We Can Be Heroes Novels & Stories

Halata mo na may pagkama edad na ang dalawa pero mababakasan mo parin ang kagwapuhan at lalo na ang kakisigan ng kanilang pangangatawan mukang trained na trained ang mga ito. “Ang paligsahan na ito ay tinatawag na Code Hero habang nagaganap ang paligsahan ay malalaman ang dahilan kung bakit tinawag na Hero at ang kailangan niyo lang gawin ay mabuhay at maunang hanapin ang Code.” Natigilan ako sa muli niyang sinabi. Narinig ko nanaman ang bulungan ng mga magicians dito. Kailangang mabuhay? Ibig sabihin kapalit nito ang buhay mo at maaari kang mamatay?

Nakaka-inlove ang paos na boses nito at buong-buo tulad sa mga iniidolo niyang mga sikat na singers. "We are heroes tonight.. We will fly above the sky.. We are heroes tonight, yeah.. We are heroes tonight.. We will fly above the sky.. We are heroes tonight, yeah.." Na e-imagine ni Nica ang mukha ng lalaki na nag-iigtingan ang ugat sa leeg nito habang kinakanta ang chorus but still look cool. Ang mga labi nitong maganda ang hulma tulad sa unang gabing nakita noon.

"Well Mikaela, to tell you the fact, nothing is impossible. Even the word itself says 'I'm possible'. So what kung alam ko iyon? I just know it. Kailangan ba may rason palagi? In fact, everybody are born good, kaya hindi pwedeng mawala ang kabutihan sa loob nila. At ikaw Mikaela... I can see it through your eyes. You'll be a great hero someday." Napairap ako sakaniya. What a claptrap. Wala talaga syang kwenta kausap. At ako? Hero? Hero as in bayani? Nagpapatawa ba sya? Hindi ko gagawin ang ginagawa ng mga bayaning pagbuwis ng buhay para lang mailigtas ang maraming tao at ang bansa. No way. Over my dead body.

And saka if pag may kabit ka-" [Zhero: "Hey i won't do that and who f*cking say we're going to break up?"] hehehe. "If may kabit ka man kasi nga nasa larong mundo lang tayo... ayos lang sa akin, kase alam kong walang happily ever after it was just on the disneys i watched when i was a kid who don't know everything in growing up and be matured enough for someone. Hehehe gets mo ba Bebe Zhero ko huwag kang mag alala ini-english ko na para isipin mong bongga talaga speech ko hehe." mahabang lintana ko at ngumiting tumingin sa kalangitan.

At karamihan sa kanila ay mga maharlika, kagaya nung nasalubong ko kanina. Well, it's heroes' day, at ang mga uri ng taong mas humahanga sa kanila ng husto ay iyong mga maharlikang lumalaban kamay sa kamay sa mga digmaan. Sila ang mas nakakasaksi sa mga sakripisyo na kanilang ginawa. Hindi lumihis sa aking mata ang isang batong-lungtian na aguhilya. You should know green is my favorite color. And it's designed well-perfectly for my taste.

" Alli just left. We'll just hope and pray that eveything will be fine." May umahon na konting alalahanin sa didbdib niya, "Don't worry, she's a fighter and she's the strongest." aniya na pilit pinapasaya ang boses lalo na at naririnig na niya ang mahinang pagsinga nito. "I'll visit you again next week and we'll video chat Alli. Tumigil ka na kaka-iyak diyan." "Hindi ako umiiyak noh! Sige na nga, baka nakaka-abala pa ako sa bebe time mo."

"Don't blame yourself, Phoebe. Please, don't. Maybe the God did this, maybe we need to fight to the problems." "Si Meggay. Kailangan ko siya.... kailangan ko siya para yakapin ako, hindi ko na kaya Meggay please, samahan mo'ko, please," bulong ko habang umiiyak ako. "We can do this together, Phoebe. We will fight together, we promise that remember?" "Till the world collapse we will fight together." Ngumiti ako at tumango nang marahan. He's right... "We can do this together no matter what."

"Pre, 'di ko talaga maipaliwanag pero ang bottom line: alam mong sila ang tahanan at mundo dahil sila ang ugat sa likod ng kasiyahan mo." Wait. Hold up. Did Zachariel just used a line from a famous song?

Para siyang isang bayani, isang superhero na may misyon na hindi ko lubos maisip kung paano niya kinakaya. “Papa…” mahina kong sabi, puno ng paghanga ang boses ko. “You’re like… a real hero.” Napangiti siya, pero parang may bigat sa ngiti niya. “Heroes don’t always win, Caline. Sometimes, they have to sacrifice everything.”

Some are in the middle of nowhere, while others are similar to what you're going through right now. Every single person has battles in their heads. No matter what that is, you're not alone. And at the end of the day, you're your own hero. When you're feeling low, don't look for somebody's hands, lift yourself up and be your number one supporter. Every day we need to give ourselves a pat on the back. Not for achieving something or when something goes well. But we need it when no one is there but only you. Remember, life is not puppy dogs and rainbows. It gets stormy and dark sometimes.