Tough Days Novels & Stories

Kaya huminga ako nang malalim, handang harapin ang bukas kahit hindi sigurado sa mangyayari. Ilang beses na naming napag-uusapan iyon. Paulit-ulit naming binabalikan ang parehong usapan, ngunit tila walang nagbabago. Sa bawat salitang lumalabas sa aming mga bibig, mas lalo lamang bumibigat ang tensyon sa pagitan namin. Para bang bawat paliwanag ay may kasamang sakit, at bawat sagot ay may nakatagong hinanakit. Ilang beses ko nang sinubukang intindihin siya, ngunit may mga bagay talagang mahirap tanggapin. Nakakapagod na ulit-ulitin ang isang problemang parang walang katapusan. Ngunit sa kabila ng lahat, naroon pa rin ang pag-asang balang araw ay magkakaintindihan kami at tuluyang maaayos ang

Today is the day I will be judge. Today is the day that all my hardworks will be put into test. Today is the day. Today is the punyemas day!!!! Few days prior to this, everything about me and Darry were going smoothly. Hindi na namin napag-usapan ang tungkol sa nangyaring iyon. Sa tuwing tinatanong niya ako, ang palagi kong sinasabi ay wala akong maalala dahil sa kalasingan. Hindi rin naman siya nagku-kuwento kung ano kaya pinapalabas ko na baka nga wala kasi parang wala lang naman.

Too much was riding on this. Over the next few days, Kairah worked tirelessly, coordinating between departments and pushing for solutions that would allow them to meet the tight deadlines. She had a meeting with the tech firm’s representatives scheduled for the end of the week, and she needed everything to go smoothly. Her team was pulling long hours, and despite the stress, there was a sense of camaraderie that kept everyone going.

CONTINUATION OF EPILOGUE P4 Four days have passed since we arrived here and tomorrow is our last day. But I enjoyed those four days we spent here. ~But when it hurts, I can make it better Girl, if it works, it's gon' be forever We been through the worst, made it through the weather Our problems and the pain, pain but love, don't change~ “Kuya, wake up.” “Hmm.. what..” “Let’s watch the sunset!”

Nanginig ang boses ko. Pakiramdam ko kaunting oras nalang ay tutumba na ako. Pero pinilit ko kasi ayaw kong makita niya kung gaano ako kahina, na baka mas lalo niya pa akong ibaba. "You're strong enough, Tuesday." Pambobola pa nito. "Strong enough to make me an excuse to your problems? Kasi ano? Malakas ako para solusyonan ang problemang hindi naman ako ang may gawa?"

sarkastikong sagot ng lalaki. I clenched my fist tight to hold my emotion, to prevent my tears from falling kahit na sobrang sakit ng aking nararamdaman dahil sa tila libo-libong karayom na kasalukuyang nakabaon sa aking puso, ngayon ng muli kong marinig ang mga salitang iyon na minsan ng dumurog sa aking puso. Bakit ba napakadali lang para sa kanya na sabihin ang mga salitang iyon?

“Think of it. Malaki ang mawawala sa ’yo kung itinuloy ko ang pagsampa ng kaso. Right? But instead of giving you a hard time, naisip ko na lang na turuan ka ng leksyon.” “Isn’t working with you a hard time?" "What?" "Thirteen days nang sumasakit ang ulo ko sa iyo. And I still have 87 days para pagtiyagaan ka. Isn't it a hard time?” “Marami na ngang nagsabi sa akin na mahirap akong pakisamahan." "Mabuti naman at alam mo na. Pero mukhang wala sa karakter mo ang magbago."