Walking In The Wind One Direction Novels & Stories

I inhaled at pinuno ko ang baga ko ng sariwang hangin mula sa aking paligid. I walked papunta sa tabing-dagat at ngayon pa lang, mami-miss ko na ang lugar na ito. Lalong lumamig ang hangin nung mapalapit ako sa dagat at nayakap ko nga ang aking sarili habang naglalakad. The wind was swaying at tinatangay noon ang mahabang buhok ko. I removed my slippers dahil gusto kong maramdaman ang buhangin sa aking talampakan.

Bakit kasi ang galawgaw ko? Mas nauna siyang naglakad sa akin. Madilim pa rin ang ekspresyon niya at wala pa ring imik. Sanay naman akong tahimik siya pero parang may iba kasi ngayon. . . parang may mali. Hanggang makapasok kami sa opisina niya ay tahimik na rin siya. Well, lagi naman talaga siyang tahimik pero may iba kasi talaga sa kaniya ngayon. He's so quiet, I mean super.

By the end of the day, everyone else would know as well. I continued walking. Windy hurried to catch up. "Ang bilis mo naman." "I walk at a normal pace." "Normal para sa may mahahabang legs." I ignored her. We reached the secured elevator lobby a few moments later. I tapped my access card against the reader. The glass gate opened. I passed through. Behind me, I heard a soft thud. Then silence. I turned. Windy was standing on the other side of the glass gate. She had walked directly into it. Her palm was pressed against the transparent barrier.

Parang na rin akong nanghihina. Habang naglalakad kami ay pinagmamasdan ko lang si Fin. Hinigpitan nito ang pagkakahawak niya sa braso ko pero hindi ako nasasaktan. It still feels gentle even its intentionally tight. Napatigil ako sa paglalakad nang lumakas ang simoy ng hangin. Ang lamig lamig na naman, naka dress pa naman ako. Tinignan naman ako ni Fin na salubong ang kilay na tila nagtataka kung bakit ako huminto. I pulled the ends of my dress when a strong wind keeps on flowing it away.

“Basta huwag kang tatalon riyan.” Hindi na lang ako muling nagsalita pa at hinayaan na lang siyang magmaneho. Siguro naman… hindi niya ako sasaktan ngayon kagaya ng sinasabi niya. Siguro naman… ligtas ako. I breathed heavily. Instead of disobeying his plans, minabuti kong pakatitigan na lang ang daan. All the trees we passed by were swaying in the direction of the wind. The beautiful flowers on the side of the road are as beautiful as the current weather.

Tinatapos ko pa kasing tapakan ang butas ng isang gulong. After thirty minutes, I heard the wind chimes blow in a different direction, creating a different sound. Sa tagal ko na sa bundok na ito ay sanay na ako sa galaw ng hangin sa paligid at ingay na paparating. At ang ingay ngayon, ay nagsasabi sa akin na may taong paparating sa territoryo ko. "Tao, po! Tao, po!"

Halos mabilaukan ako. He did not put down his hands on my waist. Mistulang naging alila ako nang nagsimula na kami maglakad patungo sa labas. Ayaw ko ihalimbawa ang hangin sa relasyon namin ngayon. Athough the wind is very powerful and you can feel its presence, in and of itself it cannot be seen. You know it is there by its effect on others. Lashing the old tress with a wind, unseen wind racing along the tiles, rising and falling with many clouds under the moon.

she started singing. Tumahimik naman ang bata na para bang pinapakinggan nito ang kung ano man kanyang kinakanta. At nang na sa chorus na siya ay saktong pagpasok ng maid. “The will of the wind, you feel it and then it will pass you blowing steady. It comes and it goes and God only knows. You must keep your sails on ready. So when it begins, get all that you can, you must be friend, the will of the wind…”

‘Yung katahimikang kasama ko siya. Behind us, the wind danced over Leslie’s grave. Over the twins’ marker. Over every memory we buried. Nasa likod na ang sakit. Nasa harap na ang dahilan para magpatuloy. We started walking, slowly at first. No fanfare. No dramatic music. Just our footsteps, Elle’s small humming, and the soft crunch of gravel beneath our soles. Towards the path lit by the dying sun. Towards the life we were finally ready to live.

"Concentrated Wind Style! Shove!" Sigaw nya at kasunod nito ay umihip ang malakas na hangin sa buong paligid. Tapos ay bigla itong nag-concentrate sa isang direksyon, napakakapal ng concentration nito to the point na naging visible na ito sa paningin. Then it started to shot at me in a crazy speed. Boom!