Nothingness Novels & Stories

Gusto niya malaman ang reason ni Zin bakit nakalimutan siya nito. Habang nasa kotse ni Lennon ay panay ang tingin ni Yenna sa cellphone niya kung mag tetext ba si Zin pero wala pa rin."Don't think to much hindi makakatulong yan." Payo ni Lennon pero hindi maiwasan ni Yenna ang mag isip.

Tumunog ang telepono ko. “Hello, mommy. Opo, nasa work po ako.” nakangiti ako habang kausap ko ang mommy ko. “Inom na po kayo ng gamit, my. One week lang po ako at uuwi na po ako diyan.” Binaba ko ang phone at bumuntong hininga muli. “Mommy mo?” tanong agad ni Sir Dio. “Ah, opo sir.” Sagot ko. “Mukhang masasayang itong araw na ito sa kalokohan ni Ino. Badtrip, kaya ayaw ko siyang iinvolved dito. Sakit sa ulo.” Reklamo niya.

Baka may himala. “Cindy…” basag ang boses niya. “Mas pinili na niyang umalis.” Dahan-dahan niyang iniharap ang camera. Wala na ang mga aparatong nakakabit sa katawan ni Niel. Wala na ang mga tunog ng monitor. Wala na ang mahinang tibok na pinanghahawakan ko. Tahimik. Sobrang tahimik. “Hindi…” bulong ko.

Like space itself was collapsing inward around my awareness of him. I pressed a hand to the glass. Cold. Unmoving. And then— A message appeared on my phone. No sender. No trace. Just text. You’ve been reacting for too long. My breath stopped. The message continued. Tell me who you are reacting to. My throat tightened painfully. Because I couldn’t answer that. Not honestly. Not without fracture. Behind me, the air shifted again. Not sound. Presence. I turned slowly. The room was still empty. But the silence wasn’t.

CHAPTER 20 HALOS isubsob na niya ang mukha sa likod ni Didrey. Sa sobrang bilis kasi ng pagpapatakbo nito ay parang hinahabol na nila si Kamatayan. Gustuhin man niyang ipahinto ang motor dito ngunit hindi niya magawa. Natatakot kasi siyang baka mahulog siya sa motor sa kaunting kilos kaya mahigpit dhn ang pagkakahawak niya sa beywang nito.

Thank you for answering! Gosh, someone's so grumpy right now because of that! I couldn't reply. I just don't know what to say. I'm not dense and I know what she's talking about. Pero ewan ko ba, I keep on ignoring the thought. Minsan lang ako active sa F******k. Wala akong magawa ngayon kasi wala namang assignments or anything tapos hindi pa ako inaantok kasi ang haba ng supposedly ay 'nap' ko lang, kaya hindi ko namalayang magmi-midnight na and I'm still on F******k. I wouldn't know if it weren't for Sir Troy's chat.

dugtong ni Av sa sinabi ni Jaz at ngumuso sya sakin. Dahil wala naman kaming gagawin at kumpleto kami sa mga kailangan na ipasa tinanguan ko nalang yung dalawa bago sila sumubson sa desk ng aming upuan. Sinalpak ko nalang yung airpods ko sa tenga bago nagbasa ng mga notes na sinulat ko galing sa lectures namin sa bawat subject. Walang pumapasok sa utak ko kaya tinigil ko nalang yung pagbabasa at naglaro nalang sa cellphone ko. Dahil sa tagal kong nakafocus sa nilalaro kong bricks breaker, hindi ko namalayan na breaktime na pala namin. Kung hindi ko napansin na naglalabasan yung mga classmate ko ay hindi pa ako titingin sa relo ko. Kinalabit ko yung dalawa para gisingin sila para sabihinh bre

ELARA POV Nagising ako sa tunog ng mababang boses. Hindi galit. Hindi rin malambing. Isang boses na malamig, kontrolado, parang walang nangyaring kahit ano kagabi. “Coffee. Black. No sugar.” Dahan dahan kong idinilat ang mga mata ko.

ang usisa ulit ni Polly. “Sabihin na nating may maliit na porsyente na lang sa aming dugo ang pagiging mortal. Lumalamang na ang pagiging engkanto namin, yun nga lang, dahil kami ay may dugong-mortal, wala kaming ganap na kapangyarihan ng gaya sa mga engkantado at engkantada,” ang paliwanag naman ni Iksum na noon ay halatang interesado ding sagutin ang mga katanungan ni Polly.

Napantastikuhan akong tumingin dito. "O--okay." sagot ko lang. Tumitig ito ng ilang segundo sa akin at umalis na. Akala ko my sasabihin pa ito tungkol sa nangyari kagabi ngunit wala na. Imposible naman na hindi niya naaalala ang nangyari. Kumirot ang dibdib ko sa isipin na ayon at ipinag sa walang bahala ang nararamdaman.