นักล่า Novels & Stories

ความเย็นชาเท่านั้น มันเป็นสายตาของนักล่าที่จ้องมองเหยื่อ และยิ่งไปกว่านั้น มันคือสายตาของผู้ที่อยู่เหนือกว่ามองคนเบื้องล่างด้วยความเหยียดหยาม

เสียงคำรามของเสี่ยวันกึกก้องกลางป่า ไม่ใช่แค่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงของนักล่าที่ตื่นกลิ่นเลือด ...และเหยื่อของมันกำลังหนีสุดชีวิต ปัง! ปัง! กระสุนนัดแล้วนัดเล่าเฉียดผ่าน ข้างลำตัว—ข้างศีรษะ เสียงลมหายใจเธอเริ่มขาดห้วง

สักหน่อยดีไหมนะ? ปลายลิ้นแลบเลียริมฝีปาก ราวกับนักล่าที่กำลังสนุกกับเหยื่อที่ติดกับดักของตัวเอง

“ใต้เท้าไม่ให้ข้าทดสอบก็ไม่เป็นไร ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ อยากจะถามใต้เท้า นักฆ่าคนนั้นไม่ได้เปิดเผยใบหน้า เขาใช้อะไรยิง พวกเรายิ่งมองไม่เห็นอีก ท่านกับที่ปรึกษาของท่านรู้ได้อย่างไรว่าลูกธนูนั้นถูกยิงออกมาหน้าไม้?” “ใช่แล้ว พวกเขารู้ได้อย่างไร? ตอนสิบขวบข้าก็ตามพ่อไป ล่าสัตว์ ยิงธนูมายี่สิบปีกว่า ถ้ามองไม่เห็นข้าก็แยกไม่ออก” คนที่พูดประโยคนี่คือนักล่าสัตว์เก่า

เธอแย้งเสียงแผ่วก่อนจะรีบก้มหน้าหลบสายตาของคุณป้าเจ้าของร้าน “อะไรนะ? เธอไปเจอเขามารึนีชา...คุณพระ!!” “ค่ะ...” เธอพยักหน้ารับหงอยๆ “โอ!! ฉันไม่อยากคิดเลยว่าเธอต้องเสียอะไรบ้าง ทำไมต้องเอาตัวเองไปแลกกับคนชั่วอย่างไอ้แก่ขี้เมานั่น” เธอรู้กิจติศัพท์ของดิมิทรี เบนิคอฟ ดี เ ขาเป็นนักล่าและเป็นพญาหมีขาวผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีคำว่า ‘เมตตา’

ปัทมาร้องออกเสียงหลงออกมาเมื่อสายตาของเธอหันไปมองร่างสูงใหญ่ของชายผู้นั้น "แต่ว่า นั่นมันคุณภัคพงศ์นี่ นักล่าของแท้เลยนะยัยโรส"ปัทมาเอ่ยเตือน เพราะรู้จักชื่อเสียงของอีกฝ่ายมาพอสมควร "จะไหวเหรอ"

อดิศวรถามย้ำ “ช่างเหอะ ไว้แน่ใจจะเล่าให้ฟัง กลับล่ะดึกแล้ว” อดิสร เดินออกจากบ้านอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของอดิศวรที่มองอย่างครุ่นคิด คอนโด riverside

ริมฝีปากหยักยกยิ้ม ให้แก่คนตรงหน้า คาดไม่ถึงว่าท่าทางสุภาพนี้จะต่างกับคลื่นภายใน ริชาร์ดชายวัยหกสิบกว่า มองคุณคอปตาไม่กะพริบ ทว่านัยย์ตานั้นเป็นประกายเปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณ ใช่! เขาคือนักล่าเนื้อตัวยง ที่พร้อมจะตะปบเหยื่อได้ทุกเมื่อ หากเหยื่อรายนั้นเล่นตุกติกและคิดไม ่ซื่อกับเขา ซึ่งที่ผ่านมาเป็นอย่างนั้น แต่ต่างกับรายนี้

พลันสิ้นเสียงนั้นร่างตรงหน้าก็สลบไปทันที เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยหันไปสั่งลูกน้องให้นำตัวเป่ยเปียนกลับไปด้วย “ลู่เป่ยเปียน นักฆ่าของรัฐบาลจีน” “อืม รู้อยู่แล้ว” “พาไปด้วยจะดีเหรอครับ ถ้าเขาเป็นสายสืบจะทำยังไง” “เป่ยเปียนไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก”

บ้าคลั่ง ใครก็รู้..เขานั้นรักลูกสาวสุดๆ และแน่นอนก็รักตัวเองเช่นกัน แถมหลงในอำนาจ เป็นยากูซ่าที่ใจเด็ดสมฉายาสังหารพี่น้องเพื่อหัวหน้าแก๊ง