Time Is Life Quotes นิยาย & เรื่องราว

Napapailing na lang ako habang papalabas ng kwarto. Isa lang ang natutunan ko sa mga oras na ito. Sulitin ang oras at panahon na masaya ka kasamma ng taong mahal mo at importante sa buhay mo. Huwag isipin ang bukas kung hindi ang ngayon, just go with the flow at lahat ng nangyayari sa buhay ay may magandang kahihinatnan. Niyakap pa ni Luke ang kambal at hinalikan bago napagpasyahan na umalis. Wala naman kaming ibang ginagawa kung hindi ang manood ng kahit ano sa N*****x.

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

she said while smiling at him. Hindi siya umiimik. Napatitig lang siya sa magandang mukha ng babae. "Life is short and we can't predict when we are going to leave this world. So, we should not waste our precious time. We should spend it on those people we love. We should always express our feelings. We should show them that we care and we love them," she added.

Minsan din pala mabuti ding makinig sa pananaw ng ibang tao patungkol sa buhay at kung ano ano pa dito sa mundo. I have realized my billions are worthless to the brilliant ideas of this poor man doing cleaning for a living.Totoo nga naman life is so short and we have to make every minute of every day worth to cherish and to live for with happiness and forgiveness in our hearts and minds. "Mahirap kasi ang hinog sa pilit pre, hayaan mo munang gumaling sa pag-usbong at aani din iyan ng kapatawaran," dagdag pa nito bago tumayo at bumalik na sa paglilinis.

Ang bilis ng panahon, parang kailan lang isa akong madungis na batang tulo ang sipon tapos ngayon magiging asawa na ako ng artista. "Wala ka bang pasok?" he asked. "Wala," tipid kong sagot at nabalot na muli ng katahimikan ang byahe. As I look at the trees passing in the road I felt different. Siguro hindi ko lang maisip kung gaano kalaki ang mababago sa buhay ko pagkatapos ng araw na ito. It's true that time is really a gold, so better spend it wisely. ————— Tumigil na ang sasakyan sa harap ng mansyon nila Kenzo. Everyone in the house was looking at me when I get out from the car.

“Wala naman akong oras para sa mga ganiyan.” “Lagi kanalang walang oras, teh gave your self time. Enjoyin mo naman ang buhay kahit minsan. Wala naman masama kong lumandi, mag gala, mag inom o mag walwal ka kahit minsan wag mo lang araw arawin. Kahit maranasan mo man lang mabuhay ng ma experience mo man lang ang mga bagay na iyan.”

rinig kong sabi ng isang my edad na din na katulong dito sa bahay pero hinayaan ko na lang silang pinag-uusapan ako. I dont care hindi ko aaksayahin ang oras ko sa mga bagay-bagay na wala naman ambag sa buhay, kong ayaw niyo sakin, ayaw ko din sainyo, that's life! I respected people na marunong din magrespecto sa kapwa tao, either mayaman o mahirap, may kasalanan o wala, wag makisaw-saw sa buhay ng may buhay wag maki-alam sa buhay ng may buhay. Do good to all people pero parang hindi ko ata kayang mag good sa ngayon.

"Oo nga eh. Parang nakakamiss din yung mga panahon na puro gala lang kami. Yung mga panahon na walang problema. Yung mga panahon na masaya lang kami." "Oo nga eh. Nakakamiss din yung mga panahon na puro tawanan lang kami. Yung mga panahon na walang iniintindi. Yung mga panahon na puro saya lang ang buhay namin." "Alam mo, Tina, bakit hindi tayo mag-outing? Para ma-refresh ang mga minds natin at makalimutan ang lahat ng mga pinagdaanan natin. Para maibalik natin yung mga panahon na puro saya lang ang buhay natin."

“Isabela, cherish every moment that you have. Huwag mong sayangin ang panahon dahil lang sa matinding galit. Hanggat may pagmamahal pa, huwag ka nang magdududa pa, bigyan mo ang sarili mo ng isa pang pagkakataon ang pag-ibig.” Napahigpit ang hawak ko sa kanyang mga daliri. Tama si Lea. Masyadong maikli ang buhay para ubusin sa galit na wala nang patutunguhan. Halos mamatay ako sa takot kanina sa pag-aakalang huli na ang lahat, na wala na akong pagkakataong sabihin sa kanya ang totoo o kahit man lang hagkan siya nang huling beses. “Life is too short, learn to take chances, dahil iyon lang ang tanging paraan para maging masaya,” dagdag pa ng boses ni Lea sa aking isipan.

Bulong nito sa akin. “Time kept marching on. Life became a lot more about getting you from one place to another for all your activities. I think during at the time I may have tended to focus more on logistics and the daily grind. You were doing things on your own and facing the world with all of its challenges and dangers. I watched you succeed and fail, make mistakes and come out triumphant. Jeff, you were still a shining light in my life, and I shared your joy and triumphed with you when you succeeded, but the harder part was letting you feel the pain of failing or making mistakes.”