We Were Soldiers Mga Nobela at Kwento

I didn’t know what to do right now. ‘No. . . Hindi pa kami puwedeng mamatay. Hindi dapat dito matatapos ang lahat. We need to be out of this danger, but how?’ Biglang napasigaw nang malakas si Cherry kaya’t napabalik ako sa reyalidad mula sa malalim kong pag-iisip nang padaskol na bumukas ang pinto ng van na kinalalagyan namin. Agad kong nakita ang tatlong elite soldiers mula sa elite team. Medyo nakahinga ako nang maluwag dahil mayro’ng tutulong sa amin para makaalis dito.

Halos mapanganga ako nang itinutok nila sa amin sabay-sabay ang kanilang mga baril. "P*ta. Ano 'to?" Rinig ko ang mga mura nila sa aking gilid. Unti-unti ay napapaatras na lang ako at ang iba hanggang sa magkadakit na ang aming mga likod. Akala ko enough na ang 20 soldiers but then, SAM never failed to surprise us. Mula sa grand stairs ng base 4 ay lumabas ang panibagong bilang ng mga soldiers.

Nakarinig din ako ng mahihinang hakbang na nanggagaling sa labas. Hector and I exchanged glances before touching our weapons. May kalaban. Nararamdaman ko na agad na mayroon silang M4A1 sa mga kamay nila. If they're not part of the Devils' Paragon Organization, I'm one hundred percent sure that they are the government's soldiers. They are hunting us before at mukhang hina-hunting na naman kami. "Quickly grab your pistol, I'm sure they are armed. I can hear them fixing their guns." bulong sa 'kin ni Hector at saka ikinasa ang kaniyang rifle. "Prepare yourself. In three... two... one..."

Nagulat si Chester; sobrang agulat. Kinalaunan, nakabalik din sa wisyo si Chester at napansin niya na may mali. Ang mga soldiers ay nakasakay sa mga kabayo. Nakaayos sila sa isang linya, pero hindi sila gumagalaw na parang mga sculptures. Ang bawat isa sa kanila ay malalaking tao pero ang mga mukha nila ay kulay patay na garay. Halatang mga patay na sila. Matagal na rin, pero walang signs na naaagnas sila na para bang pwede silang mabuhay kahit anong oras.

"Papa loves you so much, mama. And I'm happy you still love him too." Napabuntong hininga nalang siya. "Hindi ka ba nahihirapan na palipat lipat tayo ng bansa, anak?" Umiling si Soldier. "This is not permanent. So I'm enjoying this." Permanent. Naisip ni Wommie kung hindi nga ba permanent ang ginagawa nila. Napabuntong hininga nalang siya ulit at inaya si Soldier na kumain na sila.

Binangga pa ni Dominic ang kaliwang balikat ko na tila nang-aasar pa dahil sa ginawa kong pagsigaw. Nakarinig kami ng sabay-sabay na pagkasa ng baril ng mga soldato na parang noong una lang na nasilayan namin. Ilang saglit pa ay nagritmo ulit sila paalis sa tabi ng emperor nang makaupo na ito.

Ang mga sibilyang may sakit ay nag-umpisa nang gumaling at makauwi sa kani-kanilang mga sitio. Para sa buong batalyon, ang araw na ito ay opisyal na day-off. Walang clearing operations, walang drills, at walang nakabibinging tunog ng mga military truck. Ngunit para kay Dr. Seraphina Villaraza, ang katahimikan ng umagang ito ay mas nakakabingi kaysa sa ingay ng giyera.

Maarteng aniya. She lined the soldiers into four lines and she positioned in the front together with Vincent. "Okay soldiers! for our cadence for today is a very popular song! Sing with me! Baby shark--" She stopped and pointed at all the soldiers. "Go sing!" She shouted when the soldiers were still in silence. "Do do do do do do. . ." Siya na ang nag tuloy ng kanta. "Medina!" Sigaw ko sa kanya. "Can you please stop joking around?" Taas kilay kong sabi.

Kami na lang ang naiwan sa ilalim ng mundong ito. Pero ang kagandahan, dumami pa ang mga soldiers ko na nasa tahimik na lugar, sa mga lugar na sinu-sure kong hindi makikita ng kahit na sinong tauhan ni Vic. Pinagte-training ko pa sila nang maigi para mas gumaling at mas manalo kami kapag nangyari na ang malaking labanan.

Habang nagsasalita, muling nagdagdag ang adjutant, “Tunay na mercenaries ang basic level soldiers ng Ten Thousand Armies. Nagsasanay sila nang mabuti para lumaban at handa silang ilagay sa peligro ang kanilang sarili para lang magkaroon ng masayang buhay. Kung hindi, bakit pa sila handang magbuwis ng pagod at dugo para lang gawin ang ganitong klase ng trabaho?”