Time Is Short Quotes Novels & Stories

Marami pa kaming napag-usapan ni Clouds na kahit ano para pampalipas ng oras, maya-maya ang tingin ko sa orasan na nasa cellphone ko para malaman ko kung twelve na ba ng madaling-araw. Mabagal ang oras kapag naghihintay ka at lagi mong tinitingnan ang orasan pero sobrang bilis naman kapag binabalewala mo lang o di kaya busy ka sa trabaho kaya hindi mo namamalayan ang oras. Dahil limang segundo na lang para mag twelve, hinanda ko na ang sarili ko para kantahan si Cloud. "Kaya ganun na nga ang nangyari…,'' hindi ko na siya pinatapos magsalita kasi tumatak na sa twelve ang oras.

Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness. Kaya nga madalas na kami Ang mga Walang pera pero kami pa grabe mag travel yong para bang 'easy go lucky person kami tapos pag naubos na Ang budget trabaho na Naman ulit. Hahaha nakakatawang isipin pero that's reality. So ayon at dahil nasa ibang bansa ako di uso Dito Ang kukupad kupad dahil mahalaga Ang bawat segundo nila ika nga "Time is Gold " Yan ang paniniwala nila.

“Baka magkaroon ka ng pagkakataon kung luluhod ka ngayon! “Kung hindi, marami kang pagkakataon na pagsisihan ang iyong desisyon sa lalong madaling panahon!” Bumuntong-hininga si Harvey. “Gaano pa ba katagal? Sapat na ba sayo ang isang minuto? Napakahalaga ng oras ko.” Nagtining ang tingin ni Tenma na parang yelo, pagkatapos ay nag-text sa isang tao sa kanyang telepono. “Hindi na natin kailangan ng isang minuto! Makukuha mo ang nararapat sa iyo sa loob lamang ng ilang segundo!”

I won't stoop down on her level. “Why? Are you threatened?” Walang emosyong saad ko pabalik. Ramdam kong natigilan ito at may sasabihin pa sana ngunit hindi ko siya pinagbigyan ng pagkakataon. Tinalikuran ko na kaagad siya. Masasayang lang ang oras at enerhiya ko sa kaniya. If you're busy, time is faster than you could imagine. If you're not, it is slower than a crawling turtle. Fortunately, busy ako masyado sa trabaho these past few days kaya siguro sobrang bilis ng oras. It's a good thing though!

pagpapakilala ko. “What is your motto in life?” tanong ni Ma’am. Motto? Wala akong alam sa motto motto na ‘yan! “What the f*ck!” mahinang mura ko. “Ah... my motto in life is…” huminto ako saglit para makapag-isip ng sasabihin. Nang may naisip na ako ay saka pa lang ako nagsalita. “Life is too short, don’t make it even shorter,” sagot ko.

narinig ko siyang tumawa ng mahina. “Advice ko na lang sayo na tawagan mo na ngayon pa lang. Time is gold Attorney, of all people alam mo na hindi natin hawak ang oras natin.” She said before returning to her table na malapit lang din naman sa akin. She’s right though. Time is gold. Bawat segundo, minuto, o oras ay mahalaga. We wil never know what might come if we act to things late.

“Wala iyan sa tagal o ikli ng pagsasama niyo. Kung talagang kagusto-gusto sa paningin mo ang isang tao, mawawala ang sense of time dyan. Hindi mo namamalayan na kahit maikli pa lang ang panahon na magkasama kayo, nahuhulog ka na pala dahil sa dami ng kabutihang nagawa niya para sa iyo.” Napangiti ako. “Hindi kwestiyonable ang oras?” Umiling si mama. “Kahit kailan ay hindi naging hadlang ang oras para sa pagmamahalan ng dalawang tao. Oo, magiging kontrabida man ito sa kalagitnaan ng relasyon niyo dahil ito ang susubok ng tatag niyong dalawa, pero lumilipas din naman, hindi ba? Sa huli, patuloy pa ring tatakbo ang oras at ang dapat mo na lang gawin ay hayaan ito at manatili sa kasalukuyan . Ti

“This wait... it’s actually the best part.” “Ang maghintay sa kanin?” nakangiti kong tanong, tumitingin sa kaniyang mga mata na nakatitig sa akin nang may buong katapatan. “The wait for everything,” sagot niya. “In my world, everything is fast. Decisions are made in seconds, results are expected immediately, and if something is delayed, it’s a failure. But tonight, waiting for the rice to cook, watching you handle a simple mistake with a laugh... it makes me realize that some of the best things in life require you to just slow down and wait.”

Hiniram nito ang menu sa assistant upang iabot kay Zeo. "Hindi na kailangan. Hindi rin ako magtatagal." pagtanggi ni Zeo. Nagkibit-balikat nalang si Jason saka muling ibinalik ang menu sa assistant. "Well, mukhang wala akong ibang choice kun'di ang sabihin nalang sa'yo nang diretso ang gusto kong sabihin." Bumuntong hininga ito. "Time matters, time is gold, time is time... whatever you can say about your precious time."

"Don't strain yourself next time. Take a break. Human life must always know how to set the time. Even the clock adjusts itself to 00.00 at midnight." "How? Normally, mine's 24.00." "Can you stop killing my vibe? And are you going to heal in time for the music event?" "Hmmm, worried ka lang sa akin.” "Don't be silly. It has nothing to do with you. I worry about the club."