own time and in their own way. The path isn't always a straight line, and you don't need to go it alone." - Zeke Thomas Tulala ako kay Fifth habang ginagamot niya ang iilang sugat na nakuha ko nang bumagsak kami kanina. Ang mga luha ko ay natuyo na sa aking pisngi. I feel so exhausted. Sobrang haba ng araw na ito.