Tirik Mata Novels & Stories

Pagdilat niya, doble-doble pa rin ang paningin niya. "Hala ayaw bumalik ng mata ko," reklamo niyang kinabahan bigla at kinusot ang mata. Lumakas ang tawanan. "Bakit mo kasi tinitigan ang dulo ng daliri ko?" pigil tawa namang tanong ni Matteo. Dumilat siya ulit. Malabo ang paningin niyang dikit pa rin. "Woi, gàgi duling parin!" malakas na boses na sabi na ni Yanvi.

Tangina talaga! "Gumising ka na, hindi pwedeng ganito, Ciara please . ." Pagpupumilit kong gisingin ito. Nanlalabo na ang mga mata ko nang dahil sa sunod-sunod na luhang kumakawala sa mga mata ko habang walang tigil sa pagrambulan ang kaba sa dibdib ko. Fuck it, bakit kasi ang bobo mong tangina ka!

Sa paningin ni Trixie, ang mga mata nito ay may kakaibang kinang na hindi niya maipaliwanag. Iyon ay isang uri ng titig na tila tumatagos sa kaluluwa ni Trixie. Trixie almost felt shivers run through down her spine with those stares from the elderly woman.

nagbubunying halakhak ni Mattias sabay punit sa suot niyang damit. Napasinghap siya nang maramdaman ang malamig na dapyo ng hangin kasabay ng nakaririmarim nitong mga haplos at halik. Tuluyan na niyang ipinikit ang kanyang mga mata kasabay ng pagpatak ng ilang butil na luha sa kanyang pisngi subalit bago paman tuluyang magdilim ang kanyang paningin, bigla na lang nawala ang bigat na nakadagan sa kanya kasabay ng ilang putok ng baril at sigawan sa buong paligid.

Malapad ang mga ngiti nito sa kaniya at maging ang mga mata ay para bang masayang-masaya. “Here’s a medicine for your hangover.” Naupo si Lirah habang nakapikit pa ang mga mata. Nakaramdam pa siya ng ginaw dahil bumaba na ang kumot na nakatakit sa kaniyang katawan. “Salamat,” paos ang boses na sabi niya. Inabot ni Lirah ang gamot at baso ng tubig kay Matias. “Nagluto ka?” tanong niya. Natigilan pa siya noong makitang nakatitig lang sa kaniya si Matias—sa dibdib niya. Dahan-dahan niyang ibinaba ang ulo sa kaniyang katawan at gano’n na lamang ang panlalaki ng mga mata niya noong makitang wala siyang pang-itaas. Naibuga niya ang iniinom na tubig at agad na ibinaba ang basong hawak sa tray. Kamu

Nang imulat nila ang kanilang mga mata at makita ang isa't isa, natigilan sila. "Wah, wah, wah... Nasaan ang mommy ko?" May kaso ng bedhead si Tiffany. Nakaramdam siya ng insecure sa banyagang kapaligiran na ito, kaya agad na tumulo ang mga luha sa kanyang mga mata. Gusto din umiyak ni Robert, ngunit, dahil pamilyar siya sa kapaligiran, pinigilan niya ang kanyang mga luha. "Tiffany, wag kang umiyak! Ihahatid na kita para hanapin ang mommy mo!" Agad namang niyakap ni Robert si Tiffany na umiiyak.

“Mabuti naman at malakas ang kapit ng inaanak namin. Walang modo talaga ’yang madrasta mo. Wala ka na sa poder nila pero kung umasta, akala mo siya ang nagpapakain sa ’yo.” Matet sighed. “Let’s just talk about something else. Lalo lang bibigat ang pakiramdam ni Riri kapag pinag-usapan pa natin. Nagulat din ako kanina sa nangyari.” Bumaling siya sa akin. “Mabuti pa, huwag kang lalabas nang walang kasama. Sa sobrang galit niya, hindi mo alam kung ano’ng puwede niyang gawin.”

May isang pares ng mata na tahimik na nakamasid sa akin. Mga matang minsang naging tahanan ng puso ko. At habang patuloy ang programa. Unti-unti nang inilalapit ng tadhana ang aming muling pagtatagpo.

Tirso’s pace was no longer gentle, it was primal, driven by a hunger that seemed bottomless. ​Hinaltak niya ang dalawa kong binti at isinampay sa kanyang matitigas na balikat, dahilan upang mas lalong bumuka ang aking pagkábabae at mas lalong lumalim ang bawat baon niya. ​“T-Tirso! Ahhh! Sagad... m-masyadong sagad! Ahhh! Ahh!” daing ko, kasabay ng pagtirik ng mga mata ko sa sobrang sarap.

Ang hirap! "Were here..." Tila nagising ako sa isang maikling panaginip ng marinig ko ang marahang boses ni Matt. At ng mapatingin ako sa kaniya, nakatitig din pala siya sa akin. "Why are you crying? Is there something wrong? May masakit ba sa'yo?" Sunod-sunod niyang tanong na mababakasan ng pag-aalala.