Tirik Mata Mga Nobela at Kwento

mangiyak-ngiyak na lamang akong tumitig sakanya kasabay na lamang ang pag agos ng luha sa aking mga mata. Isang matalim at pag babantang titig na lamang ang sinukli sa akin ni Taurus na matakot pa ako nang husto. Wala na akong narinig pa na anumang salita mula sakanya at tinalikuran niya na ako. Naka-pamulsa at parang hari na lamang nag lakad palabas ng restroom, na walang lingon-lingon hanggang kusa na siyang mawala sa mata ko.

Sa tuwing nakatitig ang bata sa isang bagay, ang kaniyang pag-iisip ay mabilis na gumagana, mapanuri, at walang anomang nakaliligtas sa kaniyang pansin—isang katangian na sikat na sikat sa pamilya Mendez sa Maynila, ang mga matatalas na mata na sumisimbolo sa isang taong may mataas na kakayahan at bagsik sa pagsusuri. "Mama, bakit po kayo nakatingin sa akin nang ganyan?" ang biglang tanong ni Tyra, ang kaniyang matatalas at matatalinong mata ay biglang bumaling kay Chrisha habang hawak ang kaniyang paintbrush.

"Paano ba gumagana ang isang 'to?'' Nakailang pihit rin siya 'ron nang magsawa siya ay sinipa na lang niya 'yon. Nagulat siya nang matanggal ang pinto't nayupi ang gilid nito. Sumilip tuloy ang kaunting liwanag na dahilan ng kanyang pag-ngiti. ⚫⚫🌸 CREDITS: SIREN SONG LYRIC BY SARA SINGER ORIGINAL POEM OF DEATH RITUAL BY YOURS TRULY. Don't be a silent reader kutings, gusto ko ng maingay hahaha. Give me your thoughts bonus na lang ang pagvovote. Meow means thank you 🐈

dagdag pa niya na ikinapula ng mukha ko. Ngunit naging dahilan iyon ng pagngisi ni Matthew. "Para ka namang walang tiwala sa ‘kin kung makapagbilin." "Mayro’n akong tiwala sa’yo syempre. Mga 10%," seryosong sagot ni Trida. "Basta ha? Ipapahiram ko ‘to sa’yo nang buo, kaya iuwi mo nang buo at walang kagat, walang sugat, walang galos, walang chikini—”

“Dahil ayoko sa mataba! Labas!” Kumibot-kibot ang labi nito. “R-Riri, ang sama mo!!!” WAKAS♥️

[MARIA DENNISE TRINIDAD] Marahan kong dinilat ang mata kong napapakurap sa sinag ng araw na nagmumula sa bintana. Takip ang kumot hanggang dibdib ko bahagya akong nag unat ng mga kamay. "Ahh!" Singhap ko. Isang magandang umaga ang sumalubong sa akin.

pakiusap ko habang tuluyan nang pumatak ang isang tipak ng luha mula sa aking mata. “Natatakot ako, Matthew... natatakot ako dahil nararamdaman kong unti-unti na akong nahuhulog sa 'yo. At ayaw kong mawasak nang tuluyan kapag natapos na 'tong natitirang walong araw natin dito!”

Bakit kaya Drix? "Tara na nga! Baka saan pa 'to mapunta. Yet, I can't wait to breathe! or should I say we badly need this!" sabi na lang ni Tristen. "Dude, you don't know how to breathe? It's the easiest thing to do so?" Kunot noo pang tanong nitong si lalaking may dalawang kulay ng mata. Seryoso ba s'ya? Nakalaklak ba 'to ng paracetamol?

"Ahh, ganun ba? Aba, eh mas dapat kang magmadali. Dahil mabilis ang oras, yung matris mo, patiktak na malapit nang ma-expire, at ang buhay mo, dalawang taon na lang din ang taning kapag hindi mo napaalis ang matris mo. Halos dumilim ang paligid ni Rica sa nabalitaan. Parang gusto niyang magwala at maghurumintado sa loob ng klinika dahil sa unfair na kapalaran. Lugmok sa kalungkutan na umuwi si Rica. Bukod sa nakakasuklam na katotohanan, hawak niya ang mga reseta ng mga bibilhing gamot. Sa tindi ng hinagpis ni Rica, pinunit niya iyon. "Bakit pa? Bakit pa may gamot kung may taning naman na?"

mukha niya ang nakikita ko? Napapikit siya, pilit kinakalkal ang mga alaala ng nakaraan. Ngunit isang imahe ang biglang tumusok sa kanyang isipan. Nanlaki ang mga mata niya, mabilis na napadilat at napabangon. "ARIA!!!!" "Fuck!! Bakit ba... nakalimutan ko yung matakaw na 'yon?!" Halos pabagsak niyang pinatay ang sig