Wilbur Meet The Robinsons Novels & Stories

Sa silid-tulugan na dati naming pinagsasaluhan, gumalaw ako nang parang isang robot, inilalagay ang aking mahahalagang gamit sa isang malaking bag. Ang silid na dating aming kanlungan ng pagkakalapit at pag-ibig ay ngayon ay parang isang entablado kung saan ang aming kalunos-lunos na kuwento ay naganap. Habang kamutin ko ang isang aklat sa sala, napahinto ako dahil may bahagyang pagbabago sa kapaligiran. Lumingon ako at nakita si Wilbert na nakatayo roon — isang anino na lamang ng dating masigla at kumpiyadong lalaki. Magulo ang kanyang hitsura, namamaga ang mga mata, at ang bote ng vodka sa kanyang kamay ay nagsasabi ng lahat tungkol sa kanyang pagbagsak sa kalungkutan.

Hindi naman siya nagpunta dito para magselos kahit kanino. Matapos makitang bulungan ng dalawa ang isa't isa na parang lovey dovey, kitang kita sa mukha ni Wilbur ang hinanakit. Naniniwala siya na siya lang ang maaaring magkaroon ng katulad ni Kori. Hindi siya titigil sa pagdurog sa sinumang magtatangkang lumapit sa kanya. Nakipag-ugnayan na si Wilbur sa marami sa mga humahabol kay Kori mula nang magkakilala sila.

Sinubukan niya ang isang maputlang Kane sa huling tingin bago tumalikod para umalis. Pagkalabas ng silid, tinawagan ni Lucy ang kanyang kapatid na si Wilbur. Malinaw na kakailanganin niya ang tulong ng pamilyang Jantz para malutas ang problema, dahil hindi sapat ang kakayahan ng pamilyang Whitaker na maghiganti. Agad na pumunta si Wilbur sa tirahan ng Whitaker pagkatapos matanggap ang kanyang tawag.

Pinning si Wilbur sa ilalim niya, sinabi ni Pablo, “Hindi ako nagtatanong sa iyo tungkol sa nakaraan kundi sa kasalukuyan. Nakikipag-ugnayan ka pa rin ba kay Hailey Camden? Nakapunta ka na ba sa bahay ni Mr. Jordan sa Rose Garden Villa?” Galit na tanong ni Wilbur, “Rose Garden Villa? Hindi pa ako nakakapunta doon! Noong nakaraang Abril, ang aking asawa, noo'y kasintahan, at ako ay nasa Europa sa loob ng isang buwan. Wala man lang ako sa bansa!” Pinagmasdan ng mabuti ni Jordan ang ekspresyon ni Wilbur habang nagsasalita siya at nagtanong, "Mayroon ka bang ebidensya?"

Sinabi ni Wilbur ng nakangiti, “Marami pa akong kailangan asikasuhin sa Seechertown. May tinayo ako na kumpanya doon, at malaki ito.’ Nang marinig ito nila Ethan at Wendy, nahiya sila para kumbinsihin si Wilbur na manatili. Nanood sa tabi si Rupert na puno ng inggit. Maganda siguro magkaroon ng isang kaibigan na tulad ni Wilbur.

"Hindi ko alam kung paano tayo napunta sa ganito." Si Wilbur ay tahimik na nag-isip, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa kanilang anak sa malayo, na sa kabila ng lahat ng tensyon ay may pagnanasa at pagmamahal para sa babaeng iyon. "Hindi ko rin alam, Rosalinda," wika ni Wilbur, "pero siguro, kailangan natin siyang intindihin. Hindi na siya bata, may mga desisyon na siyang kailangan pagdaanan."