Humble Beginnings Novels & Stories

"Nabobore na ako. We've been here for five days at wala tayong ibang ginawa kundi humilata, kumain o di kaya magsex." Sunod-sunod itong nabilaukan ng iniinom na juice. "Damn it Leigh. Do you really need to say the last word?" Tumaas ang kilay niya. "What? It's the truth. Don't tell me you're still embarrassed about it. Ang arte mo ha." "I'm not embarrassed or anything. It's just that, it feels so uncomfortable hearing the word coming from a woman." She rolled her eyes. "So ano? Kayo lang may karapatang magsabi no'n?" Tumango ito.

Siya ang isa sa mga unang tao na mamamatay sa gutom sa lipunan. Pero, binigyan ng pagkakataon ng Internet ang taong ito na makakuha ng tagumpay at magkaroon ng gawain. Nagsimula muna siya sa pagmumura sa mga tao sa Internet. Sa una, kaya siyang kunin ng kahit sino para murahin ang iba nang buong araw kung bibigyan siya ng limampung sentimo. Sa kalaunan, nahanap na niya ang paraan at unti-unti siyang naging isang shill. Ngayon, isa na siyang mayaman na tao sa maliit na siyudad na ito at nakatira siya sa isang maliit na family villa. Mayroon siyang Mercedes-Benz at nagbibigay siya ng pakiramdam sa mga tao na nabibilang siya sa upper class.

Ang ilan naman ay nagsimula sa pagiging simpleng trabahador. Itiniklop na ni Lindsey ang folder.Biglang pumasok sa kaniyang isipan ang kaniyang anak. "A journey of a thousand miles begins with a single step." Nagsimula lang din noon si Andromeda bilang simpleng fast food server. At ngayon ay isa ng prime minister." Thanks to the people who contribute for our success. Without them, I am not here and you are not there."

sabi ko, “that every beginning is a gift.” “Even the ones that scare us.” “Even the ones that change us.” “Even the ones that shake our plans.” “Even the ones that rewrite our future.” Tahimik. “So today,” dugtong ko, “we celebrate new beginnings.” “Not just as a company.” “Not just as a business.” “But as people.” “As humans.” “As families.” “As hearts.” Tahimik. Huminga ako. Mahina. Malalim. Tumingin ulit ako kay Evan.

Lounsbrough. Ang mga salitang iyon ay tumama sa aking damdamin, parang isang malinaw na paalala na hindi ko maintindihan. Is this really a new beginning, then? A disguised one? Kung ganito pala ang simula, na puno ng pilit na ngiti at sakripisyo, hindi ko alam kung paano sisimulan ang pagpapanggap na ito. Ang pagtatapos ko bilang Hyacinth Liana Monteverde ay simula ko bilang Mrs. Cruz—

"Isang maaliwalas na araw noon. Ikatlong linggo ko na sa Blossom Hope. Kakaibang saya din ang nagsusumiksik sa dibdib ko sa pagkat sa wakas, nagkaroon na din ako ng bahay ampunang ako ang mamahala. Masisigla at magagalang ang mga batang napunta sa amin. Kahit pa maliit lang ang bahay ampunan, masaya kaming nagsasama-sama sa ilalim ng bubong na iyon. Unang araw sa ika-apat kong linggo, isang hindi inaasahang pangyayari ang agad na sumubok sa akin. Tahimik akong nagsasampay ng mga damit ng mga bata nang may humila sa braso ko. Isang babaeng hindi ko nakikilala. Puro pasa at sugat, animo'y binugbog.

An imaginative story with a touch of real-life scenes I have a new story and am still working on it. I hope you follow me for more updates if you really want to get more updates from me. Oh, I want to share something. If you find someone with the same interest in you, it's luck! That is the first time someone feels like both of you are close and is nonstop giving you compliments. That's how you can gain courage and confidence. That's all, thank you! Heiydra

Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, ang kanyang kwento ay nagsisimula sa isang bagong simula, puno ng pag-asa at mga bagong pangarap. Sa bagong simula ni Apple, natutunan niyang yakapin ang buhay sa probinsya at ang mga simpleng bagay na siyang nagbibigay sa kanya ng kapayapaan. Hindi na siya nag-aalala sa mga materyal na bagay, kundi sa kalusugan at kaligayahan ng kanyang sarili at ng kanyang anak. Ang mga unang hakbang sa pagbubuntis ay puno ng pag-aalala, ngunit natutunan niyang magtiwala sa kanyang sarili at sa mga taong nagmamahal sa kanya.

At doon… sa gitna ng maliit na park, sa ilalim ng fairy lights, sa katahimikan ng gabi dalawang pusong minsang natakot, minsang nasaktan, minsang nadurog… ay sabay na muling nag-step forward. Hindi pa love. Hindi pa “kami.” Hindi pa perfect. Pero may beginning. Isang beginning na hindi biglaan. Hindi mabilis. Hindi impulsive. A beginning built slowly. Safely. Honestly. At iyon ang pinakaunang hakbang ng totoong healing. At iyon ang tunay na simula nila.