Work Life Balance Quotes Mga Nobela at Kwento

Medyo naiilang ako sa lapit namin ngayon ni Joaquin sa isa’t isa. “Magtatrabaho ka sa araw ng birthday mo?” tanong pa niya. Kaagad akong tumango. “Yeah. I’m the CEO, I need to work double o kung minsan triple pa nga!” deretso kong saad. Seryoso niya akong tinanaw. I felt uncomfortable again as his pitch-black eyes met mine. “You just need to balance your time. Hindi pwedeng mai-sacrifice mo iyong ibang bagay in favor of another,” aniya pa. Umiwas ako ng tingin sa kanya. Ipinako ko ang mga mata ko sa TV screen.

Kahit gaano ka busy sa kan'yang trabaho, nagagawa n'ya pa ring e balanse ang kan'yang trabaho at negosyo. Humilata s'ya sa sofa pagkapasok n'ya sa kan'yang bahay. Maya-maya lang ay may malamig na bagay na gumagapang sa kan'yang katawan. Ipinulupot n'ya ang kan'yang binti dito at niyakap ito habang nakapikit ang mga mata.

Napainom naman ako sa tubig na sinerve. Ano ba’to? Akala ko kami ang may meeting? Bakit may ka-meeting siya na iba? "That's also why I really admire those who can balance their career and personal life. Kaya kung may girlfriend ka, hijo, sana'y magtutuloy-tuloy at mauwi sa kasal. Having a good partner will help you throughout your career. Iyon ang natutunan ko sa buhay na ito,” ani ng naunang magsalita.

"Hindi ko kayang mag-focus habang may problema ako sa trabaho." Si David, na parang walang pakialam sa pinag-uusapan, ay umupo sa isang upuan sa harap ni Jal at inilabas ang isang beer mula sa kanyang bag. "Tsk, tsk. Anong klaseng trabaho ‘yan kung hindi ka marunong mag-balance? Alam mo, bro, kung hindi ka magpapahinga, baka magka-burnout ka na." "Ang dami kasing kailangan tapusin," sagot ni Jal, hindi nakatingin kay David. "Pati nga personal na buhay ko, hindi ko na kayang ayusin."

"So ano ang endgame? Kailan ba ito sapat? Kailan ka makakaupo at i-enjoy ang iyong buhay at ang kinikita mo?” "Christ, pinatunog mo na ako ay isang miserableng workaholic." “Hindi, hindi miserable. Pero parang hindi ka rin masaya. Kahit na hindi ko pag-aari ang lahat ng pera sa mundo, mayroon pa rin akong plano sa pagreretiro dahil ayaw kong magtrabaho nang walang pahinga" sabi ni Athena na may mahabang tingin. "Ang trabaho ay nagpapasaya sa akin."

Napabuga ako ng hangin, frustrated. “Kahit ano pa man ’yun, dapat hindi natin dinadamay ang trabaho sa private life natin.” Pagkasabi ko no’n, tahimik lang siya. Ramdam ko na tinitimbang niya bawat salita ko. “Private life?” ulit niya, mababa ang boses. “Katalina, you think I can separate that… when it comes to you?” Nag-init ang pisngi ko pero hindi ako nagpatalo. “Zach, We’re at work. Hindi dapat halat—”

Naayos ko na pala pati files ng ibang department. Napabuntong-hininga ako. “Mas madaling ayusin ang papel kaysa buhay.” “True.” Sumandal siya sa upuan. “Pero minsan, kapag masyado mong inayos yung papel, hindi mo na napapansin na ikaw na pala yung nakatupi.” Napatingin ako sa kanya. “Akala ko lunch break philosopher ka lang.” “May overtime rate ang wisdom.”

At ganoon na lang, heto ako ngayon at sinasagot ang isang dalagitang babae tungkol sa aking mga gawi sa trabaho. Umiling si Lia sa akin at naglakad papasok sa kwarto, isinara ang pinto sa likuran niya. Inihagis niya ang kanyang pitaka sa mesa, inabot ang aking kurbata para paluwagin at ang pakiramdam ng ginhawa ay dumami, ang kabog sa aking sentido ay unti-unting humina. "Kailangan mong umalis sa opisina kung saan ito nararapat paminsan-minsan." Binuka ko ang aking bibig para magsalita, ngunit nagpatuloy siya. “Oo, alam kong kailangan mong maging mulat sa mga nangyayari sa bawat sulok ng mundo bawat segundo ng araw, pero kailangan mo ring alagaan ang iyong sarili.” Ibinato niya ang kurbata k

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

Maraming taon na ang lumipas mula nang una siyang matutong pamahalaan hindi lang ang trabaho, kundi ang sarili niyang takot. Matapos ang talk, may ilang tao ang lumapit para magpasalamat at magtanong. Isa sa kanila ay isang batang professional. “Ma'am,” sabi nito, “paano ninyo nahanap ang balance sa career at personal life?” Napangiti si Lea. Isang tanong na hindi madaling sagutin noon. “Hindi mo siya hinahanap,” sagot niya. “Binubuo mo siya habang nagkakamali ka.”