Roommate 소설 & 이야기

WAN HANGGANG SA MA ANGKININ KO NA SIYA AT KINABUKASAN GUMISING NA LANG AKONG WALA SIYA ANG NA IWAN NA LANG NIYA ANG KANYANG MASTER CARD AT NAKA LAGAY DON ANG NUMERONG 102 IBIG SABIHIN AY NAMALI SIYA NG PASOK AT NA IWAN KO DIN NA BUKAS ANG PINTO NG AKING KWARTO KAYA NAKA PASOK SIYA NG WALANG KAHIRAP HIRAP IMPOSSIBLE NAMAN KASING MAKAPASOK SIYA KONG IBA YONG MASTER CARD NA HAWAK NIYA NABALIK AKO SA ULIRAT NG BIGLANG BUMUKAS ANG PINTO NG AKING OPISINA AT NAKITA KONG PAPASOK ANG INUTUSAN KONG MAG HANAP SA BABAENG NAKA SALO KO NG GABING IYON NG MAKA PASOK NA SILA AY AGAD SILANG NAG SALITA "SIR AYAW PONG IBIG AY NG MANAGER NG HOTEL ANG PANGALAN NG NASA ROOM 102 DI DAW PO SILA NAG BIBIGAY NG IMPORM

mataray niyang sabi rito. "You're talking nonsense again."nagpapasensyang sumbat nito sa kanya. "My friends can't sleep here because there's only one guest room and I don't like them sleeping in my room. That's private."pagrarason nito. "Then if that's the problem then Reid and Tres can sleep in my condo while Angela's friends can sleep in your guest room."walang pagdadalawang-isip na desisyon niya. Gusto niya kasing uminom. Nakakabored kapag usap-usap lang. Sayang ang pang-party niyang outfit.

Saad nito sa akin at bastang itinapon na lang ito sa ere kaya mabilis ko itong sinalo. "Thanks." Saad ko rito. Tiningnan ko ang susi at may key chain yun na nakapagay ang room number. It's dorm room 315. I guess I no longer have a room there at the royal dorm dahil matagal na panahon na yun. My membership in Elite has already been voided I guess. This is a new generation and I belong to the old generation. "Mukhang roommates tayo." Saad naman ni Misha sa akin when she has the key as well.

Nakapamulsang tumayo ako mula sa pagkakaupo ko sa swivel chair at tumanaw sa glass wall kung saan ay tanaw ko ang nagtataasang mga building. Nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga. Baka kailangan ko na itigil na hanapin siya. Kung nasaan man siya ngayon, sana ay nasa mabuti siyang kalagayan. "What are you thinking, bro?" pukaw sa akin ni Rick. "I will stop looking for her," sagot ko. "Are you sure?" "Yes. Tama ka, she was just my housemate 3 years ago. Hindi ko na dapat siya pagkaabalahan na hanapin," pinal na sabi ko.

Nahihiya din akong magsalita. "Ay hala, okay lang yan. Sorry hindi ko talaga alam. Pero ako na ang bahala sayo. Hindi naman problema sa akin kung hindi ka nakakapagsalita. Ako ang tutulong sayo sa lahat ng bagay. Tsaka mukhang sinadya ni Headmaster na maging roommate tayo dahil sabi niya kaklase daw kita." Madaldal na saad nito.

Heto nga at kumakatok na ako sa pinto ng kuwarto na rerentahan ko bitbit ang mga bag ko. May maleta akong dala, dalawa at knapsack sa likod. Okay na siguro 'to. Isang linggo na mula nang nakipaghiwalay sa akin si Ryal at unti-unti namang bumubuti ang lagay ko. Magpapakasaya ako. Promise ko sa sarili. Nakaka-excite. Oo nga pala, lalaki raw ang magiging roommate ko. Ano kaya hitsura niya sa personal? Sabi ni Kendra pogi raw at malaki katawan.

“Sa’n ka pupunta?” “Kakausapin ko sana ‘yong mga staff kung sino ang makakasama ko sa room. There are seven of them, so one of them doesn’t have a roommate yet for sure.” “Seryoso ka ba?” Napakunot ang noo ko. “Sure?”

Kahit pa sabihin nilang okay lang, para sa kanya ay hindi pa rin okay! Kung sana may malilipatan siyang ibang kwarto. Lahat kasi doon ay may pamilya at siya lang ang single. Si Phern sana ang ka-roommate niya, pero dumating ang pamilya nito kaya isang kwarto na sila. Kung kay Tita Lerie naman siya makikishare ay naroon si Scott, ang afam nitong boyfriend.

Sabi naman ni Queenie Nag kanya-kanya na kaming pasok sa mga kwarto namin. Pambihira sila. Pinagtabi nila kami ni Pat. Roommates kasi sila Jenny at Queenie. Tapos sa kabilang room naman ang roommates naman ay sila Cholo at Benedict so no choice kami ni Pat kundi magkatabi matulog. No malice naman kaya okay lang sa amin.

“No problem. Puwede mo namang ipainit ang food bukas. May ref ka naman.” “Oo. Pasensiya na, hindi kita maimbitang makapasok, narito na kasi ang roommates ko. At saka gabi na, baka magalit ang namamahala ng apartment.” “Naintindihan ko. Hindi mo kasi ako pinagbigyan sa dinner invitation ko kaya naisip kong dalhan ka na lang ng food.” “Salamat. Pasensiya na rin. Ang dami ko kasing labahin at katatapos ko lang maglaba.”