นักล่า Novels & Stories

ไปยังลานเสื่อสานกลางอาณาเขตบ้านสกุลโจวอย่างไม่ยอมกะพริบตา ความอดทนคือคุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของนักล่าผู้ช่ำชอง จิ้งหูหย่งตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้ดีเลิศ เขาไม่เร่งรีบที่จะเผยตัวออกไปในทันที ตราบใดที่สตรีร่างบอบบางผู้มีแววตาดุดันและเยือกเย็นผู้นั้นยังคงป้วนเปี้ยนอย

รันรานาค่อยๆลุกเดินเข้ามาใกล้ ในขณะที่เตตะวันกลับเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ "ไม่รู้ว่ะ" สัตว์เอ้ย!! เป็นนักเลงมาทั้งชีวิต ต่อยตีกับคนมามากมายแต่กูมาแพ้ผู้หญิงตัวกะเปี๊ยกเท่าหมากระเป๋านี่!

โดยผู้ชายคนอื่น ในเกมเดิมพันนี้ คีรินทร์คือ "นักล่า" และอลิสาคือ "เหยื่อ" เขาไม่ชอบที่มีนักล่าคนอื่นก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขา และพยายามที่จะเข้าใกล้เหยื่อของเขาอย่างเปิดเผย ยิ่งไปกว่านั้น ธามยังแสดงออกถึงความรู้สึกที่ดูจริงจังและใส่ใจอลิสาในแบบที่แตกต่างจากเขาและภูริชอ ย่างสิ้นเชิง

อรปรียาที่เดินนำหน้าเอี้ยวตัวหันมาร่วมสงสัยด้วยอีกคน “แหม... ก็ไอ้ปอยน่ะสิคะ แอบซุบซิบถามรุ้งว่า เลาจน์โรงแรมตะวันกรุ๊ปที่เรากำลังจะไปเนี่ย มีหนุ่มๆ โปรไฟล์ดีหรือทายาทนักธุรกิจหล่อๆ มาแฮงก์เอาต์กันเยอะหรือเปล่า” ทอรุ้งรีบแก้สถานการณ์ด้วยการโยนเรื่องอื่นขึ้นมาแทร กทันที

นีร่าเงยหน้ามอง ไม่ใช่ภูเขา ไม่ใช่เรือ แต่มัน…กำลังเคลื่อนไหว " ดรานสบถต่ำ “นั่นมันสัตว์ในตำนาน—นักล่าแห่งห้วงลึก” คาเอลพยายามหัวเราะกลบความกลัว “ก็แค่ปลาหมึกตัวใหญ่ใช่ไหม—” เสียงเขาขาดห้วงเมื่อคลื่นสูงเท่าหอคอยซัดเข้ามาแทบจะกลืนพวกเขาในทันที

เพราะความเป็นนักล่ากับความเย็นชา ที่มารวมอยู่ในตัวคนคนเดียวกัน หลายคนไม่เชื่อและอยากท้าทาย เพราะคิดว่าถ้าเหยื่อ 'เด็ด' ก็น่าจะหยุดเสือได้ คนล่าสุดที่คิดจะหยุดเสือ คือเชียร์หลีดเดอร์ที่อยู่คณะบัญชี...พี่นิชา

อะคิพูดเสียงดัง “ฆ่าน่ะสิ ก่อนพ่อจะมาเจอมันนะสิ” อินตันโมเมนพุ่งไป หมายจะสังหารไอแซก อะคิเห็นฮารุดูไม่กลัวอะไรเลย “ท่านนัทสึ แฟนฉันเป็นนักล่าปีศาจนะ อีกอย่างเขาเป็นเนฟิลิม”

หมายอีกครา อีกครั้ง เพียงแค่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสลงไปบนพื้นที่ไวต่อความรู้สึก ภัทรพิชาก็หดงอขาขึ้นมาแนบชิดกับลำตัวเอาไว้เพื่อปิดบังการรุกราน แต่แรงของชีวินที่มีมากกว่านั้นทำให้เขายังคงสามารถแตะต้องตัวตนที่ภัทรพิชาพยายามปิดบังเอาไว้ต่ออีกจนได้ จนกระทั่งนิ้วร้ายได้ สอดลึกผ่านร่องความอุ่นชื้นเข้าไปภายใน แน่นอนว่าสิ่งที่ภัทรพิชาทำได้คือเพียงปล่อยให้น้ำเสียงครวญครางแผ่วเบาเท่านั้นที่หลุดรอดออกมา

ไลออนก้าวตรงเข้าไปอย่างช้า ๆ ไม่ได้รีบร้อนใด ๆ ราวกับนักล่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ มือหนายกปืนขึ้นเล็ง และเปิดประตูเล็งตรงไปที่เงาสะท้อนสีดำ ๆ นั้น อย่างพร้อมที่จะปะทะกับคนที่เขาตามล่ามาทั้งคืน…

เงามืดจากหลังต้นไม้ร่อนลงมาประดุจมัจจุราชสวมหน้ากากสุนัขป่าสีตน พวกมันคือ ‘หมาล่าเนื้อ’ กลุ่มนักฆ่าที่เหี้ยมโหดที่สุดที่ตามกลิ่นมาจนพบ “ปกป้องนายหญิง! ส่งรถม้าออกไปเดี๋ยวนี้!” องครักษ์ที่เหลืออยู่ชักดาบยาวออกมาปะทะกับศัตรู แววตามุ่งมั่นเตรียมสละชีพ ประกายไฟจากการ ปะทะของเหล็กกล้าสว่างวาบท่ามกลางหิมะสีขาว