ดั่งต้องมนตร์อสูร の小説・ストーリー

Mentally Ruined: บาดแผลหัวใจ ใต้อุ้งมืออสูร - 3 บวกกับความหวาดกลัวต่อตัวอสูรร้าย กชมนจึงไม่ได้ปล่อยให้อารมณ์รัญจวนที่แล่นปราดเพียงน้อยนิดเข้ามามีอำนาจเหนือความรู้สึกเกลียดชังรังเกียจสัมผัสของเขา ร่างเล็กจึงแข็งเกร็ง นอนนิ่งคล้ายตุ๊กตา ปล่อยให้เขาทำอะไรตามแต่ใจ ไม่ยอมปล่อยเน

novel บทนำ “ความตายเท่านั้นที่จะช่วยเจ้าหนีไปจากข้าได้ แต่จงจำไว้... ต่อให้เจ้าลงนรก ข้าก็จะตามเจ้าไป” เสียงกระซิบอันเยือกเย็นนั้นแผ่ความโกรธแทรกทั่วทุกอณูลมหายใจ ปลายดาบคมกริบพาดอยู่บนลำคอระหง นัยน์ตาของอู๋ซานเหนียงสั่นไหว เนื้อตัวสกปรกมอมแมมและเต็มไปด้วยเลือดแดงฉาน รายล้อมไปด้วยซากศพและเขา... ชายผู้เลือดเย็นดุจพญามัจจุราชคนนั้นยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า...

จากนั้นสโลนก็ถอนหายใจก่อนที่จะกล่าวต่อ “ตามที่มีในบันทึก อสูรร้ายเมื่อ 500 ร้อยปีก่อนมันทรงพลังมาก! จอมยุทธระดับจักรพรรดิยุทธหลายคนต้องตายเพราะพยายามจะเอาชนะมัน ด้วยพลังขนาดนี้มันก็สามารถจะมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายร้อยปี” แดร์ริลยืนฟังอยู่ใกล้ ๆ อย่างแนบชิดและก็เกิดควา มสงสัยใคร่รู้ในเรื่องนี้ ‘อสูรร้ายที่เป็นสัตว์วิเศษ? ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตา’

ชายหนุ่มละสายตาจากเรือนร่างงดงามอรชรซึ่งถูกพันธนาการอยู่บนเตียงบวงสรวง พลันรวบรวมสมาธิ เริ่มบริกรรมคาถาปลุกเสกน้ำมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ แล้วเพ่งกระแสจิตส่งพลังอานุภาพ สวดแผ่เมตตาให้แก่วิญญาณเสือไฟ จากนั้นก็ร่ายมนตร์ทำลายอาถรรพ์ ฯ “โอม...วันตะราคัง วันตะโทสัง วันตะโมหัง วันตะปาปะกัง ตาเรนตัง โมฆะสังสารัง ตาเรนตันตัง นะมามิหัง... ตาเรสิ สัพพะสัตตานัง ตาเรสิ โอริมัง ติรัง ตาเรนตัง โอฆะสังสารัง ตาเรนตันตัง นะมามิหัง...ฯลฯ”

องค์กษัตริย์ตรัสถาม "มนตรานี้ต้องทำเฉพาะคืนพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น แต่มีอะไรบางอย่างที่อยู่ในตัวอินโยเซฟสามารถต้านทานมนตราบทนี้ได้ แต่มันจะทรมานไปเรื่อยๆ จนกว่าตาย ถ้าได้ดื่มเลือดจากองค์หญิงเมอร์อาร์ หลังจากนั้นอินโยเซฟจะมีพลังมหาศาลไม่มีใครหยุดเขาได้ นอก จากเจ้าหญิงเมอร์อาร์เท่านั้นที่สามารถทำให้มันสงบลงได้" จีคัสทูลบอกด้วยน้ำเสียงวิตกอยู่ไม่น้อย

มองแวบแรก สิ่งนั้นดูเหมือนเด็กหัวโตในการ์ตูน เพียงแต่ดวงตาของสิ่งนั้นแดงก่ำไปทั้งดวง ยิ่งเมื่ออยู่ภายใต้แสงจันทร์ยิ่งดูน่าสยดสยองอย่างมาก บนตัวของมันเต็มไปด้วยขนสีแดง มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวที่ยาวครึ่งนิ้วทั้งสี่ซี่นั่น ซี้ด! อสูรน้ำ! ฉู่เฉินจำสัตว์ประหล าดที่อยู่ตรงหน้าได้ในทันที

เพลงพิณทำคอหด “แล้วนิยายของแก จะต้องมีคำว่า ซาตาน อสูร พิศวาส ทาสรัก บ้าบอทุกเรื่อง” “ไม่จริงมั้ง”

“อันตัวข้าจอมเวทย์อโยธยา ขอฤทธาพระเวทย์ทั้งมวล จงสิงสู่ยังมีดอาคมนี้ จดลงผืนน้ำ ขอน้ำจงรับกลายเป็นน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ จดลงหน้าผาก ขอจงรับมลายสิ้นทั้งคำสาปแห่งขุนสิงหไกร” ท่ามกลางแสงอาทิตย์แผดกล้าสะท้อนยังคมมีดเหล็กน้ำพี้ดำสนิท ลอยเหนือน้ำดอกไม้ ท่านขุนวาดวง แขนกว้างแล้ววนท่องบทสวดมนต์

"นายท่าน! มีทางแล้ว! ตำราโบราณกล่าวว่ามีเพียง 'วารีศักดิ์สิทธิ์แห่งชีวิต' ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของมนุษย์หมาป่าเท่านั้นที่สามารถทำลายคำสาปของอสูรโลหิตนี้ได้!" "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของมนุษย์หมาป่าเหรอ?" ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบ

‘การอาศัยอยู่ในป่าต้องมนต์ถือว่าอันตรายมากขอรับ เวลากลางวันดูเป็นป่าธรรมดาที่อุดมสมบูรณ์และเงียบสงบเหมือนป่าทั่วไปแต่เมื่อพระอาทิตย์ตกดินไร้แสงสว่างแล้วสิ่งชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ทุกรูปแบบจะออกตามล่าสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรอยู่ในป่าต้องมนต์ซึ่งก็คือมนุษย์’ “แค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ต้องอยู่ให้ได้” นางพึมพำระหว่างย่างไก่ให้สุก “เจ้าทำอะไร”