Walking In The Wind One Direction Novels & Stories

Ngumiwi si Sierra roon. "In position, okay? Now, maglalakad ka riyan sa kalsada nang mag-isa. Noong una ay dahan-dahan lang, ngunit nang unti-unti mong maramdaman na parang may sumusunod sa'yo ay binilisan mo ang paglalakad mo. Pero sa bawat bilis mo ay siya ring bilis ng mga lalaking sumusunod sa'yo, hanggang sa nakorner ka na nila at wala kang choice kundi ang lumaban at pagbabalian sila ng buto, nagkakaintindihan?" Anang isa pang direktor na si Jonas. "Yes, direk!" Sagot nila.

Ilang tao pa ang sumubok na pigilan ako pero diritso lang ako sa paglakad. Walang direksyon, walang patutunguhan. Lakad lang ako ng lakad. May mga tumatawag sa aking nag-iinuman sa tabing daan pero diritso lang ako ng lakad. Malalim na ang gabi, kaunti nalang ang mga tao sa paligid.

Althea POV Hindi ko alam kung gaano ako katagal naglakad. Wala akong direksyon. Wala akong plano. Basta ang alam ko lang… kailangan kong lumayo. Lumayo sa kanila. Lumayo sa gulo. Lumayo sa sakit. Habang naglalakad ako sa malamig na gabi, ramdam ko ang hangin na tumatama sa balat ko. Tahimik ang paligid, pero sa loob ko… parang may bagyong hindi mapigilan.

Iba-ibang direksyon na ang tinatahak ng mga ito but to his dismay after more minutes, the wind got stronger dragging him to opposite direction. "W-what's going on?" hiyaw niya pero malayo na ang mga kasamahan niya sa kanya nang tingnan niya. Gusto niyang magmura pero wala naman itong silbi kaya sumigaw na lang ulit siya. "You're nothing," hiyaw niya patungkol sa hangin dahil never pa siyang na-fail; dahil isa siyang bihasa.

This is the ambiance I used to hear, years ago. The cold breeze wraps around me, as if offering a comforting embrace in the midst of my solitude. It rustles through the trees, creating a soft symphony that fills the silence. Each gust seems to whisper words of encouragement, reminding me that even in the darkest times, I am not alone. Despite the chill, there's a strange warmth in the breeze, a silent promise that better days are ahead. With a sense of finality, I turned away from the mansion and walked towards my car. Each step felt heavy, as if I was leaving a piece of myself behind with the mansion.

High Road A voice at the back of my mind told me that I shouldn’t have turned in this direction. But there was also a different voice. A louder one. Mas malakas. Nagsasabi ito na puntahan siya. Na bumigay na. Dahil sa huli, hindi ko rin mapipigilan. Bumangon ako galing sa pagkahiga. I bit my lower lip. Napalingon ako sa bintana. The curtains are slowly revealing the view on the outside as the wind blew harder.

ani ni Vinxer kay Ayra habang hinahabol parin ito "Hindi ako naniniwala!" ani ni Ayra at tiningnan ang direksyon ni Vinxer. Agad niya rin namang pinagsisihan ang ginawa dahil nang humarap siyang muli sa direksyon na kanyang tinatahak ay napatid ang paa niya sa kanto ng isang sidewalk na damuhan. Tila bumagal ang oras at naramdaman niya na lamang ang sarili na dahan-dahang nahuhulog pahiga sa damuhan.

Nang masigurong wala, tumakbo ito nang napakabilis sa direksiyon na pinanggagalingan ng nararamdaman nitong enerhiya. Sa sobrang bilis ng kanyang pagtakbo, para na lamang siyang hangin na hindi makikita ng mga taong madadanan nito. Huminto lamang siya nang mapadpad ito sa malaking puno ng narra na bumungad sa kanya. Saglitan siyang pumikit upang damhin ang paligid ngunit inis siyang nagmulat ng kusang mawala ang enerhiya na kanyang naramdaman kanina.

Hindi ko na siya nahatid sa kanila dahil mukhang nauna na itong umuwi. I was walking towards the school's parking lot when I noticed a girl trembling in fear and crying beside her car, it was Eden. I approached her to check what was going on but when she saw me, she immediately leaned to me crying. I was shock at the moment and tried to move away pero mas lalo itong napayakap sa'kin. Naawa ako sa kaniya kaya hinayaan ko nalang siyang umiyak sa balikat ko hanggang sa tumahan na ito.

Kapwa kami basang-basa at hindi pa rin matigil ang aking pag-iyak. "You're running in the wrong direction.Maliligaw ka, madaling araw na.Do'n ka tumakbo,"binitawan niya ako at tinuro ang kaliwang direksyon. Hindi ko na siya pinansin at tumakbo papunta sa tinuro niya.Hanggang sa nasa tapat na ako ng Mansyon at tumakbo papasok.Ayokong makita si Cross kaya't daglisan akong nagtungo sa k'warto at ni-lock ang pinto.