ดั่งต้องมนตร์อสูร Romane & Geschichten

เฟนด์ถาม เฮลธ์พยักหน้าอย่างหนักพร้อมกับความชื่นชมที่ฉายอยู่ในดวงตาของเขา “ก็อย่างที่ศิษย์น้องเฟนด์พูด สัตว์อสูรที่ทรงพลังล้วนแล้วแต่จะเปล่งรังสีอันทรงพลังออกมา แม้ในยามพักผ่อนหรือหลับใหลก็ยังสัมผัสถึงรังสีนั้นได้อย่างชัดเจน สิ่งที่ทำให้เราสัมผัสไม่ได้ถึงรังสีข องมันคือตอนที่มันจงใจซ่อนรังสีเอาไว้เพื่อที่จะซ่อนตัว แต่ไม่ใช่ในกรณีนี้เพราะมันเลือกที่จะเผยตัวให้ทุกคนได้เห็น”

“มานี่! จะไปไหน เธอจะขึ้นสวรรค์คนเดียว แล้วทิ้งฉันไว้ในนรกอีกแล้วใช่ไหม!” ภาวัตดึงขาทั้งสองข้างของหญิงสาวให้กลับมาที่เดิม ก่อนจะทาบทับกายสาว แล้วก้มดูดกินยอดปทุมถันสีสวยหวังปลุกอารมณ์ปรารถนาของเธออีกครั้ง “ฮือ...”

อนันตญาตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความโกรธจัด ลืมคิดไปเสียสนิทว่าการกระทำที่โอหังแบบนี้มันอันตรายสำหรับตัวเองแค่ไหน ร่างสูงใหญ่กำยำย่างกรายเข้ามาใกล้ขึ้นอีก มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนกลมกลึง แล้วกระชากเต็มแรงจนตัวเธอเซมาปะทะกับแผงอกกว้าง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนใบหน้า แววตาหว าดกลัวของเธอทำให้คนมองยิ่งนึกสะใจมากขึ้นอีก

โหยหาอสูรร้าย กระหายความเป็นซาตานในกายเขาต่างหาก และมันก็ถูกปลุกจนพลุ่งเดือดเหมือนน้ำมันในกระทะทองแดง ที่ถ้าได้จุ่มปลายนิ้วเท้าลงไปสัมผัสแล้ว ไม่มีอะไรจะฉุดกลับไปได้ นอกจากลงไปสังเวยที่ก้นกระทะ “อรจ๋า….ที่รัก” “คุณรักฉันรึเปล่า” “คุณเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในโลกใบนี ้”

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 17 “มันจะมีวันนั้นหรือคะ คุณเฮิร์ปเกลียดอุ้มจะตายไป” น้ำเสียงคนพูดฟังแล้วเศร้าเหลือเกิน

“ได้สิคะ แล้วเราก็อยู่ในนั้นมันทั้งวันทั้งคืนเลย” “โอว ผมรักคุณที่สุดเลย” “ฉันก็รักคุณค่ะ แต่อย่าลืมนะคะ ว่าครั้งนี้ฉันเป็นนายคุณ ส่วนคุณเป็นทาส!” The end

ถูกมือใหญ่มาประคองไว้ นางกลับสะบัดออกหันไปจ้องหน้าเจ้าของมือคู่นั้นที่สวมหน้ากากอสูร ความสับสนรุมเร้า นางทำแล้ว นางทำได้แล้ว แทงกริชเล่มนั้นไปแล้ว นางควรยินดีมิใช่หรือ? แต่ไย... นางทุกข์ทรมานเช่นนี้ หรือว่านางกำลังยืนอยู่ในนรกกันแน่ หญิงสาวหมุนตัวแล้ววิ่งเตลิดออกไปทัน ที

ออสตินยิ้มเจ้าเล่ห์ “ยังไม่พอเหรอคะ เมล่อนกลัวจะตายคาอกคุณเอานะ” วรรษมนไม่คิดว่าเขายังจะมีแรงเหลืออีก

ศุภมิตรถอนใจเฮือกใหญ่ เขาส่ายหน้าแล้วตอบว่า “อย่าให้ข้าต้องร่ายมนตร์บทนี้ อีกเลยเพราะไม่รู้ว่าจะได้อะไรมาอีก แค่ไอ้สองตัวนี่ก็น่ากลัวพอแล้ว”

ฟองฝนพูด “ไม่เหมือนสิครับ ถ้าเป็นฝนเจมส์ก็จะได้กำลังใจซ้อมด้วยไงครับ” “โอ๊ย! เบื่อคนจีบกันจริง ๆ เลย” จินพูดแซวทั้งสอง