Unlimited Void Mga Nobela at Kwento

Nagtagal pa siguro ako roon ng halos kalahating oras dahil hindi ko naman alam kung anong sunod kong gagawin, o kung saan ako pupunta. Wala naman akong trabaho sa ngayon dahil hindi pa ako tinatawagan sa Midnight Lounge Bar. Hindi naman ako makapunta ng casino dahil kagabi ko lang rin nalaman na na-cut na lahat ng atm ko. Ni wala ring iniwan na cash si Mireille kaya wala akong kapera-pera ngayon. Pasalamat na nga lang ako na hindi niya binawi saʼkin ang kotse at hindi niya ako pinalayas dito sa bahay namin.

Napatulala ang lahat sa paligid. “At huwag ka na mag-alala sa bayad,” dagdag ni Thorin, malamig pero diretso. “Sa account ko na lahat ilalagay. Unlimited. Hangga’t kailangan mo, may darating.” Nagulat ang lahat. Ang simpleng bigas at langis, oo, hindi gano’n kalaki tingnan. Pero kapag araw-araw at walang limitasyon ang supply, malaking gastos ’yon—at malinaw na ipinakita ni Thorin na kaya niyang punan iyon nang walang kahirap-hirap.

"Architecture is not just about building concrete mass to separate spaces. It’s about understanding that sometimes, the most structural thing you can do is leave an empty space—isang void—para bigyan ng laya ang emosyon ng taong nasa loob. The boundary isn't a solid wall to lock people out. It’s a protection framework." "Beautiful," ngiti ng mamamahayag habang mabilis na isinusulat ang mga salita ni Lauren. "Isang napaka-mature at seryosong pananaw para sa isang batang arkitekto. Sinong naging mentor mo sa unibersidad para ma-develop ang ganitong klaseng lalim?"

Nung naging transparent na ito buong lakas itong hinagis ng void member sa limang lalaki. Hindi ito masasangga ng vanguard ng grupo dahil para na itong isang hangin ngayon. Hangin na nagtataglay ng init ng asul na apoy. Ngunit bago pa tumama ang atakeng ito sa limang Naturals ay biglang nagkaroon ng space crack sa harapan ng mga ito. Nang pumasok sa space crack na yun ang atake ng void member ay bigla itong nagsara.

sagot ni Uncle Drake habang nakatingin sa sugat na idinulot ng espada. Umiling si Aoda. “Ako pa rin ‘to, pero mas malakas na! Aking matalik na kaibigan, dapat mong malaman na ang kaharian na ito ay limitado ng makamundong mga tuntunin. Ang mga pagkakataong gawin ang susunod na hakbang ay malapit sa wala! Dalawampung taon na akong mag-isang nagku-cultivate, ngunit hindi ako gumaling. Ngunit ngayon, madali akong nakagawa ng breakthrough. Matalik kong kaibigan, bakit hindi mo ako hayaang imbitahan kang sumama sa’kin? Magiging Void Shattering expert ka rin.” Lumitaw ang stripes ng dragon sa paligid ng sugat ni Uncle Drake.

"Ngunit ang inyong tagumpay ay nagdulot ng isang hindi inaasahang resulta. Nagising ninyo ang isang bagay na mas malala pa. Ang Void Cartel... sila ay mga oportunista lamang. Ngunit ang kanilang teknolohiya, ang kanilang dimensional gate... ito ay hindi nila sariling gawa. Ito ay isang kopya, isang mahinang imitasyon ng teknolohiya ng isang mas sinaunang lahi. Ang mga tunay na 'Masters of the Void'." Isang imahe ang ipinakita ni Lyra sa kanila. Isang imahe ng isang nilalang na hindi kayang ilarawan ng kanilang mga isipan—isang nilalang na gawa sa purong kadiliman, na may mga matang parang mga itim na butas na humihigop sa liwanag, napapalibutan ng isang korona ng mga umiikot na kalawakan. "A

The air crackled with unspoken words – the future of their son, the unwritten contract, and me, the woman who might just change everything. I will change everything?

Mukhang kausap ni Gerald sa voice ang isa sa mga anchors, at mayabang niyang sinabi: "Ayon sa napag-usapan, kapag natalo ka, babaguhin mo ang signature mo sa homepage for one week, tapos ide-delete mo na 'yang account mo. Bawal ka nang magpakita ulit sa BidaLive." [Zoren: Sabihin mo sa kanya, hindi ko kailangan ng one-on-one. Mahilig siya manghikayat ng kakampi, edi tawagin niya lahat ng gusto niya. Ako na bahala sa kanila.] [Grabe, galit na galit si boss.] [Mukhang unlimited PK time ‘to!] "Unlimited duration"—ibig sabihin, walang time limit. Matira matibay.

Manipis ang pang-itaas na labi samantalang bahagya namang mapintog ang pang-ibaba. Wala sa loob na binasa niya ng dila ang kanyang mga labi. Nanuyo din bigla ang kanyang lalamunan. Shit! “Roman, it’s time." Napadilat si Roman at sandaling ipinilig ang kanyang ulo nang marinig ang boses ng kanyang Uncle. Isang malalim na buntong-hininga ang kanyang pinakawalan bago binitawan ang hawak na ballpen.

Sa lakas ba naman ng pitik ng gagong Void na 'to, sino bang hindi masasaktan? "Well first, you didn't say goodbye before leaving my island. Second, you didn't tell me about your parents death. Third, you didn't tell that you are here in Manila and lastly you didn't budge to greet me when you are still working at Rove's Bar." paliwanag nito. Kumot ang noo at magkasalubong ang kilay habang ipinapaliwanag ni Void ang mga 'yon.