ดั่งต้องมนตร์อสูร Novels & Stories

ปรมาจารย์อู๋ร้องคร่ำครวญ มองดูน้ำเต้าของตนเองถูกฟ้าผ่าฝ่าจนกระจุยกระจาย เสียงดังพลั่ก เขาทรุดนั่งลงกับพื้น นัยน์ย์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “มนตร์...มนตร์อสุนี!” “แกรู้จักศาสตร์ลึกลับเช่นนี้ได้ยังไง” ใบหน้าของอู๋เต๋อซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาไปหมด

“ไอ้สารเลว ถ้ามึงทำอะไรดา กูรับรองได้เลยมรึงจะอยากตายมากกว่าอยากอยู่มีชีวิต” “มึงนะเหรอจะฆ่ากู โคตรตลกเลยว่ะ กูต่างหากจะเป็นคนฆ่ามึง” พศินด่าอย่างสะใจ บรรณกำมือข้างหนึ่งแน่นจนเส้นเลือดปูด เอกวัตรให้สัญญาณเพื่อนรักคุยไปเรื่อยๆ เพราะจับสัญญาณยังไม่ได้

ในชั่วพริบตา ภาพในหัวปรากฏอีกครั้ง สตรีในชุดขาวคนนั้น กำลังถูกพันธนาการด้วยโซ่แห่งแสง ท่ามกลางเสียงคำรามของอสูรตนนี้ที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า น้ำเสียงนุ่มนวลเอื้อนเอ่ยในความทรงจำ “ทายาทของข้า หากวันหนึ่งเจ้ามาถึง ณ สถานที่แห่งนี้ จงอย่าได้ฆ่ามัน มันคือผู้ถือกุญแ จสู่หนทางอันเป็นนิรันดร์”

ร่างเล็กบอบบางยังคงร่ำร้อง เสียงของเธอราวมนต์สะกดของนางไซเรนที่ตรึงเขาไว้กลางห้วงมหาสมุทร “พระเจ้า...ผมจะพาคุณกลับ...” ชายหนุ่มกล่าวได้แค่นั้นเสียงของเขาก็ถูกเก็บกลืนเข้าไปในริมฝีปากหวานฉ่ำเหมือนลูกพีชอีกหน มีนาเสนอเขาด้วยความเร่งเร้าจากจุมพิตที่แม็กเซ็นไม่อาจป� �ิเสธ ร่างนุ่มเบียดเข้าหาและทำให้เขาตื่นตัวจนยากจะควบคุม

เธอผลักหน้าเขาออก แล้วเค้นเสียงด่าทอไม่ลดละ คำด่าแต่ละคำก็เพิ่งคิดสดๆ ร้อนๆ ไม่รู้อะไรดลใจให้คนยอมคนมาตลอดอย่างโรฮันนากล้าต่อปากต่อคำกับอสูรร้ายอย่างเขา “มันจะมากไปแล้วนะยัยปีศาจ” เขากระตุกข้อมือน้อยจนร่างบางเซถลาเข้าปะทะกายแกร่ง

“ปล่อยเดี๋ยวนี้! ปล่อยฉัน!! ฉันต้องตาย ฉันอยากตาย!!” คนในอ้อมกอดดิ้นพราดแผดเสียงจนคอแหบแห้ง ทุบตีกายสูงใหญ่อย่างไม่หวั่นเกรงเพื่อต้องการวิ่งเข้าหากรรไกรที่ตกพื้นมาเพื่อดับชีพตนเอง สินธุได้ฟังก็ยิ่งกอดรัดร่างภรรยาแน่น เขาไม่ทราบมาก่อนเสียด้วยซ้ำว่าภรรยากำลังโดนวิชาคาถา มนตร์ดำอยู่ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่สายไปแล้ว

หนูอัญหน้าแดงหนักขึ้นเมื่อชอว์โน้มหน้าจุมพิตทักทายเกสรกลางกลีบสาว และใช้ปลายลิ้นลากไล้กวาดต้อนความหวานดูดดื่มกินอย่างหลงใหล หนูอัญปรือตามองภาพตรงหน้า ชอว์ช่างหล่อเหลาปานปีศาจที่ดูมีมนตราสร้างภาพลวงตาให้กับคนที่จับจ้องเขามองเห็นแต่สิ่งที่คนมองอยากเห็น ‘อสูร’ อื้

มุมปากหยักแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มที่ทำให้ใครก็ตามที่ได้เห็นต้องขนลุกซู่ "ความตายมันสบายเกินไปสำหรับสิ่งที่มันทำ... ฉันต้องการให้มันอยู่... อยู่เพื่อชดใช้กรรมที่บังอาจมาแตะต้อง 'ดวงใจ' ของอสูร"

ครั้นแล้วมู่หรงอี้หวายก็ลงโทษนางอย่างเต็มที่ ระบายความรู้สึกทุกอย่างบนเรือนกายเนียนละเอียดตามอำเภอใจ หลี่จื่อเหยาแม้จะเคยถูกเขาเคี่ยวกรำมาหลายครา แต่คราวนี้นางรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังถูกวิญญาณอสูรเข้าสิง เขากำลังจะกินนางจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก “ที่แท้ท่านมันเป็นอส ูรร้าย” หลี่จื่อเหยาว่าพลางทุบอกแกร่ง

อาเขตแกล้งกระเซ้า “ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปอิ่มกับเธอสิ ไม่ต้องมานอนกอดพิณอยู่เลย” เธอประชด