A Hundred Days With You 소설 & 이야기

Just like how it adds melody to her ears every time she hears his voice. “I know it was just the second day that we met but I’m being sincere, Naila. I really like you. I really do.” Yumuko ito na parang biglang nahiya dahil sa mga pinagsasasabi nito. “Naila, magsalita ka naman. You’re making me feel too embarrassed.” Tumango ito. “Well… I’m not really used to this kind of stuff.”

Pinalandas niya ang kanyang kamay sa mukha ko at saka ako hinalikan sa noo. “I promise I won’t forget you. Sana ay hindi ka mawala sa paningin ko araw-araw kahit na makapag-asawa ka na.” “Ako rin, Neil. Pero bakit tayo nag-uusap ng ganito na para bang mawawala na kaagad ako? May 29 days pa ako with you ‘no at hindi lang 29 days, marami pa! ‘Di ba sabi mo ay magiging personal assistant mo ako?”

Siguro sa araw na iyon… makakamit na niya ang kanyang kalayaan. Tatlong araw na ngayong nakakulong si Chantelle sa kanyang silid. Tatlong araw na hindi nakatapak sa labas. Tatlong araw ng pag-iisip, pag-iyak, paglubog sa isang kalungkutang kasintabing ng gabi. Nawalan na siya ng konsepto ng oras. Minsan, kumakain siya ng ilang subo. Minsan, hinahayaan niyang lumamig ang bandehado nang hindi man lang ginagalaw. Wala nang saysay ang lasa ng pagkain. Pira-piraso na ang kanyang puso.

"Last na, kailan ka free? Pwede mo ba akong samahan minsan sa labas para mamasyal?" Lumaki ang medyo singkit n'ya mata "Sa biyernes. Day off ko ng biyernes, pupuntahan na lang kita dito, agahan mo ang pag gayak para marami tayong mapuntahan." Sabik na sabik ang boses niya. Malaki ang ngiting lumabas si Aella ng kwarto.

Ang gago at ang tanga ko lang kasi kaya eto hindi ko natupad ang pangako ko sa kanya na hindi ko siya sasaktan at paluluhain. Kaya gusto ko na kaagad mapawalangbisa ang kasal namin ay para wala na kaming dahilan para magkita pa ulit. Para hindi ko na siya makitang nasasaktan. At kung ang kasunduang ito ang tanging paraan then I will grab it. With my trembling hand I dialed her number. [Hello.] "Let's do it...your condition." [Oh, okay.] An awkward silence enveloped us. I'm waiting for her to continue but I guess she wasn't expecting my call at this hour.

"But, do you really know what is the hardest part of your mission?" " Hindi, ano nga ba?" Balik ko. "The range of it" mababang sagot niya at parang tinitimbang ang ekspresyon ko. "Bakit anong mayroon sa haba ng misyon ko?" Tanong ko ulit. "Because you only have 370 days to make him back."

The message was a cold reminder that things were far from over. Madison sat at her desk in her small apartment, her phone resting in her palm. The words were etched in her mind: “I know what you’re up to. You won’t get away with this. I’ll make sure of it.”

inis na inis na sabi ko sa kanya. Ngumiti siya sa akin na kinatayo ng mga balahibo ko sa katawan. "I will give you one hundred days para makaalala. Paglampas doon, makaalala ka man o hindi ay sasama ka sa akin." "Paano kung hindi pa rin ako sumama sa iyo?" kunot-noong tanong ko sa kanya, "Kasasabi ko lang kanina, Bella. May mamamatay sa bawat tanggi mo sa akin."

hindi ko na natuloy ang sasabihin ko ng makitang umiling iling siya at pagak na natawa. "You know what? This is so nonsense, kasi kahit ano namang sabihin mo ay useless din, dahil kahit anong sabihin mo o isagot mo, makikita ko pa rin ang sariling kong yayakapin lahat ng sakit makasama ka lang, Ang unfair diba Janna? Walang nagbago sa pagmamahal ko sayo simula pa noon, I'm always here for you no matter what...pero...pero bakit ganun Janna? Bakit ngayon kailangan kita sa pinaka importanteng araw natin ay wala ka?---"

at biglang pumailanlang ang kantang iyan. "A hundred and five is the number that comes to my head When I think of all the years I wanna be with you Wake up every morning with you in my bed That's precisely what I plan to do" Isa-isang lumabas ang kambal mula sa kung saan. They are holding a red heart shape cushion. "And you know one of these days, when I get my money right Buy you everything and show you all the finer things in life Will forever be enough, so there ain't no need to rush