Time Is Short Quotes Novels & Stories

Time. A proverb once said that time heals all wounds no matter how deep they could be. Little did they know that time merely softens the pain and blurs the memories? Time could sometimes feel so short--- that's when we're making the most out of its seconds. Sometimes it feels so long--- that's when every second counts to a phase where we struggle. It extends to people, love and opportunities, so all we should be doing is try our best to keep what makes us the happiest, but learn to let go when something's too unbearable.

Life is too short to worry about petty things. Enjoy every moment of it, for there is nothing most certain in this world but death. Iyon ang nabasa ni Kate na mga life qoutes sa internet, at iyon din ang iniisip niya buong magdamag, kasama na ang mga sinabi ni Leann sa kanya. She will not be moved by that mere threat. She decided to give Niu a benefit of the doubt since she haven’t talked to him yet.

Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness. Kaya nga madalas na kami Ang mga Walang pera pero kami pa grabe mag travel yong para bang 'easy go lucky person kami tapos pag naubos na Ang budget trabaho na Naman ulit. Hahaha nakakatawang isipin pero that's reality. So ayon at dahil nasa ibang bansa ako di uso Dito Ang kukupad kupad dahil mahalaga Ang bawat segundo nila ika nga "Time is Gold " Yan ang paniniwala nila.

“Baka magkaroon ka ng pagkakataon kung luluhod ka ngayon! “Kung hindi, marami kang pagkakataon na pagsisihan ang iyong desisyon sa lalong madaling panahon!” Bumuntong-hininga si Harvey. “Gaano pa ba katagal? Sapat na ba sayo ang isang minuto? Napakahalaga ng oras ko.” Nagtining ang tingin ni Tenma na parang yelo, pagkatapos ay nag-text sa isang tao sa kanyang telepono. “Hindi na natin kailangan ng isang minuto! Makukuha mo ang nararapat sa iyo sa loob lamang ng ilang segundo!”

I won't stoop down on her level. “Why? Are you threatened?” Walang emosyong saad ko pabalik. Ramdam kong natigilan ito at may sasabihin pa sana ngunit hindi ko siya pinagbigyan ng pagkakataon. Tinalikuran ko na kaagad siya. Masasayang lang ang oras at enerhiya ko sa kaniya. If you're busy, time is faster than you could imagine. If you're not, it is slower than a crawling turtle. Fortunately, busy ako masyado sa trabaho these past few days kaya siguro sobrang bilis ng oras. It's a good thing though!

narinig ko siyang tumawa ng mahina. “Advice ko na lang sayo na tawagan mo na ngayon pa lang. Time is gold Attorney, of all people alam mo na hindi natin hawak ang oras natin.” She said before returning to her table na malapit lang din naman sa akin. She’s right though. Time is gold. Bawat segundo, minuto, o oras ay mahalaga. We wil never know what might come if we act to things late.

“Wala iyan sa tagal o ikli ng pagsasama niyo. Kung talagang kagusto-gusto sa paningin mo ang isang tao, mawawala ang sense of time dyan. Hindi mo namamalayan na kahit maikli pa lang ang panahon na magkasama kayo, nahuhulog ka na pala dahil sa dami ng kabutihang nagawa niya para sa iyo.” Napangiti ako. “Hindi kwestiyonable ang oras?” Umiling si mama. “Kahit kailan ay hindi naging hadlang ang oras para sa pagmamahalan ng dalawang tao. Oo, magiging kontrabida man ito sa kalagitnaan ng relasyon niyo dahil ito ang susubok ng tatag niyong dalawa, pero lumilipas din naman, hindi ba? Sa huli, patuloy pa ring tatakbo ang oras at ang dapat mo na lang gawin ay hayaan ito at manatili sa kasalukuyan . Ti

“This wait... it’s actually the best part.” “Ang maghintay sa kanin?” nakangiti kong tanong, tumitingin sa kaniyang mga mata na nakatitig sa akin nang may buong katapatan. “The wait for everything,” sagot niya. “In my world, everything is fast. Decisions are made in seconds, results are expected immediately, and if something is delayed, it’s a failure. But tonight, waiting for the rice to cook, watching you handle a simple mistake with a laugh... it makes me realize that some of the best things in life require you to just slow down and wait.”

Hiniram nito ang menu sa assistant upang iabot kay Zeo. "Hindi na kailangan. Hindi rin ako magtatagal." pagtanggi ni Zeo. Nagkibit-balikat nalang si Jason saka muling ibinalik ang menu sa assistant. "Well, mukhang wala akong ibang choice kun'di ang sabihin nalang sa'yo nang diretso ang gusto kong sabihin." Bumuntong hininga ito. "Time matters, time is gold, time is time... whatever you can say about your precious time."

"Pero hindi ganoon ang tingin ko, lalo na pagkatapos ng lahat." "Mrs. Whitman, sinasabi mo bang…" "Palagi nating nararamdaman na mahaba pa ang hinaharap mula ngayon at marami pang oras, pero baka maikli ang hinaharap. Hindi mo malalaman kung kailan mangyayari ang sakuna. Kailangan nating pahalagahan ang bawat isang minuto at segundo na mayroon tayo. Kung mayroon mang hindi pagkakaunawaan, linawin mo na lang sa kanila at wag mong paghintayin nang matagal ang mga taong pinapahalagahan mo."