These Past Few Days Novels & Stories

Chandler Mabilis na lumipas ang mga araw. Ang mga araw ay naging linggo, at ang mga linggo naman ay halos hindi ko namalayang ilang hakbang na lang pala ang pagitan namin sa araw na pareho naming pinakahihintay. Gaya ng inaasahan ko, unti-unti ring namatay ang ingay sa social media.

Thoper made it easy for me. Hindi siya umuuwi ng bahay. Hindi ko rin alam kung anong nangyayari sa kaniya sa buong linggo. It's been a week since then. I wonder how is he? Ang bigat sa pakiramdam. Gumigising ako lagi na mabigat ang dibdib. Hindi nga din ako makapag-aral ng maayos. Lagi pa akong tulala.

"It's been a while since I last saw her." "It's just two weeeks ago, Christine." "It's still long." I argued, looking at him at the rearview mirror. Bahagya lang itong natawa't tinapik ang aking kamay. "Yeah, yeah, I understand you. Unlike those days, you two don't get along together pretty often." "Ahuh, we both seemed super busy right now."

Wala namang masama pero sa sitwasyon naming dalawa ngayon, sa tingin ko ay hindi 'to ang tamang panahon. I know Yael is also busy with his studies at wala akong reklamo roon. Ganon din naman kasi ako kadalasan. Okay lang na hindi niya ako mapuntahan sa ateneo araw-araw at dalhan ng Iced Americano pero nakakapagtaka lang na hindi man lang niya ako tinatawagan. Nagsimula 'yon four days ago. Last text niya pa sa'kin ay kahapon ng umaga.

Ilang araw ko na napapansin na napakatahimik ng paligid ko. O tanging ako lang ang nakakaramdam no’n dahil para sa kanila ay normal na araw lang naman sa trabaho? Baka masyado lang akong naaapektuhan sa mga nangyayari? “You seem a little bit off this past few days? Ayos ka lang ba?” tanong ni Sir Jed habang kumakaway sa harap ng mukha ko.

A lot of meetings, signing of papers and called from a different company and person have finished today. Salitang "pahinga" ang hinahanap ng katawan ko ngayon. Syempre Monday. Maraming gawain, maraming problema. It's been days since that dinner happened. Hanggang ngayon di ako makalimot. Dumagdag pa sa mga isipin ko iyong nangyari. Sa totoo lang ginagawa kong busy ang mga araw na nakalipas para hindi pumasok sa isipan ko iyong nangyari.

Umirap ako at umalis na ng kompanya at baka may mapatay pa ako. I called Zander but just like these past few days, his phone just kept on ringing. We haven’t seen each other for almost two weeks now. I was busy last week with the project that dad just handed so easily to Ella and this week he’s busy with his photoshoot. Since I’m jobless right now might as well make up to him.

Sa pagsabi niya ns iyon ay parang wala na 'kong magagawa. He's the boss himself. "Your Mom and Dad just visited you yesterday. Levi was here earlier. He had to leave, an emergency came so he left. But he said he'll be back right away." Nanliit ang aking mga mata. "How long have I been here?" Reed and Kyle glance at each other. "Two days, Sadie." I tilted my head and bit my lower lip. "It's been two days…" Napapikit ako at napaisip.

“I’m sorry!” Matalim na titig ang ipinukol ko sa kaniya. “Sorry? Nawala ka nang dalawang linggo, Midas. Ni wala ka man lang ginawang tawag o text sa akin. Ang sabi mo isang linggo lang. But it’s been sixteen days, Midas!” umiiyak na saad ko sa kaniya. Wala na akong pakialam kung natuon agad sa amin ang paningin at atensyon ng mga taong nasa labas ng bar.

But I already mastered how to hide my emotions. "I'm sorry RN, wala talaga akong maalala sa araw na 'to e. May usapan ba tayo today? Pasensya ka na hindi ko matandaan. I was a bit busy this past few days, from hospital and some other stuffs that's why I'm preoccupied. I'm sor--"