ดั่งต้องมนตร์อสูร Novels & Stories

เสียงลมอบอุ่นยามวสันตฤดูพัดผ่านดั่งเสียงทอดถอนใจของพระเจ้า 'พระเจ้ามิเคยทอดทิ้งมนุษย์ มีเพียงมนุษย์ที่ทอดทิ้งพระเจ้า' "พูดบ้าอะไร! ถ้าแกไม่ทิ้งฉันตอนนั้นฉันก็จะหลบพ้นจากตาข่ายของเดสมอน หลังจากโดนตาข่ายทับฉันก็ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพระเจ้าทอดทิ ้งฉันแล้วมันจะเป็นเพราะอะไร!" อสูรกายถูกแสงเงินกลืนกินลามขึ้นมาจากรยางค์ทั้งสี่ มือและเท้าของเธอหายไปแล้ว แขนกับขาทั้งสองข้างก็สั้นลงทุกที

ภายใต้ความเงียบงัน ความคิดของเขาโลดแล่นราวสายน้ำที่ไหลไม่มีวันหยุด อสูรตนนั้นมิใช่เพียงอสูรธรรมดา กลิ่นอายที่แผ่ออกมา แม้เพียงครู่เดียว ยังทำให้สรรพชีวิตรอบทะเลสาบหวาดผวาเงียบกริบไปทั้งถิ่น "ต้องหาทางสืบให้รู้แน่ชัด... มันคืออสูรชนิดใด ระดับพลังของมันอยู่ ณ ชั้นใด… และข้าจะล่อมันให้ปรากฏได้อีกหรือไม่"

มอนสเตอร์เงาตัวที่ 7: อสูรโซ่ (The Chain Demon) ลักษณะ/ขนาด: ปีศาจรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีโซ่ขนาดใหญ่พันธนาการอยู่รอบตัว ความสามารถ: สามารถยืดโซ่ออกไปเพื่อโจมตีและพันธนาการเหยื่อ

กำลังครุ่นคิดอยู่ดี ๆ วินาทีถัดมา ดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในผ้าห่มของฉัน ใบหน้าเล็ก ๆ เปล่งแสงเย็นเยียบ เหมือนฉากจากคำสาปชัด ๆ โชคดีที่ฉันมองไม่ชัด เห็นแค่เงาขาวพร่า ๆ ก้อนหนึ่งเท่านั้น “แม่ อย่าไปสนใจอสูรแก่ไร้หัวนั่นเลย คืนนี้ซือซือจะนอนกับแม่”

จั๋วซือหรานรู้สึกจนใจหน่อยๆ ขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น "เจ้าก็อย่าเอาแต่ไปขู่พวกมันนัก" "ข้าไม่เคยไปขู่พวกมันเลยนะ" อสูรกลืนแมลงบอกว่า "สัตว์ประหลาดกับมนุษย์แตกต่างกัน การถูกสะกดด้วยศัตรูโดยธรรมชาติและระดับชั้นนั้นยากที่จะข่มชนะได้ ต่อให้ข้าไม่ขู่พวกมัน พวกมันก็ไม่ชินที่จะอยู ่กับข้าอยู่ดี" จั๋วซือหรานฟังคำนี้แล้ว พอคิดๆ ก็รู้สึกว่าพอเข้าใจได้

เฟดเดอริโกพูดน้ำเสียงรื่นเริง “สิ่งที่ฉันต้องการจากเธอก็ไม่มากนะ แค่...อยากได้เธอมาเป็นนางบำเรอ ฉันจะช่วยเธอ แต่เธอต้องนอนกับฉัน” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงดุเข้ม พร้อมกับแนบริมฝีปากหนาลงบนลำคอระหง

อีกด้าน “น้องมนต์แม่งโหดสัส” เหนือพูด “เออ กูว่าน้องแม่งโคตรเด็ดอะ” ดินพูด

โอกาสที่เปิดกว้าง ทุกอย่างเป็นใจ ความกล้าหรือ...ไม่ใช่หรอก เรื่องแบบนี้ไม่ต้องอาศัยความกล้าแม้แต่น้อย มันเพียงเป็นเพียงความกระตุ้นเร้าของอารมณ์อันบ้าคลั่ง ที่จะทะยานไปข้างหน้า เลือดเนื้อในกายขมึงเกลียวสอดใส่ในมัดกล้ามเนื้อให้เครียดขมึง เนื้อกายร้อนผะผ่าว และส่งผลให้เกิดความแกร่ง กำยำที่จะทำให้คุณพิมนั่นส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

“ก็ไอ้บ้านั่นมันไม่ออกมา แถมยังไล่เราอีก” “คนดังมักเล่นตัวแบบนี้แหละ ไม่ต้องห่วงผมมีลางสังหรณ์ว่าวันนี้เราจะต้องได้พบเขาแน่นอน” ผมบอกพี่มีนตราอย่างมั่นใจ ไม่รู้เอาความความมั่นใจจากไหนมาพูด ผมเดินไปยืดชิดริมรั้วไม้ที่สูงพอดีกับคางตนเอง “กลับไปเถอะ วันนี้นายท่านไม่ว่าง”

“ความรักจอมปลอมที่ทำให้เจ้าทอดทิ้งข้า! ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึก... ถึงความเจ็บปวดของการถูกทรยศ!” สิ้นสุรเสียงนั้น มนทิราณีเทวีก็ทรงยกพระหัตถ์ขึ้น ร่ายมนตร์ดำอันน่าสะพรึงกลัว พลังอำนาจมืดมิดแผ่ออกมาจากร่างของนาง ราวกับคลื่นสีดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง