ดั่งต้องมนตร์อสูร Novels & Stories

“ดูสิเธอ พี่กับน้องต่างกันราวฟ้ากับเหว ฉันกลัวเหลือเกินว่ากระโปรงตัวนั้นจะขึ้นไปพันคอ มันสั้นจนชวนหวาดเสียว ปิดแค่ก้นเอง” “เธอกลัวกระโปรงจะขึ้นไปพันคอ แต่ฉันกลัวนมจะทะลักออกมา ดูสิ คว้านเสียน่ากลัว”

เสียงนุ่มทุ้มของ โซล แทรกขึ้นมา "น่าสนใจจริงๆ" มินตรายืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง กอดตัวเองแน่นด้วยความหวาดกลัว เธอกำลังตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของอสูรสามตน

พงศ์... ชายหนุ่มผู้มีความรักมั่นคงให้แก่บัว หญิงสาวที่เขามีความผูกพันด้วยตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะมีอุปสรรคขวากหนามเพียงใด จะกี่ภพกี่ชาติ เขายังรักเธอไม่เสื่อมคลาย และพร้อมจะฟันฝ่าอุปสรรคทุกอย่างเพื่อจะให้ครองคู่อยู่กับเธอ บัว... หญิงสาวที่รักเดียวใจเดียว มีรักมั่นคงให้เขาแก่พงศ์ เพื่อนวัยเด็ก พี่ชายที่แสนดี และชายหนุ่มที่เธอจะมอบตัวมอบใจให้ทุกภพทุกชาติ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม เธอจะขอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

เสียดูดเลียวนหัวมังกรและอมชักเช้าชักออกโดยทำปากเป็นรูปตัวโอ "อ้าาาา ดีจัง อ่าาา โคตรเสียว เร็วๆๆฟ้าฉันจะแตกแล้ว อ่าาาส์" สิงห์พูดขึ้น "อ่าาา อ่าาาา อ้าาาา เสียวโว้ย” สิงห์พูดออกมา

“ใช่ท่านนักพรต ข้าจำเป็นต้องกลัวนางด้วยหรือ คนของข้าระดับเก้ากันหลายคน ข้าเองก็ระดับเก้ามานานหลายปี เมื่อสักครู่แค่ไม่ทันระวังตัว” จางเฮ่อหนานยังไม่อยากเชื่อเหตุการณ์เมื่อสักครู่ จึงสรุปเองว่าตนแค่พลาดท่าจากความประมาท “นายท่านจาง นะ...นางคือเจ้าแห่งอสูร”

อิจิเรียกชื่อเธอ “เธอจำคำทำนายบนผ้ายันต์ผืนแรกได้ไหม?” ฮารุครุ่นคิดเล็กน้อย “‘เมื่อดวงจันทร์สีเลือดปรากฏ… พันธนาการจะคลายลง… อสูรแห่งหายนะจะตื่นขึ้น… ผู้ถือครองพลังแห่งชีวิต จะเป็นกุญแจ… และผู้กล้าหาญจะถูกทดสอบ…’” เธอท่องจำ “มีอะไรเหรอ?”

ชั่ววินาทีนั้น…ศรเซรีออนในมือนีร่าเปล่งแสงจ้า เหมือนจะปล่อยพลังสุดท้ายออกมา เธอยกศรขึ้น… ริมฝีปากแห้งแตกพึมพำถ้อยคำเวท เสียงแหบจนแทบฟังไม่ออก “…จบสิ้น…อสูร…” ประกายฟ้ารูปวงเวทหมุนรอบตัวเธอ พลังเวททะลักขึ้นจนฝนสาดกระจายเป็นวง

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่กๆๆๆ ตับๆ ตับๆ ตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ “โอ้ววววววววววววววว ซี้ดดดดดดดดด” อันเหว่ยกระทุ้งดุ้นมังกรเข้ารูซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเมามัน กายแกร่งโถมเข้าหาร่างอรชรจนสั่นระริก ปลายเล็บนางจิกลงกำแพงกล้ามเนื้อของเขา รูหอยบีบรั ดมังกรยักษ์ ตึบ! ตึบ! ตึบ!

“ดีดตัวขึ้นมา! ปีนขึ้นมา! โธ่โว้ย! โหนตัวขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” แรงทั้งหมดที่มีพยายามที่จะยื้อยุดเธอจนสุดตัวทว่ามันกลับทวีความอ่อนล้ามากขึ้นเมื่อความลื่นของเถาว์ไม้ปะปนกับเหงื่อที่ซึมออกจากฝ่ามือ และเธอเองก็ไม่พยายามที่จะ..รอด “น้ำค้าง! ลืมตา ลืมตาเดี๋ยวนี้! น้ำค้าง!..”

ก็ต่อเมื่อมีมนุษย์ผู้หญิงหลงเข้ามาในดินแดนอาถรรพ์แห่งนี้และได้สัมผัสแก่นกายของอสูรตนใดตนหนึ่ง “ห๊า… คุณพระช่วย… ” คำแก้วอุทาน ดวงตาเบิกกว้างจ้องเจ้าอสูรที่เพิ่งปรากฏกายเพิ่มขึ้นมา